De laude ſcriptorū

pͥmū n̄ īpedit. vl̓ oblitterat laudē ſcpͥtorisnr̄i. Nō enī ꝓgredit̉ ī īmēſū ſine fine ſed finē ꝯſtituit cū eccl̓iaſte timorē dei/ cū ſuorūobẜuatōe mādatoꝝ. Quo fine retēto nihilnimis. Nec iā erit pluralitas libroꝝ ſꝫ vnitas. Fatemur ⁊ plāgimꝰ raritatē eē nimiāī ſcrutatoribꝰ ſcripturaꝝ d̓uotaꝝ. Sꝫ maior adhuc īueniret̉ occaſiōe ſublata libroꝝqͦs īgerere ꝑ ſcriptores expedit. Potēs eſtdeꝰ affectibꝰ flāmā inurere cū ītellectꝰ allectōe. vt ꝑfectōꝫ ſuā in veri cognitōe poſitāaliqn̄ ſcrutet̉. Ceteꝝ nihil ē tā ſctm̄ et ſalubre vl̓ piū qͦ nō ꝯtīgat abuti. ſic de librꝭ eusnit qͦrū nō ē culpa neqꝫ ſcribētiū. ſꝫ ſcelꝰ eſtin abuſu. Poſtremū magꝭ vrgere videt̉ ſi n̄hēat ſcelꝰ īſtructōis ſct̄aꝫ ſcīaꝫ. ſi ꝯtēpſeritobẜuare nō violādā eccl̓ie hierarchiā quehꝫ vt īferiores laici ꝑ ſuꝑiores clericos ī lege dei ꝑitos inſtructōeꝫ accipiāt. Nec docere hꝫ publice niſi miſſus Nō eī eē dicimꝰoīm vel hr̄e vel ſcrutari libros ſctōs illosmaxime qͥ ſuā difficultatē petūt explanariꝑ alios paſſus ⁊ gloſas doctoꝝ. Qualiteragere nec facultas ē ingenij/ nec eruditōisꝯmoditas apud vulgꝰ qͦs ab ore ſacerdotū oꝑtꝫ legē exqͥrere. Neqꝫ tn̄ arcēdi vidēt̉ab opuſcul̓ moralibꝰ ⁊ deuotꝭ nullā ī ſe difficultatē nec ambiguitatē nec abſurditatēī trāſlatōe gerētibꝰ. cuiuſmodi ſūt hiſtorievel vite vl̓ legēde ſctōꝝ. necnō meditatōesſctē. Trāſlatōes ī reliqͥs iure culpāt̉ plꝰ erroris arrogātꝭ qͣꝫ deuotōis hūilis. aut eruditōis ſalubris materiā ꝓpinantesDuodecima ꝯſideratio. ſcriptor honorat eccleſiamCriptor nr̄ honorat eccl̓iam. Deducūt hāc honorificētiam p̄miſſecōſideratōes q̄ ſil̓ on̄dūt n̄ mediocrē latrie veneratōꝫ ſcribēdo libros ꝯſtituiUn̄ ꝯſurgit rō meriti ad deum qͥ honorificat honorātes ſe. Qui legē qͦꝫ matris eccīeſpōſe ſue n̄ dimittūt/ ſꝫ augere ſꝫ dilatare ſꝫelucidare ꝯtēdūt. ¶Ꝙ ſi forte dixerit emulus aduerſus laudē ſcpͥtoris nr̄i. Cur laudet̉ ille qͥ mercēnariꝰ ē. cuiꝰ ad lucꝝ reſpicitoculꝰ. Accipiat lucrum qd̓ ſuū ē. ⁊ vadat.¶ Rn̄debimꝰ ꝑ euāgelica ⁊ apl̓icā ſnīaꝫ ꝙdignꝰ ē oꝑariꝰ cibo ſuo ⁊ mercede ſua Tātūmō pͥncipal̓ ⁊ final̓ eiꝰ intētio ī honoredei ⁊ eccl̓ie ī charitate nō ficta. ī ſua demūaliorūqꝫ ꝑpetua ſalute figat̉. vt ſit finis lucri ſub fine celeſti. qͣtinijs nō iā duo fines

