Druckschrift 
Liber sextus Decretalium : P. 1.2
Seite
52r
Einzelbild herunterladen
 

SecundusDe ſententia ⁊

De ſententia ⁊ re iudi.

5 2

⁊ cū ſuis finibꝰ ex largitioneª regisaragonie ad ip̄m monaſteriuꝫ ꝑtinereᵇ: petijt ad iudicari eiſdeꝫ monaſterio locū ipſum: ⁊ vos exindeamoueri. Allegabat̉ᶜ āt ꝓ partevr̄a ꝙ facta vobis donatio de predictis valida exiſtebat: quāuis illaſub ſaracenorū tūc exiſterent ptāteqꝛ nō ſimpl̓r ſꝫ ſub ꝯditione fueredonata: videlꝫ ſi ad manꝰ fideliuꝫdeuenirent. In quo caſu ꝯceſſio poterat ⁊ debebat hēre vigorēᵇ: qꝛ ipſi donationi reꝝ donatarū naturavel qͣlitas non obſtabat: ⁊ ſalubreac laudabileᶠ ꝗdeꝫ erat ſpectare acp̄ſtolari tp̄s quo illa chriſtianoruꝫdominio ſubderent̉: qͣre moxᵍ cuꝫꝑuenerunt ad ipſosʰ fuerūt ad vostotaliter deuoluta. Multumˡquoqꝫ diſtabat: an ip̄i monaſteriode bonefac. vel p̄dicto monaſteriopopuleti ab ipſo rege facta donatio fuiſſet: qꝛ ⁊ ſi liquebat predictamonaſterio populeti ab ipſo regeac ab illo abbati ⁊ ꝯuentui de bonefac. fuiſſe collata: nō tn̄ ob hoc ꝯſtabat dictū regeꝫ ipſi monaſterio debonefac. illa donaſſe uel mandaſſedonari. Nec pro eo ꝙ voluit etſtatuit: vt edificaretur ibi monaſteriū: poterat ⁊ debebat intelligi euꝫp̄dicta vel eorū aliqͣ ꝯſtruēdo monaſterio donauiſſeᵏ: cū illa potiusſua videt̉ intentio: vt qꝛ p̄fatū monaſteriū populeti tot ⁊ tātoꝝ bonorū largitiōe ditabat: abbas ⁊ cōuētus ipſius pro ſua ſuorumqꝫ ſalute monaſteriū cōſtruere tenerenturp̄ſertim: qꝛ monaſterio qd̓ nonduꝫerat aliqͣ fieri donatio nō valebatˡ. Premiſſa vero cōceſſio factamonaſterio de bonefac. ab abbate⁊ ꝯuentu monaſterij populeri nul-

lū ꝓrſus videbatur afferre ſuffragiū: pro eo potiſſime ꝙ poſt litemꝯte. ⁊ ꝓceſſum iudicij facta fueratſicut clare patebat ex īſtr̄o prefato:vn̄ cū ius ſi qd̓ in p̄dictis ipſi monaſterio de bonefac. ex conceſſionehmōi cōpetebat: in iudicio minime deduxiſſet: qꝛ videri nō poteſtillud veniſſe qd̓ poſtmodū accidi.ᵐꝓnūciari vtiqꝫ ſuꝑ petitis nō poterat ex eadē. Pro ꝑte āt alteraⁿdicebatur ꝙ cū rex ipſe ſua ꝓbitateac ſtudio ab īfidelibꝰ loca conquiſiuerit ſupradicta donatio aui velpr̄is ipſius pͥus facta de illis cū adcultū fidei ꝑuenirēt: regē eundemquo ad hec ſic ꝑ euꝫ poſtmodū acꝗfita obligare nō potuit cuꝫ ſua propria facta eſſent: ⁊ viderentur abalijs bonis hereditarijs ſeparataⁱ Porro p̄fata cōceſſio fcā monaſtrio de bonefac. a monaſteriopopuleti: lꝫ poſt acceptū iudiciumcauſeqꝫ ꝓceſſum īteruenerit: ꝓdeſſe tn̄ ⁊ valere debebat: cū pro actore qd̓ de iure ſuo ex cā idonea quāuis ſuꝑuenienti appareat: ſatis ſuificere videbat̉ ſatiſqꝫ eē ſi ꝓut ẜuat̉in reoᵖ īterſit ipſius tꝑe ſnīe proferēde. Sed ad hocq pars veſtrarn̄dit: ꝙ cū tā ſupradicti aui donatio quā locoꝝ acꝗſitio p̄miſſoꝝ fuerint noīe regni facte: memoratusrex donationeꝫ ẜuare hmōi teneb at̄. Ceterūᶠ p̄dicta monaſterijpopuleti ꝯceſſio monaſterio de bonefac. auxiliari n̄ poterat ī hac ꝑteqꝛ cum ꝗs egit ex aliqͣ certa ⁊ ſpāliᵇcā: ⁊ poſteaᵗ ſiue aliaʸ ſiue ſil̓isˣ eiquaꝫ expoſuit accidit videri n̄ pōtillam ī iudicio deueniſſe: cuꝫ iudextūcʸ proſpicere ac attēdere debeatdiligēter: an ex ea oīo eadeꝫ q̄ pͥus

