Liber

expreſſasª ¶ Nec ꝓceſſusᵇ primiiudicisᶜ ex nouisᵈ aut de nouo probādisᶜ iuſtificari poteſt: vel etiā impugnariᶠ: ſed tātū ex illis que factafuerunt vel exhibita coram ipſo.I Dem.¶ Proſecutio appellationis deſerte non īpedit ꝗn ſnīa cenſeat̉ ī rēiudicatam tranſiuiſſe. h. d. Io. anI appellationeꝫ ꝑ negligentiamᵍ appellantis deſertamᵖappellans ipſe cum appellatoⁱ: autappellatusᵏ etiam per ſe ⁊ principaliter proſequatur: non ideo mi

nus in rem iudicatamˡ cenſebiturtranſiuiſſe ſententiaᵐ a qua fueratappellatum.I Dem.¶ A peremptoria repulſa ex alioqͣꝫ ꝓpter ineptitudineꝫ ſecundo appellās ⁊ ſuccūbens non auditur ſuper ea in appellatione a diffinitiuah. d. Io. an.Uma repulſioneⁿ exceptiōisAperemptorieº ſecundoᵖ appellans ſuccumbitq: nō eſt in cauſa appellationis poſtmodum a diffinitiuaʳ emiſſe audiendꝰ ulterius ſuperᶠ

a ¶ Epreſſas. approbat qd̓ no. ber. eo. ti. cum cām: ī vlti. glo. ⁊ reprobat ꝙnotIo. ij. q. vi. nō ita: ⁊ ijoſ. in decre. vt debitus: vt ibi ſcripſi ſuꝑverbo probabili: ⁊ iurequunt̉ cum appellatur a diffinitiua. ff. eo.ſcio in fi. ⁊ no. ꝑ hoccauſis ⁊ per iſtud ſingulare verbuꝫ appellanti cōtra ſtilum curie.bet exus cauſis expreſſis in appellatione nōexprimere niſi vnam ī reſcricōmiſſionis: ſuper quo vide ꝙſcripſi in pre. decre. cū cām ſuꝑvlt. glo. ⁊ qd̓ no. in ſpec. de ap.§. de offō in penul. col.b ¶ Nec proceſſus hic approbatqd̓ not. Inno. in pre. decreta.pe. de no. ope. nun. reprobansqd̓ ibi no. hoſt. ⁊ qd̓ no. glo. indecre. ij. vt lit. nō cōteſt. in glo.quar̄ dicit: ꝙ ēt tenebat Ioā. etvin. ibi tn̄ hoſt. ꝯͣ: ⁊ no. ꝙ dicitꝓceſſus: qꝛ diffinitiua a qua fuit appellatum bene pōt iuſtificari ⁊ impugnari ex nouis cauſisvel nouiter probandis: ⁊ ſic loquuntur iura que īducebat hoſti. ⁊ d̓ fi. īſtru. cū Io. d̓ teſti. fraternitatis: ſaluo qd̓ hēs in cle. d̓teſti. c. ij.c ¶ Iudicis. a. cuius grauamīevel interlocutoria fuit appellatum de quo premiſit.d ¶ Ex nouis. vnde qd̓ dicebat glo. pre. decre. ij. vt lit. nō conte. ꝙ ex grauamlereceptionis teſtium facte lit. non cōte. iuſtificabatur precedens appellatio reprobabā olim īducens decre. dilecto. sͣ. e. ti. ꝑ quam patet ꝙ etiam precedēs grauamen nō iuſtificat appellationē: niſi fuerit expreſſum in illa: ſi ergo iniꝗtas iudicisprecedēs appellationem illā nō iuſtificat: ergo nec ſubſequens: duo: ergo reꝗruntur coniunctim quod grauamē preceſſerit appellationē vt hic: ⁊ quod fuerit expreſſum ī illa: vt. sͣ. ꝓxi. rn̄.e ¶ Probandis. non intelligas ꝙ veritas grauaminis probanda non ſit coramiudice ad quem ēt ad iuſtificandam appellationem: lꝫ ꝓbata nō fuerit coraꝫ iudicea quo: quod dic eo. ti. īterpoſita .i. rn̄. ſed hic intelligit grauamen iudicis vel iniuſticia ꝓceſſus oportet quod pateat ex actis coram