non gl̓ari ī ſapiā huāna: nōin moꝝ dignitate. ſꝫ in hūilitate fidei catholice q̄ ī xp̄onō deſit. ℟ Cū venerit ꝑaclitus ſpūs veritatꝭ. Ille arguet mūdū de pccō et de iuſticia et de iudicio al̓. a .ꝟ.Niſi ego abiero ꝑaclitus nōveniet ⁊ duꝫ aſſumptꝰ fueromittā vobis eū. Ille. E. 2º.IOOn ē aūt cuiqͣꝫ ſpes ꝟavel certa ſꝑ bn̄ viuendi niſiagͦſcat vitā que ē xp̄s. ⁊ ꝑ ianuā intret in ouile hoc tenete in ouili xp̄i. eccleſiā xp̄i catholicā eē credite. Quicūqꝫitrare velit ad ouile ꝑ oſtiuintret id ē ꝑ xp̄m: ⁊ xp̄m verū deū: ⁊ veꝝ dei filiū p̄dicet℟. Factus ē repente de celoſonꝰ adueniētis ſpūs vehem̄tis vbi erāt ſedētes al̓. Et repleti ſunt oēs ſpū ſcō loquētes magͣlia dei all̓a all̓a. ꝟ.Et apparuer̄t ill̓ diſꝑtite lingue tanqͣꝫ ignis: ſeditqꝫ ſuꝑſingl̓os eoꝝ. Et E tercia.¶ POn ſolū xp̄m p̄ dicet ſedxp̄i gl̓am q̄rat nō ſuā. Nā q̄rēdo multi gl̓aꝫ ſuā oues xp̄iſparſerūt potiꝰ qͣꝫ.ꝯgregauerūt. Humil̓ ē em̄ ianua xp̄sdn̄s nr̄ ꝗ intrat ꝑ hāc ianuāopꝫ vt hūiliet ſe vt ſano capite poſſit intrare. ℟. Apparuer̄t apl̓is diſꝑtite līgue tāqͣꝫ ignis al̓. Seditqꝫ ſupͣ ſingl̓os eoꝝ ſpūꝫ ſcūs al̓. a. ꝟ. Etceper̄t loqͥ varijs līguis apl̓imagnalia dei. Ad E. anͣ. ꝟCapl̓m vtsͣ in die. Ad bn̄. a.Ego ſum oſtiu dicit dn̄s ꝑme ſi ꝗs introierit ſaluabit̉.⁊ paſcua inueniet al̓. Col̓.Sſit nob̓ q̄s dn̄e ꝟtusſpūs ſcī q̄ ⁊ corda nr̄aclemēt̓ expurget: ⁊ ab ōnibꝰtueat̉ aduerſis. P. eꝰ. Ad horas ⁊ ad vsͣ. vtsͣ. Ad. M. an̄.Si quis diligit me ſermonemeū ſeruabit ⁊ pr̄ meꝰ diliget eū ⁊ ad eū veniemꝰ ⁊ māſionē apud eū faciemꝰ all̓a.Col̓. ⁊ cōpl̓. vtsͣ in die.Feº.iiij. Inuitꝭ. anͣ. psꝫ. ꝟ. vtsͣ.Scd̓m iohannem.I illo. tꝑe. D. I. D. S.Nemo p̄t venire ad me niſipr̄ qͥ miſit me attraxerit euꝫEt rel̓. Omelia auguſtini.
Druckschrift
3 (1492) Proprium de tempore. Pars aestivalis - Proprium de sanctis. Pars aestivalis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten