Druckschrift 
2 (1494) Secunda pars operum Johannis de Gerson
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

De ſollicitudine

tꝑalia mīſtris eccl̓iaſticis videat̉ eſſe/ ſua ſuſtētatio diuitiaꝝ accumulatio/ vel ornatus pompaticꝰ. Sꝫ hec aſſertio durior ē qͣꝫoꝑtet. ſuꝑ memini pͥdē ī qͣdā lectōe q̄ſiuiſſe. Deniqꝫ qͣlis quāta ſit mēſuratio ſufficiētie ſtatꝰ p̄t ſub arte tradi. qd̓ vni pa eſt/ fit alteri nimiū. īmo fit in eodē pro varietate tempoꝝ et circūſtantiaꝝ/ talis varietas qn̄qꝫ rationabiliter. qn̄qꝫ ꝟo culpabiliter/ qͥs accipit aſcendit ſtatū ſibi moribuſqꝫ ſuis meritis improportionatū. faciens ſibi de neceſſitate virtuteꝫ ſed de vicio neceſſitatē. Adde recipiunt̉ aliqn̄ tꝑalia/ p̄ſertim vel vltra neceſſitatē preſentē. aut pro ſolo ſtatu recipiētis ſed ad alioꝝ prouidā piamqꝫ releuationem. Concluſio nona. Particula triceſimaquarta.Ollicitudo pia ꝯferētis tꝑalia/ ꝓcurādo ſibi miſſā iuxta caſū pͥorē nondefraudat̉ ſi p̄ſbyter recipiēs adiunxerit alios ī orōnibꝰ ſuis publicis aut ſecretis vt ī memento. aut ſi offerentes (vt ſolet)poſt euāgeliū recipit. Moderat̉ hec ꝯcluſio p̄cedentē. ritū ſil̓ eccl̓ie ꝯẜuat. exerē charitatē. quā rurſꝰ a terrena cupiditate diſcernit. Deniqꝫ doctoꝝ ꝯciliat apparentē ī aliqͥbus diſcordiā. cuiꝰ aſpectꝰ ad diuerſa huiusad hec illius ad iſta vertebat̉.Particula triceſimaquinta.Ueramꝰ a ꝯferēte tꝑalia queſtōnesaliqͣs/ vt ex ſua rn̄ſione ꝟitas magꝭemineat. Et pͥmo vis o frater vt īmiſſa qua te dici ꝯſtituis/ nulla dicat̉ locꝭſuis alia penitꝰ or̄o qͣꝫ pro te. puto rn̄debit ſicut rn̄dere debebit/ hec fieri prohibet Uis rurſus o frater ī memento viuis qͣꝫ defunctis nullꝰ ꝯmēdatꝰ habeat̉ niſi tu et tui? Rn̄deat/ oꝑtet hoc intēdit.qm̄ īſtitutōi eccl̓ie ipſe repugnaret. Uisp̄terea volētes ad offertoriū venire/ qͣtinip̄i miſſe ꝑticipes ſint/ repellant̉? certe necdicet ſi ritū eccl̓iaſticum plene cognouerit Quid vis igit̉ tibi frat̓ fieri peculiari miſſa tua? Si rn̄derit volo. tota mea ſit. totadat ī ſpūalē vtilitatē meā. tota valeat ad remiſſionē pctōꝝ meoꝝ ſatiſfactiōis debitevel iniūcte redēptōꝫ. Sꝫ an ita vis frat̓ ſacerdos nihil ſibi mereat̉. nihil ſeip̄m iuuet. nihil ſeip̄o ſatiſfaciat. nihil demū repēdat obſequij parētibꝰ. nihil bn̄factoribꝰ. nihil ꝯmēdatis. Sil̓r et tu ꝯferas nihil eccl̓ietoti militāti? Nolo dicet iure dicꝫ. Quid

ſuꝑeſt igit̉ niſi referre qͣntitateꝫ ſuffragij deo qͣlis tibi debita ē. nolito murmurare. ſciet ꝓfecto. ſciet ille mōtes pōderat ī ſtatera.tua ſil̓r dona mēſurare. Adde ī oblatiōetua fortaſſis alij ſunt melioris ꝯditionis vtꝑticipēt qͣꝫ tuipſe. Quō petes? hoc īquāqꝛ de bonis eoꝝ vno vel alio male q̄ſitꝭfacis elemoſyna. facis fundatōꝫ. dilatas tuā. facere vis nomē tibi/ aut modeſtiusſentiēdo loquēdoqꝫ/ tu debitor es parētibꝰpatrie. benefactoribꝰ. deniqꝫ vniuerſe cōioniſctōꝝ. Patet igit̉ ſub interrogatōis rn̄ſionis typo ꝯcluſio declarata. Concluſio decima. Particula. xxxviOllicitudo pia ꝯferētis tꝑalia defraudat̉/ ſi iuxta ꝯſuetudinē eccleſie)ſpli gr̄a) ſuo certo die fūdato. Da oppoquā ip̄e ſcit apponat̉ vnꝰ obitꝰ (exēſitū. dānabis oēs fere cathedrales collegiatas parochiales/ īmo monaſteriales eccleſias. Cōtradices inſuꝑ rōni vult vtcuilibet ꝯferēti aliqͥd ſuo obitu fiāt ſꝑ exequie ſpāles. qm̄ ſepe modicū īſufficiēs eſtqd̓ offert̉ ad ſuſtētatōꝫ mīſtroꝝ. Et obligatio obitu faciēdo ꝯditōeꝫ recipit ( ſi ſꝑexplicet̉) īplicitā. Itē nec dies anni ſufficerēt ſi cuilibet ſoli certꝰ dies obitꝰ aut etiā aliunde inſtituētis eēt ſeruādus. Si v̓o talisꝯferēs tꝑalia neſciret ꝯſuetudinē eccl̓ie/ ꝓuipſimet de collegio ſeu corꝑe ſuo ſciut et fert̉intētio ſua obitus annuatim fiat ſeſolotali die. nihil tn̄ explicat ſuꝑ hoc. tūc adhucbona fides et eqͥtas recipiētiū ſaluat̉ in ſuaꝯſuetudīe. Si aūt fiat mutuꝰ exp̄ſſusſenſus int̓dātē recipiētē apparetſuetudo militer vt alter obitus coniūgat̉ iuxta modū ſeptime octaue ꝯcluſionū. Concluſio. xi. Particula. xxxvij.Aip̄m i receptōe tꝑaliū. Quāuis videEcipiens defraudat crebro ſemetatur regula iuris/ nemo ſibijp̄iſicut nec volēti aūt ꝯſentiēti faciat iniuriamaut fraudē. nihilominꝰ inuenit̉ metapho homīs ad ſeip̄m fraus ſicut iuſticia. Ethoc ad p̄ſens ſupponat̉. Et tangamꝰ in facto modos aliquos. Primo ſi mentit̉ iniquitas ſibi proximo. implet nec implere ꝓpoſuit que ꝓmiſit. ſatis eſt ei ſi pecuniā vndecūqꝫ collegerit. quaſi dicēs ſibimetillud metricū. Promittas facito. qͥd em̄ promittere ledit? Polliticis diues qlibet pōt.