De conſuetudiPrimus.

De conſuetudine.

tunitatemª petentiū taꝫ nos qͣꝫ nonnulli p̄deceſſores noſtri ro. pon. indulgentias ꝑpetuasᵇ multisᶜ conceſſimus de percipiēdis fructibꝰªbeneficiorum ſuoꝝᵉ diſtributionibusᶠ quotidiāis dūtaxat exceptisᵍſiue in ſcholisʰ eēt ſiue in eccleſiarum ſuarū alteraⁱ reſiderent: aut inromanaᵏ curia morā traherēt ſeualioᶠ certo loco: vl̓ etiam vbicūqꝫᶠex quo inſolētie oriunt̉ vagandiⁿ ⁊diſſolutionisº p̄parat̉ materia minuitur cultꝰ diuinus quē deſideramꝰ augeriᵖ ⁊ officiū plerūqꝫ ꝓpterqd̓ beneficium eccleſiaſticum dat̉ᶜomittitur. Nos volētes emēdareᶠ p̄terita: ⁊ qͣꝫtumª poſſumus aduerſus futura cauereᵗ oēſ hmōi ⁊ ſimiles indulgentiasʸ ꝑſonis nō eccleſijs vel dignitatibusˣ datas penitus reuocamꝰ. Et earūʸ cōceſſionem nr̄is volumus exulare temporibusᶻ qd̓qꝫ nobis licere nō patmur: nr̄is ſucceſſoribꝰ iudicamꝰᵉ.Rubrica De conſuetudine.BOni. octauus.¶ Pretextu ꝯſuetudīs ēt iurateuel qͣꝫ tocunqꝫ tꝑe obſeruate nō pͥꝗs niſi vnicū ꝑſonatū dignitatē vl̓aliud ꝑpetuū offm̄ ſimul cuꝫ cano

nia ⁊ prebēda in aliqͣ eccleſia abſqꝫdiſpenſatione ſe. ap. obtinere vl̓ iāobtenta tenere: ⁊ contra preſumptū irritum eſt omnino. Ioan. an.Acleſia ſeruatam aſſeritis tātoOnſuetudineꝫ quā in vr̄a eotꝑe ꝙ in ꝯͣrium memoria non exiſtitꝰ: videlꝫ ꝙ ipſius eccleſie canonici duos perſonatus aut duas dignitates vel p̄poſiturasᵍ ſeu adminiſtrationes aut duo officiaª vl̓ eorum alteꝝᵇ cū reliquo inſimul ⁊ pͥbēdā poſſint ī eaᶜ ticiteᵈ abſqꝫ diſpēſatiōe. ſe. apo.ᵉ obtinere corruptelacum ſacris ſit inimica canonibusᶠ:⁊ de ambitionisᵍ radice ꝓceſſerit:merito reputātes eam auctoritateapo. reprobamꝰ. voſqꝫ ad ipſiꝰ obſeruantiā ēt ſi iuramentoʰ firmataextiterit: cū iuramētū iniꝗtatis uinculūⁱ nō exiſtat: decernimꝰ n̄ teneri.Statuētes: vt cū vnuꝫ offm̄ᵏ vixdigne valeat aliꝗs adīplere: nulliliceat decetero niſi vnicumˡ ꝑſonatū vel dignitatem aut p̄poſiturā ſiue adminiſtrationē vel officiū perpetuuꝫ: quocūqꝫᵐ noīe cenſeanturcum prebenda inſimul: abſqꝫ diſpenſatione dicte ſedis in eademeccleſia obtinere vel iam obtentaⁿ

¶ Importunitatē. ꝓpter quam princeps ſepe non cōcedenda cōcedit: vthic vides. C. de pe. bo. ſubla. l. i. li. x. sͣ. de pur. ca. cū in iuuentute. jͣ. de reii. po. c. i. jͣ. de ꝯceſ. p̄ben. deteſtanda. ⁊ iō locum hꝫ ipſoꝝ reuocatio ut hicxxxv. q. ix. ſnīam de re iudi. cū olim. ⁊ no. ꝙ dixit ambitioſam: qꝛ eſt impituntas ambitioſa ux hic: ut cū perit quo ſ teit ad noxam. Eſt ⁊ nonimpitioſa. vt cū īportune oportune petit̉: quodeſt precibꝰ impetranduꝫde pe. diſ. i. importunac. di. c. palium. jͣ. de ap..c. ab eo cum ſi.