Neditationes in feſtis ſctōꝝ.tenuit: donec veniret ad illū qui dicit. Ego ſū via vi-ta ⁊ veritas. Intuemini hūilitatē opeꝝ eiꝰ: ⁊ tūc vi-debitis quō tā ꝟ̓bo qͣꝫ exēplo vixerit int̓ hoīes. qͣlianob̓ veſtigia dereliq̄rit: vt ābulemꝰ ꝑ ea ⁊ nō erremꝰin eis. Uere (iuxta ꝓphetā) ſemita iuſti recta ē. rectcallis iuſti ad ambulandū. Sꝫ ⁊ diligentiori intuituꝯfuſionē nr̄aꝫ inſpiciamꝰ qꝛ hō ille ſil̓is nob̓ fuit paſſibil̓: ⁊ ex eodē luto formatus ex qͦ ⁊ nos. Quid gͦ eſtꝙ nō ſolū difficile ſꝫ īpoſſibile credimꝰ: vt faciamusoꝑa q̄ fecit: vt ſeqͣmur veſtigia eius: Cōfūdamur fratres ⁊ ꝯtremiſcamus ad vocē iſtā: ſi forte hec ꝯfuſioadducat nob̓ gl̓iaꝫ: vt dicit ſapiēs. Si forte generetgr̄am tior iſte. Hoīes iſti fuerūt qͥ preceſſer̄t nos: qͥtā mirabiliter p̄ceſſerūt ꝑ vias vite: vt vix eos hōiesfuiſſe credamꝰ Sic gͦ in feſtis ſctōꝝ ⁊ gaudere ⁊ cō-fundi dēmus. Gaudere qꝛ patronos p̄miſimꝰ. Con-fundi qꝛ eos imitari nō poſſumꝰ aut potiꝰ nō volu-mus. Ita ſemꝑ gaudiū nr̄m in hac lachrymaꝝ val-le: pane lachrymaꝝ cōdiri dꝫ: vt ſꝑ nō ſolū extrema:ſꝫ ⁊ pͥma gaudij: luctꝰ occupet. qꝛ et ſi magna ē gaudioꝝ materia. maior tn̄ ē doloꝝ. Memor fui dei clamat iuſtꝰ: ⁊ delectatꝰ ſuꝫ: Sꝫ ⁊ ſtatim ſubiūgit De-fecit ſpūs meꝰ. turbatus ſū ⁊ nō ſū locutꝰ Ex his bn̄maſticatis: magnū deſideriū ꝓueniet de meōria ſcō-rū. Uulgo em̄ d̓r Qd̓ nō vidꝫ oculꝰ cor nō dolet Oculꝰ meus meōria mea. Et cogitare de ſctīs: qd̓ amodoē eos videre Et adhuc multū ꝯducit legēda eoꝝ Un̄