De mendicitate ſpirituali LXxvI
ſtra leuo in eos oculos meos. quoniam denumero ſum reproborum. ⁊ eterno dei iudicio damnatōi obnoxia. atqꝫ ob id ſancti deioēs diuinā ſuꝑ hͦ volūtatē cognoſcētes nulliꝰ momēti me reputāt. ⁊ meas p̄ces aure ſuida ſuſcipiūt. O mēdaces atqꝫ infideles hoſtes. qͥs vos ſuꝑ hͦ certiores fecit? Certa quidē ē hec d̓ vobis ſnīa. qm̄ irreuocabil̓r dānatiōi traditi eſtis. Circa me certe nō ita ē. qm̄ſi me dānare deꝰ voluiſſet/ iā dudū id facerepotuiſſet. ſiquidē id dudū demerui/ niſi miſcd̓ia eiꝰ p̄ueniſſet me. Si etiā me damnationi tradendum decreuiſſet/ mīme mihi ſuomunere hͦ tā vehemēs adeſſe penitēdi deſideriū/ ſuūqꝫ patrociniū medijs ſctōꝝ ſuoꝝ inceſſionibꝰ implorandi Scio ꝓfecto qͥcquidvos hoſtes iniqͥ dixeritꝭ/ me nūc in ea adhucvita ſubſiſtere in qͣ mihi facultas ē meā deoꝓpicio ſalutē oꝑari. Nec id mihi dubito futuꝝ/ ſi ī toto corde ſcrutata fuero mādata eiꝰScio inſuꝑ id me ſuo munere ⁊ ſuoꝝ ſctōpreſidijs hoc poſſe adimplere. ¶ Sinite igithoſtes nequiſſimi ampliꝰ ita me ad deſperationeꝫ ꝓſequi. qꝛ mīme p̄ualebitis. ¶ Et qd̓amplius ē/ qͥcquid ī futuꝝ circa me facere diſpoſuerit. ſua em̄ ſum/ qua ꝓ ſuo vti pōt libito. inſtitui nihilominus qͣꝫdiu gr̄a. tp̄s et facultas ad hoc aderūt ip̄m diligere optimūqꝫ ac iuſtiſſimū iudicare qd̓ voſipſi oēs inimici veſtra in malo impediente obſtinatiōeminime facere valetis. in quo vtiqꝫ vr̄i ſtatdeterior extat ꝯditio/ cum ille vobis odio ſitcui ꝓpriū ē eē ſummū bonū. illūqꝫ īiuſtū accrudeliſſimū cēſeatꝭ/ quē ꝯſtat eē iuſtiſſimūac pijſſimū. Abſit igit̉ vt vobis ſimilis fiā.Cur em̄ ſalui fieri nō valetꝭ/ niſi qꝛ indulgētiā poſtulare nō vultꝭ. Nō itaqꝫ ſic faciā/ immo inceſſant̓ indulgētiā petā ⁊ reqͥraꝫ. Ipſeetiā mihi mādatū dedit/ vt ſpeꝫ ī ſuo reponāauxilio. qd̓ mīme faceret ſi me ſtatuiſſet ꝯdēnare. Cur q̄ſo mihi bone voluntatis p̄beretinitiū/ cui ꝯplemētū dare nō vellet? Cur mead meditationē ſui/ inſuꝑ ⁊ ad ſui cultꝰ deſideriū ꝯmoneret/ ſi nō id me ſemꝑ vſqꝫ ī fineꝫvellet eſſe facturam. Idcirco ſcitote fallacesinimici/ illi potius qͣꝫ vobis fidē adhibebo.nec ab inuocatione ſui patrocinij vllatenusdeficiā. Diſcedite itaqꝫ hinc ⁊ mala vr̄a hora huc veneritis ⁊ ad veſtrā confuſionē/ meſinite mee orationi dare finē. Nec em̄ a ꝯſpectu ſāctoꝝ quibus aſſiſto nūc abibo/ donecſigno aliquo certo mihi innotuerit me foreexauditā. Qd̓ vtiqꝫ ſignū nō aliūde certiꝰ ſu
mendū arbitror/ qͣꝫ ſi in profunda hūilitatemeos defectꝰ meāqꝫ pauꝑtateꝫ recognoſ cā⁊ ex toto corde illis intercedētibꝰ in dn̄o habuero fiduciā. Ꝙ ſi milleſies me ſeduxerit:ac deieceritis/ milleſies reſurgā. qꝛ mihi ſemper aderit aꝑta gratie porta. Illos ī deſpationē adducite/ qui diuinā bonitatem ignorant ⁊ ſanctoꝝ potentiā. vel etiā qͥ eos exorare vel negligūt vl̓ ꝯtemnūt. Fruſtati quippeeſtis (fauēte dn̄o) veſtra intentione circa menec opus ē vt mihi mea peccata ꝯmemoretis/ inferētes hinc me celeſtibꝰ p̄mijs eſſe penitꝰ indignā. Id etem̄ ſcio. Sed ſcio ꝙ piꝰille meus pater ih̓s xp̄s meū debituꝫ ſoluit.⁊ mea oīa quotiēſcūqꝫ mihi dīſplicuerint deleuit pctā. mihiqꝫ ſuo p̄cioſiſſimo ſanguine/celeſte regnū lucrifecit ⁊ emit. ⁊ hoc titulo etnullo alio/ poſſeſſionē huiꝰ regni p̄ſtolor ſic̄⁊ olim ab illo gl̓ioſo beato Bernardo ī ſuaviſione reſponſum accepiſtis.5AMuc loquitur anima inimicis volentibus eā in deſꝑationē inducere/ ⁊ reſpondet eis.Uid dicitis adhuc fallaces atqꝫ Uqinfideles hoſtes. Dicitꝭ hāc meāſpem temeritatē quandā eſſe ac p̄ſumptōꝫ. qm̄ nō ē homo viuensſuꝑ terrā quantūcūqꝫ etiā grauis pctōr. quinō ſe confidat ſaluandū. Sed plurima eoꝝreſtāt que ſtultus nō excogitat. Dicitis inſuper multos vos in me cernere defectꝰ. quosmīme diſcerno. meqꝫ obſeruatis vſqꝫ in finē/ cū me ſic inuadere atqꝫ circūuenire ꝓponitꝭ/ vt paꝝ mihi ꝓdeſſe poſſit hec ſpes mea.quā p̄ſūptuoſā temeritatē appellatis/ cū illius regis legē minime obſeruē. vn̄ ſpero auxiliū. ¶ Nec ꝓfecto ꝑ hūc modū me deijcietꝭa ſpe bona. O nequā ac deſꝑati. Nō qͥdē dico mihi hāc adeſſe fiduciā vt abſqꝫ obſeruātia diuine legis ſaluari preſumaꝫ. Eſſet hecindubie non ſpes ſed p̄ſumptuoſa temeritas Hmōi ſunt qͣꝫ plures/ qui ſine penitētia⁊ correctione male vite deū eos ſaluatuꝝ arbitrant̉ / dicētes nō ideo eos deū feciſſe vt cōdemnet. Abſit vt ſic ſpem meā inſtituaꝫ. qͥnimmo ſumme cupio in meliꝰ reformari ⁊ ligē totā adīplere. ſine qua impoſſibile eē ſciome ſaluari. Ad id aūt faciēdū mihi ꝯfido p̄ſtari vires a dn̄o. ⁊ ſuoꝝ ſanctoꝝ ſuffragijs¶ Et qͣꝫuis iam ignorem an ſim in gratiavel non/ aut ſi in ea ꝑmanebo/ ſpero nihilominus ꝙ deus tandē meas illuminabit te-