SecundusHic ꝙ lꝫ p̄dicte leges corrigant̉ ꝑ auc̄. ut bona fides tradētis exigat̉ nihilninus qd̓ de publiciana dr̄ locū hꝫ: ut ꝗ rē habuit bōa fide ⁊ iuſto titulolicet tradēs hēat malēucaꝑe nō poſſit ꝑꝑ maͣlā fidētradentis tn̄ a quociliciana rē vendieabit: ꝯͣdn̄m autē nō currit pͥſcit bonam fidē. Diſtinguit̉ tn̄vtrum dn̄s ſciuerit ſuaꝫrē tal̓r alienatā: ⁊ tc̄ currit ei p̄ſcriptō lōgi tꝑiſ niſi res eēt furtiua: qꝛ tūcn̄ currit ei p̄ſcriptio ꝑꝑ vitiuꝫ ꝙ ei adher̄t: ſi ignorauit pͥſcriptio lōgi tꝑisei nō currit: p̄ſcriptio ālongiſſima bn̄ curī p̄dicta auc̄. maledei.hoc ergo n̄ vetat aucͣ. ꝗnlocū heat publiciana. lꝫfuerit mala fide tradentis. Sꝫ ad hoc ut longtꝑis p̄ſcriptio locū hēat:ſꝗritur tradētis ⁊ accipientis bōa fides ẜꝫ legesẜm canones vero ſola ꝑſcriptio. xl. an. locū hꝫ:ſemꝑ cū bona fide. sͣ. depreſcriptio. c. vlt. ber. cūius fuit h̓ gl. lꝫ nō ꝑ oīaad lr̄aꝫ quāſuaſ remiſſiōes poſui: q̄facit ad eā: ⁊ videvſtit. ber. talē libelliſnetudine admitti:tis eſſe pōt: cū ꝯſuetudoſit optima legum īterpͥſ.sͣ. de ꝯſue. cum dilectꝰ ⁊hoc ēt no. gͣuil. in ſpe. decā poſ. ⁊ ꝓprie. §. notandū. ver. alie. ⁊. §. ſe. ī fi.Allj ut tan. dicūt ꝙ illiſubtilitati ciuili ꝙ libellus alternatiuus nō recipiat̉ non ē ſtādū ẜꝫ canonicā eꝗtatē: ad hoc. jͣ. ī fi.c. ⁊ sͣ. de iudi. din inte. reſti.ꝰ vbide hoc ꝑ īno. ⁊ hoſti. ⁊ īhoſti. d̓ elec. q̄relam. alijdn̄t ꝙ h̓ ⁊ in ſil̓ibꝰ n̄ fuitbiectū: qꝛ bene fuiſſꝫ repulſa tal̓ petitio ꝑꝑ rōesalles in pͥn. gl. ⁊ ſiigunt̉ p̓dictāre cōyvbactor incertꝰ. ē ex fcō alienō: ⁊ nil ſibi pōtri tunc admittit̉lternatiuꝰ libellus. §. quoꝝ lega. l. i. §. ꝙ autē nōnialias nō: ⁊ ſic ſt ꝙ vbicūqꝫ ꝑs ꝓbābiliter dubitabat: