Druckschrift 
2 (1494) Secunda pars operum Johannis de Gerson
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Sermo factus in ſolennitate

rta numeꝝ ſeptē beatitudinū in euangeliohodierne celebritatꝭ enūerataꝝ. Poſtqͣꝫ veniat aīa ad deū ad montē ſctm̄ eius. nūcin ſpe ſpeculum enigma. tandeꝫ in renudā ꝑſpicuāqꝫ viſionē. Et in hmōi qͣlicūqꝫ deductōe. nūc ad nr̄aꝫ exhortatiōem.nūc ſctōꝝ collaudatōne v̓ſabit̉ ẜmo nr̄.Et qͣꝫuis vnicꝰ in genere ſit aſcēſus in deū in montē ſctm̄ eiꝰ. quē aſcēſum Augꝰ. poſuit amorē vſqꝫ ad ꝯtemptū ſui/ ſic̄ ecōtraamor ſui vſqꝫ ad ꝯtemptū dei mergit ī īfer. Nihilominus ſeptuplex aſcenſus inſpē numerat̉. qͣſi totidē gͣdus myſtice Iacob ſcale. vbi ſunt angeli aſcēdētes deſcēdētes. dn̄s innixꝰ ſcale Gen̄. xxviij. Primus gͣdus vel pͥmus aſcēſus ē/ a turba reꝝiſtaꝝ ſenſibiliū diuitiaꝝ mūdanaꝝ. Quēfacit pauꝑtas ſpūs. Btī inqͥt pauꝑes ſpūqm̄ ip̄oꝝ ē regnuꝫ celoꝝ. Cōtemnēs itaqꝫaīa deuota tꝑales copias anꝝ argētū cuꝫſuis ſeq̄lis/ eaſdē ꝯtēptui ſuo ſibiqꝫ ſubijc̄.ſubiectaqꝫ pedibꝰ humil̓ affectōis calcat.calcatis dn̄at̉. Siqͥdeꝫ ita figuralit̓ ꝓmittit dn̄s Moyſen. Oēꝫ locū quē calcauitpes vr̄/ vr̄ erit. Pedē intellige affectionumHinc fit vt aīa in ſurſuꝫ altius erigit̉ velutſuꝑ aggerē grandē ꝯſtituta celeſtis mōtꝭcacumē reddit̉ ꝓximior. Ex aduerſo viri diuitiaꝝ eis miſero ſuppeditātiū qm̄turba hmōi reꝝ terreſtriū ſic̄ onus gͣue percupiditatis molē gͣuat̉ ſuꝑ eis. Proptereadiuitie ſunt tali aīe tanqͣꝫ mola aſinaria adcollū ſuſpēſa montē aſcēdere retorquet inꝓfundū quēad modū de ſaxo ziſiphi poetica ē fictio. Hinc apl̓ica vox clamat. volūt diuites fieri incidūt in laqueū dyaboli tēptatōes deſideria multa nociua inutilia mergūt hoīeꝫ in interitū. i. Thimo.vi. Nūc in montē ꝯtēplatōis celeſtis ſcādere ſatage/ tutius ē crede mihi. vt pauꝑta ſpūs arripias. leueꝫ expeditā liberam.Per hāc aſcēdit xp̄s ī mōtē ⁊c̄. Secūda turba ē hoīuꝫ. plerūqꝫ ꝯtūelijs. moleſtatōibꝰ iniurijs alijs mille modis. īpediūt aſcēſum in mōtē/ qͣꝫobrē vt aīa ſctā ipſos trāſiliat neceſſe ē. Hūc ꝟo ſaltū aſcenſum oꝑat̉ ſcd̓a btītudo mititatꝭ ſeu māſuetudīs. Mititas qͥppe erigit hoīes ſuꝑ homines vt nihil eis turbatōis īferre valeāt/nihil leſiōis. qͥn potiꝰ ab his cōp̄ſſiōibꝰ. īiurias. ꝓbra. moleſtias. ſurſuꝫ magꝭ īpellūtur. ſic̄ archa noe / creſcētibꝰ vndis tribulationū/ ſublimiꝰ attollit̉ tādē fortiꝰ aſcē-

