Trilogus
cōmodiuſqꝫ ꝓ eccl̓ia diluceſcat Aut igitureos oēs pari nobis cōcrimine pariqꝫ reatuꝯuoluite qꝛ ſubtraxerūt/ ſicut nō vultis qꝛnō audetis. aut nos ſicut ip̄os habetote excuſatos quoniā ꝑtinaces eſſe nō volumꝰ.qd̓ tn̄ oīno facere refugitis ſed dicetis ſi n̄eſtis ꝑtinaces cur a damnate ſubtractōnisꝯtinuatōe nō ceſſatꝭ? Interrogetis ſimilit̓cur ab eadē rex nō abſcedit. ꝙ ſi ꝑurgētis q̄rentes ratōem noſtra ē cōis rn̄ſio. qm̄ nr̄aꝫinterim ꝯſciētiam ſeqͥmur. nā qͣntū licꝫ dubitare de dn̄o bn̄dicto an ꝑdiderit ius ī papatu. aut ꝙ obedientia ad ip̄m eſt eccl̓ie peſtifera/ tantūdem fas ē ab eius obediētia ſecedere. Neqꝫ enī negabitis qm̄ ꝓ culpa hereſis aut ſciſmatis/ papa fieret inferior qͦlibet chriſtiano. Iura ſunt ad hͦ planiſſimaNeqꝫ p̄terea latet vos ptātem papalē datāeſſe in edificatōem eccl̓ie nō deſtructioneꝫQuo abuſu in deſtructiōem eccl̓ie notorioexiſtēte/ nōne exēplo pauli reſiſtere in faciegerēti ſe ꝓ papa liceret. Nōne ſibi dici poſſet. cur ita facꝭ? Anaſtaſiꝰ ſummꝰ olim pontifex ⁊ aliorū nōnulli ſuꝑ hoc ſunt in exemplū. Et o deus arbiter eqͥſſime et quo pacto mirant̉ iſtud qͥdam hominū qͣſi nō intelligibilis ſit hec abſurditas? Cū in rebuilonge minoribꝰ id licere fieri magno aſſenſu ꝯcederēt. Si enī palaciū ſuū/ ſi ciuitatē ſuā papa facibꝰ accēſis ꝓ ſua libidine q̄reret ꝯcremare. ſi paganoſ armatos. ſi agrorū depopulatores moliret̉ apd̓ chriſtiaosintromittere/ etiā vbi nihil fidei p̄dicareturaduerſum. ſi ꝟ̓gines ingenuas aut matronas honorabiles violare ſatageret. qͥs tamindulgētiſſimꝰ vnqͣꝫ aut blādus adulatorad papā fuit qͥn negaret his auſibꝰ obuiādū eē qui papa ip̄m ſi v̓ba nō ſufficerēt diceret nō debere factis arceri. Iure naturaliconcedit̉ vim vi r̄pellere. ideoqꝫ ꝯcedit̉ viꝑſone ſingulari fas eſſet papā aut regē velligare vel carceri mācipare ſi eis iniuſte ꝑſeq̄ntibꝰ hāc ꝑſonam/ ſibi nō aliūde pateretꝓprie mortꝭ aut impudice violatōis effugium. ſi hoc in damnis corꝑalibꝰ tā liqͥdū ēqͥd de ſpiritalibꝰ incōmodis lōge gͣuioribꝰrelinqͥtur eſtimandū. Iūgamꝰ hāc rōeꝫ adrē que agit̉. ¶ Si ſubſtracti habuerūt ꝓbabiles vehemēteſqꝫ ꝯiecturas/ aut certas ratōes ex his q̄ facti ſunt ꝙ dn̄s bn̄dictꝰ aduerſabat̉ eccl̓iaſtice vnitati/ nūquid nō bonō fine et intentōe poterat hec fieri ſubſtractio? q̄retis qͦ pacto ſic? qͥppe vt nō aſſume