nō ſolū rōe alieria. Rof. ⁊ īno. dini ſci ſed ēt ꝓprii pōt ī eodē libello pl̓es ꝓponer̄ actiōes: nec cogit̉ eliger̄ ētſi ſe n̄ ꝯͣint̉: ⁊ ſic ītelligat̉ decre. ꝯſtitutꝰ. alias ſi n̄ ē ꝓbabile dubiū: eligerezit̉. ff. d̓ tribu. ꝙ ī hr̄de. §. eliger̄ vbi plene d̓ h̓. ⁊ adde ꝙ dixi. sͣ. e.li. de elec. ut ꝗs duas. Alij dicunt ꝙ lꝫ iſte libellꝰ videat̉ ꝯͣriꝰ nō eſt: qꝛ reiven. ⁊ publicia. non ſunt ꝯͣria ſed diuerſa: cum ad eundē finē tēdāt: cumdunt ad diueriem̄: tunc habēt locuꝫ ꝯͣria ⁊ hoc tenet guil. ī ſpe.ut̉. sͣ. ⁊ ſuꝑ hoc aduod dixi. jͣ. de reg. iur̄. nullus pl̓ibushēbat locum vendicatio: cū nō dicat̉ ꝙ tradia Latio ſecutaven. l. ẜuum. vbi ēptor n̄ traditum ſibi preſemtēvendicare noIdē. C. de hr̄. uē. ꝗ tibi. ff. de re vē. ſi ager. Sed dic illud veꝝ iniuato: ſecꝰ ī eccleſia. C. de ſacroſan. eccle. ut inter diuinuꝫ. utixpS. de ꝯſue. c. ij. vbi d̓ h̓. ⁊ ex hac expreſſione ſuccubuit abbas. ut. jͣ. patebit.inere. hoc v̓bū late patet. ff. d̓ v̓. ſi. v̓bum. d̓ fi. īſtru. īter dilectoſabat̉ ẜa ꝑs. ꝓpoſituꝫ fuit pͥmo ꝓ ꝑte hoſpitalarioꝝ ꝙ auusſiusaſtrum curuarie cum ſuis finibus īfra quos erat locꝰ de roſellitpͥusarijs ꝯtulerat. rn̄ſum fuit ꝑ monaſterium ꝙ talis donatio n̄valum ſcā fuiſſet eo tꝑe quo res dōata erat in ptāte hoſtium ī dn̄iodonatoris ⁊ ꝓ hac ꝑte facit: qꝛ liber bō. fundus hoſtiū ⁊ q̄ natura fieri n̄ cōcedit in ſtipulationē venir̄ nō pn̄t. ff. d̓ v̓. ob. liber hō. ⁊. l. ſi ſtipuler. ⁊ ſialiꝗd ſit relictum ꝙ ꝑꝑ qͣlitatē relicti haberi n̄ potuit. n̄ tenet legatum lꝫiterdum eſtimationeꝫ hēat cū diſtīctiōe legis. ff. de leg. iii. fideicōmiſſa. §ſi ẜuo. ⁊ ꝯtra hāc ationeꝫ monaſterij allegabat hoſpitale ut ſequitur

