De ſeptimo
nunqͥd vxor in aliquo caſu p̄t facere elemoſynā ſine licentia viri. Rn̄deo ꝙ ſic:⁊ hoc in triplici caſu. Primo ſi vxor fuerit lucratiua: Scd̓o ſi habuerit res parafernales ⁊ ꝓprias preter dotē vbi huiuſmodi parafernalia locū d̓ cōſuetudīehabent ⁊ vxoris ſunt: p̄t de illis etiā īuito marito elemoſynā facere Tertio ſi faciat elemoſynam de rebꝰ ſue diſpenſationi cōmiſſis: puta d̓ pane ⁊ vino ⁊ hmōi(nam de approbato more hͦ ſolēt ad dipenſatō em̄ vxoriſ pertinere) poteſt ⁊ debet facere elemoſynas: moderate tamēꝙ egeſtatem coniugi non inducat. Etdebet ſibi formare conſcientiam ꝙ nondiſpliceat viro: lꝫ aliqn̄ diſplicue̓it ⁊ ꝓhibue̓it. Quia aliqn̄ ꝓhibent vt tēperentvxores: non tamen ex toto ſed ab exceſſu. Poteſt etiam ſibi formare conſcientiam ex miſeria pauꝑis: cogitans ꝙ ſi maritus videret placeret ei ꝙ ſibi fieret elemoſyna. ¶ Quid tunc dicendū eſt de ilis mulieribus que furantur maritis: ⁊illa ſuꝑflue ⁊ inutiliter expēdunt ſcꝫ in ſuꝑbia veſtium vel cinguloꝝ vel peplorum⁊ etiam quandoqꝫ in conuiuijs cum viri abſentes ſunt multa expendunt: qd̓ ēcontra vnū capitulū de regula matrimoniali. Quia exiſtētes in matrimonio debent ſibijnuicem eſſe fideles in rebꝰ temporalibꝰ ⁊ vnus non ſubtrahere alij ⁊ inutiliter expendere ¶ Item rep̄hendendiſunt iſti parci viri qui recludunt oīa bōaſua ab vxoribus nullā eis poteſtateꝫ cōmittentes tanquā ancille ⁊ faml̓e. hͦ illifacere deberent ſolū qui habent vxoc̓stales quales: neoccaſio mali eis eēt poteſtas talis rerum temporaliū Sed eisqui ꝓbas ⁊ hocſtas: ⁊ timētes deū ⁊ coſcientioſas etiam ꝓbatas vxores habētnon eſt facienda talis recluſio. Quia exhoc datur talibꝰ mulieribꝰ occaſio furadi: quia oīa debent eſſe illis cōmunia ſimul ſcꝫ tā viro qͣꝫ mulieri: exēplo pͥmitīeeccl̓ie: vt d̓r Actuū. 4 Erant ill̓ oīa cōiaSi eī hoc omībꝰ xp̄ianis fuit: multo for
tius debet eſſe illis qui ſunt ſimul in matrimonio. Hoc etiam videt̉ chr̄s approbare in euangelio dicens. Iā non ſuntduo ſed vna caro: Ex hoc ſequit̉ ꝙ multo minus res illoꝝ debēt eſſe diuiſe Scienduꝫ aūt ꝙ mulier ꝓba ⁊ honeſta ⁊ miſericors quandoqꝫ facit hoīem crudeleꝫpiū ⁊ miſericordem. Exemplū legitur ꝙquedam nobilis dn̄a multū comꝑatiebatur infirmis maxime tn̄ leproſis Uiraūt nobilis ⁊ potes tantū abominabatur leproſos ꝙ eos videre non poterat.Qui quadam die equitabat ad venationē. Tūc quidā leproſus apparēs ante ianuā ſua id eſt illius nobilis ⁊ raucavoce clamare cepit Quē mox vt dn̄a audiuit ad eū deſcendit ⁊ q̄ſiuit ſi vellet cōmedere ⁊ bibere? Et ille. Ecce hic cruciorvehementi ſolis ardore nō manducabo neqꝫ bibā niſi me tuleris in domū tuam. Et illa: Nunquid noſti quātū dominus meꝰ abhorreat leproſos? ⁊ ip̄e cito rediet de venatōe: ⁊ ſi te in domo īueniret: forſan me ⁊ te interficeret: Illo gemente ⁊ plorante: dn̄a non potuit eiꝰ lachrymas ſuſtinere: ſed ꝓprijs brachijs īdomū portauit: eūqꝫ rogauit vt comederet: nullo mō voluit niſi eū dn̄a in ꝓpriam camerā ⁊ in ꝓpriū lectum deferrꝫIbi em̄ deſiderabat quieſcere an̄qͣꝫ comederet. Dum ergo illa gemitū ⁊ fletuꝫeius tantū ferre nō poterat portauit euꝫꝓprijs humeris ad camerā ſuā: ⁊ in lecto ſuo eū quieſcere fecit: ⁊ cooꝑtorio p̄cioſo corpus eiꝰ cooperiens. Et ecce vir d̓venatōe veniens dixit mulieri. Aꝑi mihi cameram illā vt requieſcam poſt eſtūſolis. Cunqꝫ illa aliquantuluꝫ tardarettimēs d̓ morte leproſi ⁊ ſua: dn̄s cuꝫ magna indignatiōe camerā intrauit: ⁊ ſatꝭcito poſt reuerſus ad vxorē ait. Mō inqͥt bn̄ feciſti ꝙ lectū meū optime p̄ꝑaſti:ſꝫ miror vbi talis ſpēs aromaticas reperiſti qͥbꝰ tota camera reſperſa eſt tāto ſcꝫodore ſuauitatꝭ qꝛ mihi viſum ē ꝙ fueriꝫin paradiſo. Quo audito ml̓ier q̄ nō ni