¶ Perpetuas .i. doſec vixerint. ſic. jͣ. de ca.mo. c. i. ff. ꝓ ſo. l. i. ⁊ facit qd̓ dixi. sͣ. eo. ſi gratioſe. tꝑales ergo putavſqꝫ ad ꝗnquēniū vel ſimile tp̄s reuocate nō ſūtſed quid dices ſi cōceſſafuit indulgētia q̄ poſſeteē ꝑpetua puta ddec eritīẜuitio tal̓ prīcipis: velis: dicūt quidā talēſinētiam nō reuocainditā: qꝛ ꝙ nō exp̄ſſe n̄ mutat̉ ⁊c̄. C. decrecipimusdo ⁊ puto hane ſi habeo indentiādonec in ſcholisſero.dicitur hec pertua: ⁊ſufficit ꝙ indulgētia poſſit eſſe ꝑpetua. fē condi. īde. l. ſufficit. ⁊quodno. de ſolu. c. vl. in glo..i. in fi. Io.t ¶ Multis. reuocariergo debebat: qꝛ tendebat ad noxam. sͣ. de deci. ex multiplici. ſuggeſtū. ⁊ facit ad hunc caſu.sͣ. de cle. non reſi. cū adhoc fint. Io. an.l ¶ Fructibus. qui de iure cōi tantum reſidentibus dari debent. sͣ. de clenon reſiden. per totum: de conſuetudine tn̄ pōt induci contrarium vel deſpeciali ſtatuto. sͣ. de conſti. cum omnes.e ¶ Beneficioꝝ ſuoꝝ. p̄textu huiꝰ indulgētie q̄ ambitioſa eſt: fructus ſolūilloꝝ bn̄ficioꝝ q̄ canonice obtinēt poterūt p̄cipere. sͣ. e. ſi gratioſe. §. vlti.i ¶ Dbꝰ. q̄ interdū manualia bn̄ficia: interdū victualia nūcuant̉.nō reſi. decetero. jͣ. e. li. ⁊ ti. c. vno. ⁊ sͣ. de pͥbē. lꝫ. Io. an.g ¶ Exceptis. iſta nō dant̉ ēt ſtudētibꝰ in theologia. sͣ. d̓ pͥben. lꝫ. nec hisqui ſunt in ſeruitio ep̄i vel dn̄i pape. de cle. nō reſi. decetero. ⁊. c. cuꝫ dilectus: vt ibi no. nec debent he diſtributiones dari ēt p̄ſentibus qui diuinisnō interſunt officijs: nec valet conſuetudo in contrarium: ⁊ qui percipiūtad reſtōnem tenent̉. jͣ. de cle. non refi. c. vno.h ¶ In ſcholis eſſent: vt clegendi ⁊ ꝓfitendi eis oportunitas ꝯcedat̉ in honorē ⁊ augmētū vniuerſalis eccleſie que viris litteratis ꝑmaxime noſcit̉ īdigere. sͣ. de magi. c. i. ⁊ ꝑ totū. ⁊ .jͣ. de elex. cū ex eo. ⁊ nō ſolū papa. ſed ētinferiores prelati dant clerico licentiaꝫ ſe ob has cauſas abſentandi: ⁊ hocvidetur ber. intelligere de ep̄is: vt no. de cle. non reſi. inter quattuor. Inno. ⁊ Hoſti. intelligūt hoc ēt de inferioribꝰ prelatis. ꝑ decre. eo. ti. relatum. ibi prelatoꝝ ſuoꝝ ⁊c̄. diſpenſationem autē de qua loquitur decre. deeclec.ex eo. dico ꝙ ſoli ep̄i ⁊ ipſoꝝ ſuꝑiores facere poſſunt: cum de eiscaueat̉ ibidem ⁊ ibi dicam.