De circumſtantiarum ſumendi varia conſiderabilitate.¶ Ad quem quis quātꝰ.Cōſiderās deīqꝫ ī hͦ altero v̓ſu qͥs qͣl̓ ⁊ qͣntꝰ es tudn̄e deꝰ meꝰ qͥ ad me veīre digāris p̄ ſtupore deficio. qͥseī es tu ⁊ q̄s ſum ego vt ītres ſub tectū meū. Meruit hͦpctōr hō Certe dn̄e n̄ ſum digꝰ Tu eī es deꝰ altiſſiꝰ egohō viliſſiꝰ. tu eēntia pͥma. ego creatura de nihilo fcā.Que ꝯuētio luci ad tenebras Tu lux puriſſiā ego abiſſꝰborrida. Qua igit̉ fronte qua audaciā ad te accedam.Nōne tu es deꝰ ōnipotēs qͥ reſpicis terrā ⁊ facis eā tremere. hn̄s ī veſtimēto ⁊ ī femore tuo ſcriptū Rex regū ⁊dn̄s dn̄āntium. Et tn̄ tu talis ac tātus nō dedignaris viſitare hominem miſerum ⁊ pctōrem. O qͣꝫ ſtupenda dig-natio qͣꝫ indebita miſeratio q̄m gratuita dilectio. regemregum dn̄m dominātium ad miſellum deſcendere vermiculum. O delicta iuuentutis mee ⁊c. Sed ẜm miām tuāmemento mei tu. ⁊ c.¶ Cur.¶ Sed qͣre tāta dignatiōe ad me quotidie veīs Eertenō te ad hoc alliciūt v̓tutes ⁊ merita mea. ſed ſola gratuita charitas ⁊ innata pietas tua Memēto ergo noſtridn̄e in bn̄placito ppl̓i tui. Uiſita ⁊c. Ad videndū ⁊ c.