ApintusDe regulis iuris.
10 4
nore.CDeꝫ.N argumentūª trahi nequeunt que ꝑꝑ neceſſitatem aliqn̄ſunt conceſſa.T Dem.Emo poteſtᵇ plus iuris trāſferre in alium qͣꝫ ſibi competere dignoſcatur.T Dem.Ntotoᶜ partem non eſt dubium contineri.¶ Dem.N generaliᵇ conceſſione nō.Iveniunt ea que quis non eſſetverſimiliter in ſpecie conceſſurusI Dem.
Ui contraᵉ iura mercat̉ bonam fidem preſumitur nonhabere.T Dem.Onaᶠ fides nō patitur: vt ſemel exactum iteruꝫ exigatur.Dem.Um quidᵍ vna via prohibetur alicui: ad id alia non debꝫadmitti.Dem.Ontractusᵖ ex ꝯuētiōe lēgeꝫacciꝑe dignoſcūt̉.DeAmnumⁱ quod quis ſua culpaſentit: ſibi debet: non alij
nore iuriſpa. ſic ī onere defenſandi eccl̓iaꝫ ſuccedere dꝫ .xvi. q. vij. filijs acnepotibꝰ. Itē pone ī p̓lato ꝗ ſuccedit ī honore: ſic ⁊ onere ſoluēdi p̄deceſſoris d̓bita ꝓ eccl̓ie vtilitate ꝯͣcta. sͣ. de ſolu. c. i. idē ī iudice. ff. de iudi. l. mortuo iudice. ꝙ eū iudicarertuerat.eꝫ eū ꝗ ei ſubſtitutꝰ eſt ſequi oꝫ adidē. sͣ. de offi. dele. qm̄ abbas. ⁊ ꝯcor.lam. c. di. rōnis. ⁊ sͣ. e.qui ſentit onꝰ. Et quodibi dixi hic adde: ⁊ per illam regulā pōt ēt h̓ reſolui: ut .ſ. ſuccedat ī onere ꝗ ſubſtituitur ī honore: ad h̓. xi. di. non nos.a N argumētū. hecL regula ſumitur ex.l. ff. e. ti. que ꝑꝑ neceſſitatē. Po. ca. lv. di. c. i.vbi ex neceſſitate tꝑis ꝓpter miniſterioꝝ defectūmonachos ꝑmiſſuꝫ fuitaſſumi ad pochiales eccleſias: ceſſāte hac neceſſitate ī arg. trahi. nō dꝫvt ibi. Iteꝫ ꝑ decre. sͣ. deelec. cū ī cūctis. ibi ne ꝙa quibuſdaꝫ pro neceſſitate tꝑis ⁊c̄. Et alienatio ſacroꝝ vaſoꝝ ꝑꝑ neceſſitatē redimēdoꝝ captiuorū ꝯceſſa ad ꝯn̄tiaꝫ ꝯtrahi n̄ dꝫ. C. d̓ ſacroſanc. ec. l. an̄pe. q̄ īcipit ſancimꝰ⁊ ꝯcor. ad hāc regulā. sͣ. e. q̄ a iur̄. ⁊ sͣ. eo. qd̓ alicui. nec ſuꝑfluit hec regula ꝑ illas q̄ loquūt̉ ī eo qd̓ ꝯcedit̉ ob fauorē vel gr̄aꝫ: hoc ī eo qd̓ cōcediturob tꝑis neceſſitacit ēt ī ar. q. d. iuriſta: vl̓ arguēs n̄ dꝫ arguere d̓eo qd̓ īterdū ex neceſſitate cōceſſuꝫ eſt: qꝛ arg. de ſil̓ibus ad penitꝰ ſimiliaꝓcedūt. ſꝫ īter tp̄s neceſſitatis ⁊ nō neceſſitatis nō eſt ſil̓itudo: ergo nō ꝓcedit argumētatio. Et cōcordat ad hāc regulā. xxxv. q. i. c. i. ꝑ qd̓ et exēplificare potes: nā a pͥncipio generis hūani licite ꝯͣxit frater cū ſorore: qꝛ ex neceſſitate id fiebat: hodie aūt creuit hūanū genus: ⁊ ſublata eſt neceſſitas: ⁊iō nō licite ꝯͣhit̉. jͣ. quartū gradū. de cō. ⁊ affi. nō dꝫ. C. d̓ pa. ꝗ fi. di. l. i. ⁊.ij. vbi ꝑꝑ neceſſitatē famis: lꝫ filiū diſtrahere: qd̓ al̓s nō liceret. Et no. exhac regula illd̓ generale: qd̓ ceſſante cā ceſſat effectꝰ: ⁊ d̓ iureiur. ⁊ ſi xp̄s īfi. de ap. cū ceſſante. de pe. ⁊ re. cū īfirmitas. d̓ quo dic vt no. d̓ renū. poſttrāſlationē. lxi. di. §. his oībꝰ. xix. q. ij. due. ceſſāte igit̉ neceſſitate ꝑꝑ quādiſpēſatū ē ceſſat cōſtitutio .i. q. vij. ꝙ pro remedio: qd̓ veꝝ ē circa faciēdanō circa iā facta: vt ibi no. ⁊ d̓ iureiur. ⁊ ſi xp̄s. ī fi. ad hoc. sͣ. e. factū legitime. ī fi. ⁊ ē ēt hoc verū niſi vtilitas ſuccedat loco neceſſitatis. ſicut ē d̓ monachis ordinādis: vt ꝓbat̉. xvi. q. i. ſunt nōnulli ī fi.AEmo pōt. Hec regula ſumpta fuit ex. l. ff. e. ti. ne plus. Po. ca. i.C. q. vij. daibertū. d̓ dona. īter vi. ⁊ vxo. nuꝑ vbi ſunt h̓ v̓ba. ⁊. ff. d̓acꝗ. re. do. l. traditio. ⁊ fa. ad hāc regulā. sͣ. de pig. cū ꝯͣ. sͣ. e. is ꝗ ī ius ibidum dic̄ eo. iure. ⁊ ſic nō maiori: ⁊ cōcor. qd̓ nemo dat qd̓ non hꝫ: de iurepa. ꝙ āt. Cōtra de elec. ſuffraganeis: vbi mādat archip̄s ꝗ cōſecratus nōeſt electuꝫ ꝑ ſuffraganeos cōſecrari. ⁊. ff. de acꝗ. re. do. nō ē nouū. vbi creditor pignꝰ diſtrahit cuiꝰ dn̄iū nō hꝫ: de cō. di. iiij. ſolet. vbi ēt baptiſmuꝫdat ꝗ nō bꝫ. So. vt no. i. q. i. c. i. qꝛ hoc ē generale illa ſunt ſpālia: ſpālitatis rōneꝫ facile cōſiderare poteris. Et idē no. Ber. ī pre. d̓cre. nuꝑ. ⁊ d̓ iurepa. cura. nā ſpāle ī baptiſmo: vt ī pre. c. ſolet. ⁊ d̓mādare iuriſdictōis ē.ergo archiep̄s cōfirmatꝰ demādare p̄t ep̄is ꝗ cōſecrati erāt: vt ep̄ꝫ ꝯſecrē⁊ ī creditore ē ſpāle ſic̄ ⁊ ī tutore ⁊ cura. C. de admi. tu. l. vlt. ⁊. l. lex q̄ ⁊ ī ꝓcuratore. īſti. de re. di. §. nihil. In iudice: īſti. d̓ offi. iudi. §. fi. in executore.ff. de euic. ſed pignora. ī vſufru. formali. ff. de vſufru. l. qd̓ nr̄m ī eo ꝗ bona fide emit a male fidei poſſeſſore: qꝛ vſucapit: inſti. de vſuca. §. ꝙ autē.In cēſitoribus ⁊ flumine. ff. de acꝗ. re. do. l. ergo. §. alluuio. In donatōelibertatis: inſti. de liberti. §. vlti. Io. an.N toto ꝑtē. Po. exēpla q̄ dixi. sͣ. e. plus ſemꝑ. ⁊ ꝓſequere vt ibi: ⁊cōcor. ff. de ex. rei iu. l. ſi ꝗs. cuꝫ totū petijſſet: ſi partē petit exceptiorei iu. nocet. nā pars in toto eſt. ꝯcor. xiiij. q. v. penale. ⁊. xxxiij. q. iij. meretrices. de peni. di. i. §. hoc idem.d A generali. Po. c. xvi. q. i. frater nr̄. vbi generalis cōmiſſio factalegato ꝑ papā nō extēdit̉ ad cās fidei. Itē pone ꝑ decr. sͣ. e. li. d̓ pe.