iudice: vnde ſi propoſui exceptionem ꝓbationem obtuli: ⁊ admiſſus nō fui: hoc probato apparet grauamen:ſed ſi exceptionem legitimam probaui: ⁊ iudex illam repulit: hoc probato grauamen apparet: ſed ſi excipiebam actorem excōicatum minori: iudex illam repulit:non iuſtificatur appellatio: nec impugnat̉ proceſſus ꝓbādo illum excōicatum maiori: de quo in primo iudicio non fuerat obiectum. Item ſi appellaui propter exceptionem de loco nō tuto non admiſſam: nō iuſtificatur proceſſus: lꝫ n̄ ꝓbetur mef ¶ Impugnari. īpugnatio reſpicit appellantē: iuſtificatio reſpicit appellatuꝫ neupoſtea reconciliatum.ter autē ipſorū vti poterit his q̄ coraꝫ ipſo acta vl̓ exhibita nō fuerunt.ionem. Reprobat qd̓ no. Inn. e. ti. ex rōne: approbans ⁊ forS Alſch̓io abibino. Home.z ¶ Negligentiam. vt qꝛ neglexerit apoſtolus petere: vt ī. c. quāuis. sͣ. e. vl̓ neglexit ꝑſeꝗ infra tēpus iuris vel hoīs: vt in decre. ſicut. sͣ. e.h ¶ Deſertam. idē v̓bum ī pre. decre. ſicut ⁊ no. qꝛ ſi ī appellatione q̄ a pͥncipio tenuit. ⁊ poſtea tenere deſijt ꝓcedit hoc dcm̄: fortius ꝓcederet ī appellatione q̄ dicet̉a pͥncipio non tenuiſſe: vt qꝛ dr̄ īterpoſita tertio vel poſt decem dies. Itē ſi ꝓceditī tacite deſerta ꝑ negligentiam fortiꝰ ī expreſſa deſerta ꝑ renūciationē: facit eo. ti.romana. §. ſi vero. ⁊. §. ſi autem. li. vj.¶ Cum appellato. lꝫ ergo dilatiōes qͣs petit appellatꝰ ꝑ qͣs ꝓtelatur appellatōisꝓſecutio proſint appellāti: ſicut ēt rōnem petenti ꝓſūt qͣs petit reus ꝯͣ quem peti.C. de reſti. in īte. l. pe. ipſa tn̄ ꝓſecutio quā facit ēt appellatꝰ ſibi nō ꝓdeſt: vt h̓ ꝑrōnem quam infra dicam.k ¶ Appellatus. hic fotificat Hoſtien. querebat enim Inno. ꝗd ſi poſt elapſumtp̄s ꝓſecutionis fert̉ ſnīa īfirmans pͥmam ſnīam poſtea petit appellatus ipſam pͥmam executioni mandari. tenebat ꝙ ipſi appellato obſtabit exceptio rei iudicateex ſcd̓a ſnīa īfirmationis. nec valebit ſi dicat per lapſum temporis ante ſnīam infirmationis primam ſnīam ratificatam: qꝛ ẜm eum pretextu huius noue defenſionis non debet ſcd̓a infirmationis ſnīa retractari: de re iudicata inter monaſterium. C. de tranſac. ſub pretextu: nec valet ēt dicere ꝙ nō valet ſecunda ſnīa latacōtra pͥmam: qꝛ vt dicit ẜm id nūquā valet ſnīa appellationis pͥmam infirmansnec eſt ēt ſuper eodem prima lata in cauſa principali: ⁊ ſcd̓a lata in cā appellationis ⁊ hoc reprobat Hoſtiē. dicens ꝙ lapſus temporis ratificat ſnīam: ⁊ facit haberi perinde ac ſi non fuiſſet appellatum: ſnīa ergo infirmationis poſtea lata: a n̄ſuo iudice lata fuit. Item non valet ſnīa contra rem iudicatam. de hoc in predicta decreta. inter: ob. prima ratio Inno. que procederet in ſnīa lata a ſuo iudice:nec ob. ſecunda ratio: quia vbi per appellationem ſuſpenſa manet prima ſnīa: bene tenet ſcd̓a contra primam: ſed ex quo ceſſat predicta ſuſpenſio appellatione deſerta non valet ſecunda: ſicut non valeret ſi appellatum nō fuiſſet: hoc hic ita approbatur ⁊ fortificatur in tanto: qꝛ predicta procedunt nō ſolum cum ſolus appellans proſequitur: ſed etiam cum vterqꝫ: ⁊ quod plus eſt etiam ſi ſolus appellatuſquod forſam non cogitauerat Hoſtien̄. ſit huius: qꝛ petendo pronunciari maleappellatum non eſt ſibi contrarius in eo ꝙ dicit ſententiam tranſiſſe in rem iudicatam: lꝫ .n. de appellante dubitetur ꝓpter contrarietatem q̄ videtur īeſſe: an poſſit ſimul ꝓſequi appellationem ⁊ nullitatem ſnīe de quo ſatis ſcripſi. eo. ti. dile-

cto in vlti. glo. poſt Inno. ⁊ Hoſtie. ⁊ vide in ſpe. de ſentē. ꝓla. §. luxta adfinem in appellato tamen dicente male appellatum ⁊ ſententiam tranſiſſein rem iudi. nulla eſt cōtrarietas: Sed dices īmo eſt cōtrarietas in quātuꝫdicit appellationem deſertam ⁊ ꝑꝑ hoc ſnīam tranſiſſe in rem iudicataꝫ ⁊nō deſertā inquātum ſuꝑ eius iuſticia ꝓnunciari petit ꝑ appellationis iudicem: ⁊ ſic negat ⁊ aſſerit illuꝫ iudicem. Solū.⁊ ſi vis ꝙ fatear hic aliquā contrarietatem ineſſe: tn̄ appellatus ꝗ reuieſt poteſt vti contrarijsmaxime quorum finisnon eſt contrarius: ⁊ actor poteſt in diuerſis inſtantijs: quod dic vt no.de reg. iur. nullus pluribus. lib. vj. nec hic dicit̉quod in eadem inſtantiahec duo proponat appellatus.l ¶ Rem iudicatam. hoceſt ergo qd̓ dicunt iuraꝙ rata manet ſnīa et ꝙappellans cadit a cauſaeo. ti. cum ſit: ⁊. c. ſepe.m ¶ Sententia. qͥ tamenerat aliqua: vt quia contra ius litigatoris lata. ſi eniꝫ a pͥncipio fuiſſet nulla: ſicut propter appellationem omiſſam non tranſiret in rem iudicatamita nec propter interpoſitam ⁊ deſertam: de ſenten. excommu. lꝫ. lib. vi. ⁊⁊ quod ibi no.Um. Primo ponit dictum a quo ſcd̓o excipit ibi: niſi. Imola. Determinat caſum dubium circa decre. vlt. eo. ti. li. vj. qui talis eſt. Ticius contra me oppoſuit exceptionem peremptoriam que per interlocutoriam eſt repulſa appellauit ⁊ confirmata eſt prima interlocutoria: iterumappellauit: ⁊ iterum confirmata eſt prima ⁊ ſecunda: qꝛ nō potuit plus appellare: proceſſit in principali ⁊ lata contra ipſum diffinitiua appellauic abilla. ⁊ in cauſa huius apppellationis vult repetere contra illam interlocutoriam: ⁊ videbatur ꝙ poſſet per predictam decre. ꝯͣrium hic reſpondeturn ¶ Repulſione. verbali ꝑ interlocutoriam: vt predixi: nō eſt tamen neceſvnus tamen caſus excipitur.