De ſeuūαl.d Uigorē .ſ. adueniente ꝯditiōe ut ſequit̉ ⁊ requirit̉: ad hoc. ff. de ac. ēp. ⁊ uē. lult. ⁊ legatū qd̓ non valet: ſi leget̉ ſub ꝯditione valet ꝯditione adueniente. ff. doleg. i. l. cetera. in pͥn. ff. de ꝯdi. ⁊ demon. qui heredi. in fi. ⁊. l. qui ſub conditione Natura uel qͣtitas: qꝛ res dōata nō erat liber hō uel res ſacra: uel religioſa ulineſtimabilis. ff. de v̓. ob. īter ſtipulantē. §. ſacrā. reges .n. qui ſpūalia poſſiderenon poſſunt nec illa poſſunt dnare ⁊ recipientes ſunt ſacrilegi. xvi. q. vij. ſi ꝗs deinceps.ſ Laudabile. qͣſi diceret necex viritute conditionis debuitīfringi donatio: qꝛ erat laudadilis ⁊ honeſta.g Mox. C. de ſa. ſan. ec. ut īter diuinū. ⁊ sͣ. dixi. ī qͣrta glo.h Ipſos .ſ. chriſtianos.i Multū. bonꝰ aduocatꝰ hoſpitalarioꝝ pͥmo ꝯfirmauit iusipſorū. ẜo īpugnat ius monachoꝝ duplici rōne. Et h̓ ē pͥmadicebāt hoſpitalarij monachi n̄oſtendunt donationem regis:ut in libello dixerunt: dicebantmonachi ſatis eē ꝙ oſtendebātdōationē fcāꝫ a rege mōaſteriopopuleti. ⁊ ab ip̄o mōaſterio populeti mōaſterio de bōe fac. reſpōdebāt hoſpitalarij id multūdiſtare: ut ſequitur.k Donauiſſe. bene dicebat: qꝛex nullo verbo poſito in donatione facta mōaſterio populētipatebat fuiſſe hāc volūtatē donātis: ꝙ locus de roſellis daret̉mōaſtrio de bonefac. ⁊ ecce qd̓uitur cum illa ⁊c̄.l Nō valebat. ad hoc de ec.edi. ad audiētiam. ij. vbi d̓ hocde deſpon. īpu. ad diſſoluendū⁊ .xxij. q. ij. quod non formatūIo. an.m Accidit. ⁊ iō alia īterpellatiōe opus eſt. ff. de iudi. nō pōt⁊. l. ſolemꝰ. iudex ergo n̄ poſſetex alia donatiōe ꝓnunciar̉: ex qͣactū n̄ fuit: ut ī pdcā. l. ſolemꝰ.n Proꝑte aūt altera .ſ. monaſterij de bonefac̄. ⁊ h̓ ē tertiaꝑs: ⁊ bn̄ allegaſſent h̓ monachiſi res donate nō ꝑtinuiſſent adregnum qꝛ niponer̄ potuiſſet: ſed qꝛ ibi adꝑtinebātlicet illa nō ꝑret: ius qd̓ īeis habuit darepotuit. ff. de fūdo. ſi funduꝫ maxīe ſub ꝯditōeut. sͣ. ⁊ ad hoc obligare potuitſucceſſorem ul̓ male allegabāteo ꝙ ꝯditionalis obligatio bn̄aſtringit ſucceſſorē/ īſti. d̓ v̓. obli. §. ex ꝯditōali. ff. d̓ ꝓba. pactio Separata. bonorum ſeꝑatio non habet locuꝫ niſi in certis caſibus no. ff. deſepara. l. j. Io. an.p In reo. ꝗd ſi rem petitā tꝑe li. ꝯte. poſſideat: ſed tꝑe ſnīe ſine dolo deſijt poſſidere: abſoluit̉: ſi vero tꝑe litis ꝯte. nō poſſideat: ⁊ tꝑe ſnīe poſſidet cōdēnatur. ff. d̓de rei vendi. ſinantē. §. j. ff. ad exhi. l. tigni. §. ſi quis. sͣ. de excep. c. pe. Sicut ergo ex cauſa ſuperuenienti poſt li. ꝯte. abſoitur vel cōdemnat̉ reus: ſic vr̄ ī actore vt ex cā pꝰ lit. ꝯte. ſuperuenienti ſibi debeat reus ꝯdemnari: ſed hoc nō ē veruꝫvt. jͣ. patet. ⁊ poteſt eſſe ratio: qꝛ qui agit ex certa cauſa maxime poſt litē conteſta.mutare illum non poteſt nec aliam allegare: cum ſuper alia cōteſtatio non ſit facta. ⁊ ita ex cauſa illa ex qua actum eſt debet ferri ſententia. ſed reus qui conueniebatur ſi non poſſidebat tempore litis conteſta. hoc dicere debuit: ⁊ fuiſſet abſolutꝰſi id conſtitiſſet: imputet ergo ſibi quia tacuit. ff. ad exhiben. tigni. §. ſi ꝗs. ⁊. §. ceterum. ⁊ de hoc. sͣ. de excep. c. pe.Sed ad hoc. quarta pars in qua reſpondetur ad duo ꝓxime dicta.r Ceteruꝫ. reſpondet ad ſecundum de quo dixerat in ver. porro. Io. an.s Spāli. in libello expreſſa vt hic. puta ex cā donationis facte a rege. Io. an̄.tu Alias. puta qꝛ petebat̉ res ex cā donationis: modo petit̉ ex cā venditionis forPoſtea .i. poſt litis ꝯte. ex predicta cauſa.te facte poſt lit. conte.x Similis. vt cū peteret̉ ex cā donatiōis facte a rege: modo ſit fides de donatione facta ab alio puta monaſterio populeti: vt hic allegabatur: ergo ſimtlis cā: ſedalia perſona ⁊ alijs loco ⁊ tempore: ⁊ his q̄ cōmitant̉ cauſam.y Tuunc .ſ. tempore li. conte. Io. an.

g iiij