⁊ re. ſi ep̄s. vbi hēs h̓ v̓ba. Item ꝑ. l. C. q̄ res pig. ob. poſ. l. i. vbi ī generali obatiōe pignoris nō veniunt vxor ⁊ alūni. ⁊ q̄ ꝗs viſil̓r nō ē credēdus ſpāliter obligaſſe: ⁊ facit opti. sͣ. e. li. de offi. vica. cū generali. ⁊ no. qꝛnō ſoluꝫ ī obſcuris īſpicimꝰ id qd̓ ē v̓iſil̓e: ſꝫ ēt ī generalibꝰ. de pͥmo. sͣ. e. īſpicimꝰ. de ſcd̓o hic ⁊ in cōcor. ⁊. ff. de pecul. l. ꝗ peculij vbi qui admīſtrationē cōcedit vr̄ ꝑmittere generaliter qd̓ ſpāliter ꝑmiſſurus ē. ⁊. ff. d̓ pr.i. generali. ⁊ in pignoris obligatiōe generali reꝝ quas ꝗs habuit vl̓biturꝰ eſt ea nō ꝯtinebunt̉ q̄ v̓iſimile eſt aliquē ſpāliter obligaturū nō fuiſſe: puta ſuppellex. itē veſtis relīquēda ē d̓bitori. Si ꝗs q̄rat qūo ſciuerit q̄ſunt illa q̄ v̓iſil̓r ī ſpecie n̄ dicet̉ quē ꝯceſſiſſe. Rn̄. pōt hoc cognoſci ex īpoſibili: vl̓ īhumana vel dura ſeꝑatne: vtputa miniſteria artis ſue: vel q̄ad affectionem ꝑtinēt: generali obligatiōe nō veniūt: vt ī pͥn. l. obligatione. ⁊ ſe. ⁊ ꝓbatur op. C. cōia vtriuſqꝫ iudi. l. poſſeſſionem. vbi hēs ꝙ poſſeſſiones ī ꝗbus ſunt aſcripticij: ita dn̄t diuidi ꝙ penes vnuꝫ quemqꝫ integra familia remaneat: vt pr̄ a liberis cōiunx a viro frater a ſorore nō ſeparetur. Et no. ex hac regula v̓bum generale reſtringi ad idē. sͣ. e. li. de re-
ſcrip. c. ij. ⁊. c. ſi eo tꝑe. d̓ pͥben. eū cui. ⁊. c. ꝙͣuis. cū ſi. Itē facit hec regula ad queſtionē: de eo qui generaliter tenet̉ ꝯͣ oēs aliquē iuuare: nunꝗd ꝯͣ ſe ul̓ alios. ⁊ no.de h̓. xxii. q. v. de forma in. i. glo. ⁊ de iureiur. petitio. ī vl. glo.U1ꝯͣ. Po. ca. ī eo ꝗ recipit eccl̓iam d̓ manu laici. xvi. q. vii. ſi ꝗs deīceps¶ L de eo ꝗ emit ſpiritualia. de ſimo. nō ſatis. ad idē. C. de agri. ⁊ cē. l. quē admodū. lib. xi. vbi ꝗ emit aſcripticiū ſine gleba ꝯͣ legem interdicta mercat̉. ⁊ male fidei poſſeſſor dr̄: ⁊ iō qꝛ talis p̄ſumit̉ nonhr̄e bonā fidē: iō nō p̄ſcribit: utī p̄dictis iuribꝰ. ꝯͣ. sͣ. d̓ do. apoſtolice: ſed ſolue: vt in glo. ſꝫ vr̄Itē ꝯͣ. sͣ. d̓ iurep. cura. ſolue: utibi. ⁊ ſic pꝫ ꝙ iuris ignorātia n̄excuſat ī pͥſcrip. ſic̄ nec ī vſuca..ff. de vſuca. l. nūqͣ. Io. an.Ona fides. Hec regulaſūpta fuit ex. l. ff. e. ti bōafides. eccl̓ia nō dꝫ ſuuꝫ repeterecū augmēto: ſꝫ ſi ſemel exactuꝫiteꝝ exigeret augmētū reciꝑet.xii. q. ij. frat̓nitas ad idē. d̓ pe. c.