¶ Altera. cum eas obtinent ex diſpenſatiōe: vel ſunt tales eccleſie que ſiintde iure teneri. qd̓ dic vt dixi. sͣ. e. gratia. Io. an.k ¶ Romana curia. que hodie hꝫ pͥuilegia ſtudij: vt. jͣ. de p̓ui. c. ij. ꝑ quādecre. ēt vr̄ ꝙ hi qui ſunt in ſtudio de iure cōi poſſent ꝑciꝑe fructus ſuoruꝫneficioꝝ: qd̓ nō eſt v̓umꝭ. ſed illud intellige: vt ibi dicatn. Io. an.l ¶ Alio certo loco. puta qꝛ in īdulgentia dicit̉ ꝙ ꝑpetuo: donec in domiſuo hrint: fructus percipere poſſint.mUbioraliter ſe bꝫ indulgentia. Io. an.n ¶ Tdebent clerici. xlvi. di. clericum. ⁊ ꝑ horam abē: vt. xcij. di. c. vlti.is. q̄ moribꝰ ⁊ habitu ē ī clericis āputāda. xxiiij. di. ꝗ epͥs:q. iiij. c. i. ⁊ ꝑ totū de vi. ⁊ ho. cle. clerici. ⁊. jͣ. de pͥbē. cū ſingula.geri. sͣ. de conſti. c. pe.Dat̉. vn̄ pͥuatus officio ⁊ beneficio pͥuatus ītelligit̉ cū ſit eius ſequeleos: ⁊. c. ſi ꝗs ſacerdotum. xxxij. di. p̄ter hec. ⁊ ibi d̓ hoc: ⁊ sͣ. d̓latores. de ap. paſtoralis cū ſi. Io. an.ire. xxxv. q. ix. ſnīam de re iudi. cum olim. xxij. q. iij. magne deamonte. de ſen. excō. ſacro. ⁊ in auc̄. de nup. circa prin. colla. i. ibi

dine.i iimꝑator. Non erubeſcimus ſi quid melius hoꝝ que prius ipſi diximus adinueniamus competentem prioribus imponere correctionē: ne ab alijs corrigi expectemus: aa idem de accu. qualiter ⁊ quando .i.¶ Quantum poſſumus. ſi. sͣ. in proemio huius li.t ¶ Cauere. nota futura pͥcauenda. xxiij. di. in noīe dn̄i. de ꝓcur. c. i. de ſer. nō ordi. ca. i. ⁊ exēpla pn̄tia ⁊c̄. lxxxijdi. plurimos. ff. loca. ſi ꝗs donum. §. i. Io. an.u ¶ Indulgentias. ꝑpetuas .ſ.nā de his. s. dixerat.x ¶ Uel dignitatibꝰ. ſi ergo dignitati vel eccleſie datum eſſettale priuilegiū. per hāc decre.reuocatū nō eſt: ⁊ potuit eē rōqꝛ nō tantus fauor ꝑſonis debet̉ ſicut dignitatibꝰ vel eccleſijs: de elec. cum nobis olim. īfi. cum ſi.y ¶ Et earum. ꝓuidit hucuſqꝫcirca preterita nunc cauet circafutura.z ¶ Temporibus. Quid ſi tales indulgentias de nouo concedat ualent: qꝛ non potuit ſibilegem imponere a qua ſibi nōliceret recedere: ad hoc. ff. de lega. iij. l. ſi quis in prī. ff. ꝓ ſo.cū duobꝰ. §. papinianꝰ. in fi. ⁊primam ꝯſtōnem tollit per ſecundā lꝫ de ip̄a nō faciat mētionē. sͣ. eo. ti. ꝓxi. licet.⁊ ¶ Iudicamus. ſi. C. de legi.digna vox. iudicare potuit: ſednon legem imponere: qꝛ par inparem nō habꝫ imperium. sͣ.de elec. innotuit. cum ſuis concordan.Onſuetudinem.¶L Prima pars dānat conſuetudinem decernēs illam ētſi iurata fuerit non ſeruari vtriuſqꝫ dicti reddens rōneꝫ. ſecūda ſtatuit ipſiꝰ ꝯſuetudinis cōtrariū qd̓ ad pͥterita extendit ⁊ decretum apponit. ſcd̓a ibi: ſtatuētes. Do.