precepto
ſi mortē expectauit: ingreſſa camerā itaīuenit: ſꝫ leproſū minime īuenit: q̄ p̄ admiratōe ⁊ miracl̓i magnitudīe oīa ꝑ ordinē marito ītimauit. Ille valde cōpunctus qͥ pͥus qͣſileo fuit: māſueſcere cepitſicut agnꝰ ⁊ poſtea pauꝑes ⁊ maxime leproſos ſꝑ dilexit: ⁊ vitā ſuā cū vxore ſuain bono finiuit. Un̄ apl̓s. i. Corin. 7.Saluat̉ vir infidelis ꝑ mulierē fidelem¶ Noni ſunt ſerui ⁊ ancille qͥ resonoꝝ ſuoꝝ furtiue ⁊ inutilit̓ cōſumūt vl̓etiā de rebꝰ dn̄oꝝ ip̄is īuitis elemoſynāfaciūt. Tales em̄ ꝓpter piā intētōem apcc̄o mortali non excuſant̉. Un̄ querit̉vtꝝ ẜuus vl̓ ancilla ī aliquo caſu poſſitelemoſynas facere de rebꝰ dn̄i ſui. Rn̄deo ẜm Tho ī. 4. diſt. ij. Serui ancille ⁊ famuli nō pn̄t elemoſynas dare d̓ rebus dn̄oꝝ ſuoꝝ ſine eoꝝ cōſenſu niſi panē vel brodiū ⁊ hmōi qͥ nō inferunt ſenſibile nocumētū. Itē rep̄hendēde ſūt q̄dā ancille q̄ ꝑmittūt qn̄qꝫ cōmeſtibiliaꝑire ſicut brodiū pulmētū ⁊ hmōi q̄ nolunt laborē hr̄e vt pauperibꝰ talia ſeruarent ⁊ ip̄is darent: qͣꝫuis quandoqꝫ dn̄svel dn̄a illd̓ libent̓ videret: ⁊ eis bn̄ placeret. Sꝫ iſte ancille ꝓpt̓ pigritiā ſua nolunt illa fragmenta colligere q̄ ſuꝑſunt ⁊pauperibꝰ erogare: ſꝫ potius canibus ⁊porcis tribuunt: ⁊ ſic pauꝑes egere permittūt. Et de his deſtrictā rōem reddituri ſūt deo oīpotēti q̄ pauperibꝰ vtiliafuiſſent ſi eis diſtribuiſſent. Itē rep̄hendendi ſūt ẜui ⁊ ancille qͥ furtiue bōa dominoꝝ ſuoꝝ ſubtrahūt ⁊ ea crapuloſe cōſumūt faciētes ꝯuiuia. Poſtqͣꝫ dominꝰ⁊ dn̄a dormitū iuer̄t: tūc pͥmo tales laute ī comedēdo ⁊ bibēdo viuere incipiūt.Tales em̄ tenent̉ ꝯfiteri ⁊ dn̄is ſuis ſatiſfacere cū alias habeāt ſatis cōmedere ⁊ bibere. ¶ Itē etiā rep̄hendēdi ſuntdn̄i ⁊ dn̄e qͥ ẜuis ⁊ ancillis nō neceſſariaſua adminiſtrāt: ⁊ eos in laboribꝰ nimisaggrauāt ⁊ eos vilipendūt ꝟbis ⁊ factismaledicēdo eis vl̓ alias īiurias irrogando. cū tn̄ xp̄s dicat ī euangelio Qd̓ vni
ex minimis meis feciſtis ⁊cͣ. ¶ Decimiſunt artifices ⁊ mechanici qui opera ſuafraudulenter faciunt. ⁊ ſic ꝓximos ſuosdecipiūt: malū ꝓ bono vendētes. Contra quos dicit ꝓph̓a. Ue qui dicitꝭ bonum malū ⁊ malū bonū. Uerbi grā ſicut faber qͥ ꝓmittit ſe facturū aliquid d̓bono ferro: ⁊ oppoſitū facit. ſcꝫ de ferrominus bono Similiter ſutor qͥ ꝓmittitſe de bono coreo facturum calceos ſiueocreas. ⁊ oppoſitū facit. Etiam ip̄i ſartores qͥ ſciſſuras nouas inueniūt ⁊ nout̉tates in ſciſſionibus veſtimētoꝝ. qꝛ ẜmHenricū de haſſia ſuꝑ Geneſim. Nō licet excogitare tales nouitates ⁊ vanitates. ⁊ multo minus licet eis facere ⁊ preparare: niſi cauſa expoſcat Rō huius ēquia nullus debet ꝓuocare ꝓximuꝫ adpeccatum vel iuuare ad vanitatem. Ergo qͥ excogitāt ⁊ qͥ faciunt nouitates tales quibus ad peccandū vtunt̉ hoīes ꝑticipes erūt illoꝝ peccatoꝝ. qꝛ qui occaſionem damni dat: damnū dediſſe videtur. Item artifices qͥ nimiū pro ſalariorecipiūt plus ſcꝫ qͣꝫ meruerūt. Itē artifices ⁊ laboratores qͥ ſtatutū ⁊ conſuetump̄ciuꝫ recipiūt: ſꝫ infideliter laborāt ⁊ deſidioſe. qꝛ quādoqꝫ ꝑ tres dies laborātquod in duobꝰ ꝑficere poſſent. ⁊ ſic dealijs. Et tales hoīes penitere ⁊ cōfiteridebent ꝓ hmōi exceſſibus. quia vnuſquiſqꝫ redditurus eſt rationē in die iudicij de ſuo labore et de ſuo artificio.L ¶ Undecimi ſunt inuētores rerūquia qui rē inuētam nō reſtituit raptoriudicatur. prout legitur. xxiiij. q. v. ca. pͥmo. Si quid inueniſti ⁊ non reſtituiſtirapuiſti. Unde Auguſtinus de verbisapoſtoli. Quod inueniſti ⁊ non reddidiſti rapuiſti. quantum potuiſti feciſti. qꝛnō plus potuiſti. ideo nō plus feciſti. qͥalienum negat ſi potuit tollit. Un̄ etiāOrigenes ſuꝑ Leuiticum. Multi ſinepeccato putāt eſſe. alienū cū inuenerintſi teneāt: ⁊ dicūt deus mihi dedit. gͦ nōdebeo reddere. Diſcant autē peccatum
H 3.