ſuā. ff. de ta. ex. l. iij. §. ꝯdēnatio ⁊ hꝫ locū h̓ regl̓a ēt ī pēis q̄ſel̓ exacte ab eod̓ iteꝝ exigi nō d̓bēt. ad hoc. xiij. q. ii. c. vlt. d̓ iudi. at ſi cl̓ici. C. depe. l. oīs ab eo. iō dixi: qꝛ ſi plures inſolidū tenent̉ ad penā ſoluta pena ꝑ vnū n̄liberat̉ alter. xij. q. ij. cū d̓uotiſſimā. ff. ad. l. acꝗ. itē mela. §. ſꝫ ſi plures. An autēres ⁊ pena ſimul peti poſſint. dic vt no. xxv. q. ij. ſi eccleſie. Hāc āt regulā dicoverā in his quorū cauſa vnica exactione finit̉. vnde ſi decē debeo ipſorū ſolutiōetollit̉ oīs obligatio. vnde nō patit̉ bona fides: vt illa iteꝝ exigātur: ⁊ ſi ſoluāturvt indebita repetūtur: qd̓ dic: vt no. i. q. iij. in fi. de ſolu. c. vlti. ſi auteꝫ vnica exactione nō finit̉ obligatio. Po. ca. in exactōe debiti vxoris ad virū ⁊ ecōuerſo nōhꝫ locū regula. Idē ī ꝓcuratōe quā exigit ep̄s viſitās pͥmo āno. Nā ſcd̓o āno viſitās iteꝝ ꝓcuratōeꝫ exigit: ⁊ idē ſi de neceſſitate eccl̓ie iteꝝ eodē anno viſitaret ⁊ſic pōt īielligi de cēſi. cū venerabilis. vbi d̓ hoc. ⁊ xviij. q. ij. viſitādi. Ideꝫ dicoī exactiōe pene: vbi de hoc actū eſt ī cōtractu: vt totiens pena cōmittatur: ⁊ exigipoſſit quotiēs ꝯtractū fuerit. nā tunc pena ſel̓ exacta ēt ab eodē iterū exiget̉: ꝯͣctusenī ex cōuentione legē accipiūt. jͣ. e. ꝯͣctus. cū ſuis cōcor. Sed v̓itate īſpecta ī hiscaſibus: ⁊ ſil̓ibus nō eſt idē: ſꝫ aliud lꝫ eiuſdē generis. Et facit hec regula ad queſtionē quā no. Io. xij. q. ij. mōemus. an ſi eccl̓ia cōſecuta eſt ſuū a poſſeſſore qd̓facere poteſt: vt ea. q. apoſtolica. an adhuc ideꝫ poſſit petere a prelato: ⁊ certe n̄:qꝛ bona fides hoc nō patit̉: vt hic: ad penā tn̄ agere bene poſſet ꝯtra eū: vt. sͣ. dixi de hoc etiā no. de re. eccle. nō alie. ſi quis.Um ꝗd. Po. ca. xxxiij. q. v. hec imago. sͣ. e. li. de cōceſ. pͥben. deteſtandaL. C. ſi māci. ita ven. ne ꝓſti. l. vl. vbi dicit tex. eaꝫ q̄ ita venit ne corꝑe q̄ſtūfaciat: nec ī caupona ſub ſpē miniſtrādi ꝓſtitui: ne fraus dicte legi fiat. cōcor. sͣ. d̓ꝓcu. tue. cū ſuis cōcor. No. ergo ꝙ cū aliꝗd ꝓhibet̉: ꝓhibent̉ oīa que ſequunt̉ exillo. vt. sͣ. e. cū ꝗd ⁊ ꝑ q̄ ꝑueniri poſſit ad illud: vt h̓. Fallit hoc īterdū: quia ẜuꝰnō admittit̉ ad teſtimoniū ferendū: neqꝫ pro dn̄o nec aduerſus dn̄m ⁊ tamē teſtificat̉ de facto ſuo: puta dū dr̄ ꝑ eum depoſitum: vel ꝯmodatū: vel ſimile. iiij. q.iij. ẜui neqꝫ. Itē ꝗ nō pōt accuſare denūciat. de iureiu. quēadmoduꝫ. in fi. Sedaliꝰ eſt effectꝰ denūciatōis ꝙͣ accuſatōis: vt ibi pꝫ: ſed idē etiā: vbi idē eſſet effectꝰvtriuſqꝫ de cog. ſpi. tua. vbi de hoc. Iteꝫ pr̄onuꝫ nō vocat libertꝰ in ius ſine venia: ſi tn̄ agat alieno noīe bn̄. ff. de ī ius vo. l. queſitū. Rō qꝛ nō ipſe: ſꝫ ille cuiꝰnoīe agit cōuenire vr. ⁊ facit qd̓ dixi. sͣ. e. pōt. Iteꝫ denegat̉ dilatio vna via .