¶ Non exiſtit. ſi. sͣ. de v̓b. ſig. ſuꝑ quibuſdā ⁊ ſi conſuetudo iſta alias legitimafuiſſet: nō eſſet neceſſe in ea titulum oſtēdere. jͣ. de p̄ſcrip. c. i. videtur enim ꝯſuetudo talis ius īducere. ff. de aqua plu. ar. l. i. §. i. Sed cum conſuetudo talis corruptela ſit: longitudo tanti tēporis non ꝓdeſt. ⁊ eſt. ſi. jͣ. c. ꝓxi.x ¶ Prepoſituras. certa dignitas in eccleſia. licet alias omnes qui pͥſunt pͥpoicantur. sͣ. de v̓b. ſig. quāuis.a ¶ Officia. ꝑpetua: vt. jͣ. ſequitur.b ¶ Alterum cum reliquo .i. dignitate cū ꝑſonatu vel pͥpoſitura vel admīſtratione: vel officio ꝑpctuo inſimul cū p̄bēda prout ſtatim ſequitur.In ea. eadem eccleſia.d ¶ Licite. xxij. q. ij. faciat.e ¶ Sedis apo. Nota caſum quo ſolus papa diſpenſat: duos ſimiles habes. jͣ.de pͥben. cum ſingula.f ¶ Canonibus. lxx. di. ſanctorum de conceſ. preben. litteras. ⁊ hoc idem dicebatꝯſtitutio vrbani que incipiebat prouiſionis vnde tracta fuit decre. iſta.Ambitionis. sͣ. de pͥben. quia in tantum. de elec. dudum. ij.h ¶ Iuramento. ſpeciali vel generali non curo: qꝛ ſi ſpecialiter iuraret hanc conſuetudinem expreſſe ſeruare: fuit iuramentum temerariū ⁊ non ſeruandum: ⁊ d̓eo quod iurauit: poſſet ⁊ deberet imponi penitentia. de iureiurando. ſicut ſi generaliter iurauit ſe ſeruaturū conſuetudines ipſius eccleſie. nr̄amētum iſtud adpoſſibilia ⁊ licita tantum extenditur: vt. jͣ. de iureiur. c. i. Io. an.i ¶ Uinculum .i. vinculans. vel obligans in iniquitate. concor. xxij. q. iiij. intercetera. sͣ. de iureiuran. quāto. ⁊. jͣ. de iureiuran. c. i. Io. an.k ¶ Unū offm̄. cōcor. lxxxix. di. ſingula. sͣ. de hr̄. cū ex iniūcto. ⁊. jͣ. d̓ pͥbē. cū ſinula. q̄ ponit ſimilē caſuꝫ. ⁊ ē ſil̓is. sͣ. de cele. miſ. referēte. de ꝯſe. di. i. ſufficit.l ¶ Niſi vnicum. ergo videt̉ ꝙ de diſpēſatione inferioris a papa vnicum ꝑſonatū vel officiū cū canonicatū ⁊ p̓bēda poſſit habere. ⁊ ſic poſſet approbari illa opinio poſita per Ber. de conceſ. p̓bē. litteras in fl. vlti. glo. ⁊ idē credo ſi hoc eēt deſtatuto vel conſueeudine eccleſie. sͣ. de reſcrip. eam te. ibi erat idem Archi. ⁊ canonicus. ad idem. jͣ. de p̓ben. qꝛ ſepe. sͣ. de conceſ. pͥben. poſtulaſtis. jͣ. d̓ appel.a collatione. ⁊. jͣ. de p̓ben. cum in eccleſia. in quibus habes ꝙ epiſcopus p̄bendarius ⁊ canonicus eſt in eccleſia.m ¶ Quocūqꝫ nomine. vnde per hoc ēt camerlengariam vel mafſariā vel iconomatum perpetuum credo prohibitum. Io. an.n ¶ Uel iam obtēta. ꝗd ergo de obtentis. quero ꝗd retinere. ⁊ ꝗd dimittere poterit. videtur ꝙ ſibi detur optio. ar. sͣ. de p̓ben. referēte. ⁊. c. p̄terea. ⁊ melius. jͣ. d̓p̄ben. cuꝫ ſingula. §. i. vel dicatur ꝙ ſecundo adeptum retinere poterit ⁊ nō primum cū vacauerit primum ipſo iure ꝑ predictā decre. de cōceſ. preben. litterasad decre. cum ſingula dici poſſet ꝙ in alio caſu loquitur. Io. an

b iij