dit in mōtē. Tercia turba/ ē turba paſſio ex originali fomite in moribūdo corpore ſcatētiū. quēadmodū ſpes. metus. meror. gaudiū ſil̓ia O turbā turbulētiſſimā.turbā nr̄a oīa miſeris modis ꝯturbātem.turbā deniqꝫ oībꝰ. p̄cipue adoleſcētibus infeſtā feda eos colluuiōe ſordidātēHāc turbā egredi alit̓ facile ē qͣꝫ terciam btītudinē dictū ē. Btī lugēt qm̄ ipſi ꝯſolabunt̉. Cur ita lugere neceſſe ē? qꝛ certe niſi fletū exoneret̉ lauet̉ purget̉ ſenſualitas a mal̓ cupiditatibꝰ ītro naſcētibꝰ. exputrida corruptōe. niſi īſuꝑdilunio aqͣꝝ taliū ſummergat̉ turba egyptiaca vicioꝝ/ ꝯfeſtim ſenſualis Pharao curribꝰ. eqͥtibꝰſuis aīaꝫ iſraeliticā ſurſum nitentē/ cōp̄hēdit. cōp̄hēſam circūligat funibꝰ pctōꝝ. circūligatā qͦꝫ trahit. ꝯturbat in dānatōnisabyſſum. Tūc veracit̓ exclamare pōt miſerabil̓ aīa tal̓. Qm̄ iniqͥtates mee ſuꝑgreſſeſunt caput meū. Et rurſus. Intrauer̄t aq̄⁊c̄. Tāto diſcrimini. qͣle ꝓpinabit̉ remediū: vtiqꝫ luctus lachryme. Ad qͥd ita? vtreductis aqͥs maris. aqͥs .ſ. amare pnīe ſuꝑegyptios ſenſualitatꝭ/ aſcēdat aīa deẜtuꝫhuiꝰ īfelicitatꝭ in terrā ꝓmiſſiōis in mōtēdei Iacob. Sꝫ aīe tali/ vn̄ luctus lachryme? Undiqꝫ abūde. Recogitet aīa tal̓ vehement̓ ꝓfunde atqꝫ frequent̓ ſtatū ſuū/ditōeꝫ ſuā. ſuū qͦꝫ finē. Iudicet qͣꝫ terribil̓deꝰ in ꝯſilijs ſuꝑ filios hoīuꝫ. pēſet qͣꝫ incerta ſint ſuꝑ ip̄aꝫ diuine ſeueritatis ſeu miẜicordie iudicia. Clamet ꝓinde AnſelmoHeu vbi ſuꝫ vbi ſuꝫ vbi futura ſumneſcio. Ponat aſſidue cora ocul̓ in lumīe fidei qͣꝫta ſi recte vixerit merces manet incel̓. Sin aūt/ qͣꝫ horrēdo addicēda eſt ſupplicio. Tūc lugebit. lugens ab oībꝰ voluptatū illecebraꝝ turb̓ irridētibꝰ ſemet abſoluet. aſcēdet in montē. Et qͥdē triplicesiſti pͥores gͣdus vel aſcēſus ſcale nr̄e euāgelice qͥbꝰ aſcēdit̉ in montē reſpiciūt incipiētes. in ip̄o Abraā figurati ſunt. habet̉Gen̄. xij. Egredere de terra tua. ecce aſcēſuꝫvel egreſſum a turba opū terrenaꝝ ad pri btītudinē. Et cognatōe tua. ecce aſcēſuꝫ ex turba hoīuꝫ. cognati ſunt affines ad ſcd̓aꝫ btītudinē. Et de domo pr̄is tuiecce aſcēſuꝫ ſuꝑ ſenſus ꝓprios corꝑales etſuaꝝ turbā paſſionū. Quid em̄ ꝯgruētiusſignificat domꝰ pr̄is/ qͣꝫ ꝯtuberniū ꝓprijcorꝑis. Et ad terciā btītudinē. Subſequēs gͣdus ille ē qͣrtus. decet ip̄os ꝓfici