aduerſi ſꝫ vnꝰ vtrobiqꝫ cēfeat̉. ¶ Nōne ſcriptor nr̄ p̄terea vēit honorādꝰ ab oībꝰ qͥ dilizūt eccl̓iaꝫ p̄cipue qͥ regimī ſuo p̄ſūt. Sithonor ip̄e in bn̄ficio. ſit honor ī aliqͦ īſignititulo. ſit in largitōe indulgētiaꝝ nō minuſqͣꝫ ꝓ ꝑegrinatōe vl̓ eccl̓ie mat̓ial̓ ꝯſtructōe.ſit in pͥuilegijs aliqͥbꝰ. Qm̄ ſi duplici honore dignos dicit apl̓s qͥ laborāt ī ꝟbo/ nunqͥd de ſcpͥto ſilebimꝰ? Nūqͥd euāgeliſte/ nūqͥd ꝓph̓e. nūqͥd paulꝰ ip̄e ꝓfuerūt nihil ſcripto? Nōne pl̓imi qͦtidie ſcpͥtis edificant̉qͥ v̓ba nō audiūt? ¶ Hoc vnū iniūgēdū p̄miſimꝰ vt ſcpͥtor oīs idoneū ſe p̄beat. Quatinus ab inſtitutꝭ vel inſtituēdis pͥncipalibus ſcribis exēplaria q̄ ⁊ qͣlia ſint irrephēſibilia ſuſcipiat. Sic enī iubet dn̄s Deut̓.xvij. vt rex ſibi deſcpͥturꝰ deutronomiū legis exēplar a ſacerdotibꝰ accipiat. Et moyſi d̓r. Fac oīa ẜm exēplar qd̓ vidiſti ī monte. qd̓ ⁊ āgeli mīſtrātes obẜuāt. ¶ Ecce qͥnta ſterilitas ꝑ eccl̓iaſticos p̄ẜtī plebāos rectores eccl̓iaꝝ ⁊ alios ocioſos d̓ eccl̓ia/ ꝓchdolor īuenit̉. Apd̓ qͦs nec breuiſſimꝰ tenor vnꝰ hr̄ diuīoꝝ p̄ceptoꝝ. nec ſacr̄oꝝ nomīatio. nec nūerꝰ articl̓oꝝ. Cōpellūt̉ hr̄e ſinodalia q̄dā inſtituta. bn̄ qͥdē ſꝫ illd̓ oꝑtuitfacere nō tn̄ alid̓ omittere. ¶ Deniqꝫ nihil ī.pedit (vt ad pͥncipiū finis ſe r̄ferat) librosſeu tractatulos vl̓ codicillos d̓uotōis ſcribere diebꝰ feſtiuis. hīto moderamīe qͣle ſapiēs iudicabit ī hͦ oꝑe qd̓ vtiqꝫ n̄ ẜuile cēſēdū ē. ſꝫ ī honorē eccl̓ie plꝰ aliqn̄ v̓gēs qͣꝫ ml̓tiplicatio vocal̓ orōis. īmo qͣꝫ īſolēs ī aliqͥbꝰ miſſaꝝ īculcatio. ¶ Si qͥd ad extremuꝫvob̓ ē vl̓ fidei vl̓ ꝯſilij. ꝓuideāt ſuꝑiores invniuerſitatibꝰ ſtudioꝝ. ī cenobijs ſeu mōaſterijs religionū. ī collegijs eccl̓iaꝝ maxīecathedraliū. nedū librarias hr̄e ſꝫ ſcpͥtoreſd̓ ſuppoſitꝭ ſuis īſtituere/ cū r̄laxatōibꝰ onerū cet̓oꝝ ꝯgruis aut cū ſtipēdijs oꝑtunis.Que vbi deeſſēt agat nihilominꝰ ſcpͥtor nr̄virilit̓ ꝓ cā n̄ īfima. qͣtinꝰ ociū vitet qd̓ vicia docet oīa. qd̓ eoꝝ ſētina ē abomīabil̓ ethorrēda. Speret p̄miū. ſperet qm̄ mercesſua magͣ nimiſerit deꝰ iubēs ſcrutari ſcpͥturas. ac ꝑīde ſcribi. qͥbꝰ hr̄ et̓na vita. Cuiꝰ eēꝑticipes tāqͣꝫ ī libro ſuo ſcpͥtos largiat̉ ip̄enob̓ dn̄s nr̄ ieſus xp̄s liber vite ſpecioſiſſimꝰ deꝰ bn̄dictꝰ ī ſecl̓a Amē¶ Finit tractatus de laude ſcriptoris editꝰa chriſtianiſſimo doctore Iohāne de Gerſon cancellario pariſien̄. Lugduni. Annodn̄i. M.ccccxxiij. In aprili