ret obedientiā ſibi factā in velamen aliqd̓neqͥtie aūt ꝓtelatōis ſciſmatice prauitatisEx qͥbus medijs mille medijs/ aut ꝯtinuando honores ſuos ſine ꝓcuratōe vnionisaut ꝓ̄mouēdo ſibi fauētes ī hac libidīe dominādi/ aut nūc aꝑte nūc occulte nō fauentes ſibi ꝑſeq̄ndo. ¶ Uidetis clare ſi qͥd vide Dtis ꝙ nullis hoc loco vtimur ſophiſmatibꝰ īmo ne ſophiſmatū ꝑalogiſmi vos decipiant (ſicut fefelliſſe vidēt̉) nos ip̄aꝫ ad nudū difficultatē reuelamꝰ cū ꝓpriū ſit ſophiſtaꝝ ſe celare et poſitōes ſuas vel inuoluerevel trāſferre. Nullas p̄terea legū interp̄tationes ſubdolas aut fictas adducimꝰ. ſol̓. īnitimur regulis iuris diuini ⁊ natural̓ qͣsꝑ vobis aſſumitis. qͣſqꝫ īmutabili veritateſubſiſtere nequaqͣꝫ ignoratis. He ſūt reguleq̄ ſummꝰ eccl̓ie p̄latus ꝓpter eccl̓ie vtilitatem ſtabilitꝰ eſt. Ꝙ pape ſi apoſtatet a fidereſiſtendū eſt in facie. et ſi nō recte ambuletad veritatē euāgelij. ꝙ vim vi licet repellere. ꝙ deo magis ē obediēdū qͣꝫ hoībꝰ. ꝙ bonū publicū p̄ferendū eſt bono ꝑticl̓ari qd̓ad publicum ordinatū ē. Iſtis inqͣꝫ innitimur nō vt falſo crimīamini talibꝰ ꝙ faciēda ſunt mala vt bona eueniāt. ꝙ ꝑſeq̄ndus.eſt papa verꝰ vt ſciſmaticis ſalꝰ det̉. Nondū ita vr̄i ſil̓es ſumus vt ita deſipiamus.Quid gͦ multos turpit̉ plane inuoluūt ſophiſmata/ dū nimis fugiūt̉. qꝛ eī videre nequeūt qͣlē papa verus aūt ꝓ tali habitꝰ deinere poſſit eſſe papa aūt habēdꝰ eſt ꝓ taliip̄i nō capiūt qͣ rōe ſubſtractio poſſit (īmo ⁊debeat in caſu) iuſtiſſima reputari. hͦ eſt inqͥunt inobediētē eſſe. hͦ ē ꝑſecutorē capitꝭ exiſtere. cū tn̄ nll̓a ſeceſſio a capite dici d̓beat īobediētia. neqꝫ ꝑſecutio niſi legi diuīe fuerit ꝯͣria. Eſt aūt diuīa lex iubēs recedere atab̓nacul̓ īpioꝝ. iubēs frēꝫ pꝰ qͣꝫ audire noluerit eccl̓iaꝫ habēdū eē ſic̄ ethnicū ⁊ publicanū. iubēs p̄terea oculū aūt mēbꝝ aliuderuēdū eē ne totū corpꝰ ſua ꝯtagiōe deprauet. q̄ diuīa iuſſio qͣlit̓ ad rē q̄ tractat̉ adaptari debeat inſinuatū ē. ¶ Scimꝰ tn̄ qͥd adhuc rn̄detis. negatis in hͦ negocio cauſastales in facto. Hoc vero eſt qd̓ in diſceptatione nr̄a verſat̉. hͦ ꝓbare qd̓ negamꝰ/ aut īꝓbare qd̓ eſtimamꝰ debuerat charitatꝭ veſtre prudētia. aut nō notiſſima ingerere nōnos mille ꝯuicijs inſectari nō verberarelatratibꝰ auras. nō nos pͥuſqͣꝫ ītelligeretis arguere. Et qm̄ idip̄m nō ꝑoratis ⁊ res longiori diſputatiōe eget qͣꝫ vt ſub epl̓e breui-