ſ. ꝑremediū iuris cōis cui cōcedit̉ alia via ꝑ bn̄ficiuꝫ .ſ. reſti. in integ. vt de reſti. ī īteg. coram. ſed dic vt ibi ī vlt. glo. Itē pͥlatus d̓ mobilibꝰ ꝑ eccl̓iaꝫ acꝗſitis teſtari nō pōt: ⁊ tn̄ ī egritudīe moderate pōt de ipſis aliqͣ errogare. d̓ teſta. ad h̓. Iteꝫpr̄ nō pōt filiuꝫ p̄uare qͣrta: ⁊ tn̄ libertates dādo minuet qͣrtā: ⁊ ſic alia via pͥuateum. ff. d̓ inof. teſt. lege papi. qm̄ autē. v̓. cum igit̉. ⁊ ē ſpāle libertatum fauore.Satis circa hoc dici poſſet ꝙ cuꝫ aliꝗd ꝓhibet̉ habito pͥncipaliter reſpectu ad ꝓhibitū nō ad viā: vel modū quo ꝓhibet̉. exemplifica per iura. in pͥn. īducta. ⁊ ꝑdecre. de cōceſ. p̄ben. cōſtitutus. tūc ſufficit ꝓhibitum vna viā vel mō: vt ad id īeiꝰ fraudē alia via vl̓ mō admitti nō debeat vt h̓. ſpāle tn̄ eſt ī libertate: vt. sͣ. dixi. Si aūt ꝓhibitio pͥncipaliter ſe habet ad viā: vel modum nō ad rē tunc ſecus.vn̄ alteri eccleſie alligatꝰ ep̄s nō eligit̉: ſed poſtulat̉. Iteꝫ ꝗ iurauit non accuſarebene denunciat: qꝛ ſibi nō eſt ꝓhibituꝫ deferre crimē: ſed ꝑ moduꝫ accuſatiōs deferre ꝓhibitū ē. Ideꝫ ī caſu de iudi. examinata. vbi petendo reꝫ vna actiōe repellor. ⁊ ꝑ aliā admittor. ⁊ h̓ eſt videre ī oībus actionibus. nā deponens agens cōmodati repellit̉: agens depoſiti admittit̉: ⁊ ſic de ſingulis.Ontractꝰ. Dicūt vulgares pactuꝫ rūpit leges: ⁊. h. d. h̓ regula q̄ ſumptaL fuit ex. l. ff. e. ti. l. ꝯͣctus. Quidā ponūt caſuꝫ ꝑ canonē. xviii. q. ii. eleuiheriꝰ. vbi cōuentio īter ep̄m dioceſanū: ⁊ fundatriceꝫ inita de oblationibꝰ obueniētibus ī feſto ipſiꝰ eccl̓ie ẜuāda eſt. depoſitariꝰ de iure cōi tenet̉ ſolū de dolo ⁊ lata culpa q̄ ꝯꝑat̉ dolo. ſi tn̄ īteruenit cōuentio: vt teneat̉ de leui ⁊ de leuiſſima culpa. ⁊ de caſu fortuito illa ẜuat̉. de depo. c. ii. ad idem. ff. d̓poſi. l. i. §. ſi cōueniat.⁊ ibi ſunt h̓ v̓ba. cōcor. de cōmo. c. vno. sͣ. e. li. de pac. c. i. ⁊ qd̓ dic̄ regula h̓ ꝯuētiōe: ītelligas hōeſta. ⁊ nō ꝯͣ bonos mores. vn̄ ſi cōuenerit ne dolꝰ p̄ſtet̉ non vꝫcōuentio: vt ī pͥn. l. ꝯͣctꝰ. ff. eo. ti. ī impoſſibili idem. qd̓ dic vt dixi. sͣ. e. nemo p̄t.Amnū. Hec regula ſumpta fuit ex. l. ff. e. ti. qd̓ ꝗs ex ſua culpa. Pōe ca.per canoneꝫ. xxiii. qō. iiii. diſplicet. vbi ſi quis ad iudiceꝫ ductus ſe d̓ equoproiiciat ⁊ ledat: ſibi ſoli imputet. Idem per decre. sͣ. eo. lib. de preben. ſi cleri-