ſe ī ꝑemptorijs interloqui: de hoc ſatis de ordi. co. c. i. Idem tamen in repulſione facti. cum illam non recipit: vel ad vlteriora litis procedit. eodeꝫtitu. ex ꝑte. ij. caute tamen facit excipiens ſi procurat interloqui: vt not. inſpec. de appel. §. qualiter. ver. Item ꝙ faciat: ⁊ dixi. e. ti. dilecto: ⁊ per hācdecreta. ⁊ illaꝫ patet ꝙ ſnīa lata ſuper peremptoria īterlocutoria eſt nō diffinitiua: ⁊ hoc tenebat Gar. in decre. cupientes. d̓ elec. verſi. inſuper: vbietiam allegabat ad hoc decre. cum dilecti: de elec. ⁊ decre. ſua hoc eodeꝫ titu. Ad idē de offi. delega. ſignificantibus. ⁊ qꝛ vt hic patet hec repulſio ꝑemptorie nō eſt diffinitiua: ergo nec ꝓnūciatio pro ipſa erit diffinitiua vbienim interlocutoria diffinit ⁊ condemnatoria ⁊ econtra. C. de ſenten. ⁊ interlo. preſes. ff. de re iudi. l. i. vt contrariorum ſit eadeꝫ diſciplina. xxxij. diſtinctio. hoſpitiolum. ff. de his qui ſui vel alieni iur. ſūt. l. j. ff. de accu. quiaccuſare. Preterea natura diffinitiue eſt ꝙ ex ea oriat̉ actio ī factum ſed aſnīa lata ſuper ꝑemptoria non oritur actio: ſed exceptio. ar. in predi. decre.cum dilecti in fi. C. de re. cre. l. actori. Item ſi ſnīa ſuper ꝑemptoria ⁊ ꝓ eolata eſſet diffinitiua: non eſſet alia diffinitiua ferenda: cum tamen de neceſſitate ſuper principali voluntate ſuper peremptoria ꝓnuncietur de hoc inpredi. decre. i. de or. co. Dicebat ergo Gar. ꝙ ſiue ſuper dilatoria: ſiue ſuper peremptoria ſiue ſuper eo ꝙ perimit appellationem .i. ꝙ appellās nōpotuerit appellare feratur ſnīa interlocutoria eſt ſecꝰ cum iudex cognoſcēsde appellatione interpoſita diffinitiua ꝓnunciat bene iudicatū ⁊ male appellatum vel ecōuerſo: tunc .n. diffinitiua eſt. C. d̓ ap. eos. ff. de his ꝗ no.īfa. l. furti. In effectu tn̄ fatetur ꝙ ſnīa lata ſuꝑ ꝑemptoria ꝙ obſtet habeto ¶ Peremptorie. ⁊ ſic paret preiudicium negocio pͥncipali: als non licevim diffinitiue.ret repeti: vt in predi. decre.¶ Scd̓o. ſi ergo ſemel tm̄ appellaſſet ⁊ ſuccubuiſſet non hr̄et locum ꝙ h̓dicitur. Si vero ſecundo appellat: ſed appellationem non ꝓſequitur hiīc videtur decre. locum habere: argu. sͣ. ca. proxi. videretur contra per id quodinfra dicam ꝙ credo vbi renunciat ſponte: quaſi licet tarde vtatur iuris cōſilio expectando euentum negocij principalis: ⁊ ſic non poſſemus reſiſtere: vt. jͣ. dicam.q ¶ Succūbit. ſi ſuccūbit in ſcd̓a appellatione: ergo tres habet ſententias ꝯͣſe ⁊ ſic a tertia n̄ licuit appellare eo. ti. directe: ⁊. c. ſua nobis. C. ne li. ī vnar ¶ Diffinitiua. ꝓlata ſiue ꝑ pͥmum ad quem debuit cā remitti ex quo fuitcā. l. vna. sͣ. ea. compi. de re iudi. c. i.ꝓnunciatuꝫ male appellatū ꝑ quotcūqꝫ manus de excep. dilecte: ſiue ꝑ vltimum ꝗ forſan ex vidilationis in principali ꝓceſſit ſiue ꝑ alium ad quemforte poſt cām remiſſam ad pͥmum fuit in alio articulo bene appellatum:ita ꝙ expedito appellationis articulo diffinit poſtea principale.s ¶ Suꝑ ea. ꝑemptoria ſic tertia repulſa: ⁊ eſt mirabile ꝙ non appellanstur: vt in predicta decre. fi. ſed ſecundo appellans ⁊ ſuccumbens non