Druckschrift 
3 (1494) Tercia pars operum Johannis de Gerson doctoris christianissimi
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

De mendicitate ſpirituali LXXVI.

in clamoribꝰ doloroſis/ abſqꝫ tn̄ diſcretioneſermonis. eo pacto qͦ beſtie et infantes ſuosdolores inſinuāt. Aliqn̄ v̓o vocal̓ expͥmitor̄o ꝑ aliquē aliū facta. ſicut magnꝰ ille mgr̄⁊ mīſter magni huiꝰ hoſpitalis. d̓ quo ẜmohabitꝰ eſt. nos orare docuit ⁊ dicere. Pr̄ noſter ⁊c̄. Un̄ hec erit precipua ⁊ ſpecialior nr̄aoratio. vtpote. oīm a deo legitime petendorū comp̄hēſiua. eiqꝫ qui illā inſtituit acceptior ac ꝑ hoc exaudibilior. Aliquotiens autē intermittēdus eſt luctus ⁊ dolor. ⁊ animiſobria tn̄ ⁊ humilis leticia ſuſcipiēda. ī quaaīa ſue pauꝑtatis aliquātulū oblita/ ſuſpendit̉ ī diuinas laudes. ⁊ meditabit̉ magnaliadei ⁊ ſctōꝝ ſuoꝝ. Huiꝰ vides exemplū ī magnis ſolennitatibꝰ domoꝝ curialiū. q̄ dū celebrant̉/ aſſunt ⁊ pauꝑes exteriꝰ. nō vtiqꝫ cōtinue pro elemoſyna q̄ruloſe ꝓclamātes. immo ī ianuis morā faciētes ſtudioſe. q̄ illic fiunt ocul̓ atqꝫ auribꝰ explorāt. de qͥbus inuicē ꝯferūt. ⁊ nihilominꝰ poſt hec el̓ ynā ꝑcipiunt. Inſuꝑ videas ⁊ alios aliqͦs in ſua paupertate cū muſicis inſtrumētis ludētes autcanētes. nunc cū muſa. nūc cū vigella. nunccū cymbalo ⁊c̄. qͥbus ꝯgratulant̉ diuites etdn̄i/ ꝑ hoc eoꝝ ꝯmēdabilē patientiā ꝯijcientes. dū eos ī ſua ſimplicitate ⁊ humilitate vidēt equanimes ⁊ iocundos. nec eoꝝ inuidētes (imo ꝯgaudētes) fortunis. ſicut ⁊ ī natiuitate filij regis om̄s debēt exultare/ om̄ſqꝫꝯfluere. Sed ⁊ aliqn̄ adueniūt pauꝑes grtias pro ſuſceptis el̓ ynis reddituri. qͥbus nihilominꝰ equa vel abūdātior el̓ yna tribuit̉vt ceteris petentibus. Quibuſdā etiā aliqn̄ſufficit vt ſeipſos tm̄ modo pn̄tes exhibeāt.⁊ ſuas detegāt plagas. Sed ⁊ tympanū aliqn̄ vel ſonoꝝ quodlibet aliud inſtrumētū ꝑferunt/ vt hinc vel defectū clamoris ſuppleant. vel maiorē ꝓuocēt ꝯpaſſiōꝫ. Sūt ⁊ alijqͥ maiorē ſimulāt pauꝑtatē / ſeipſos vel v̓berādo vel lacerādo. ſicut ⁊ qͥdā deuoti ſibi īferūt vel inferri faciūt diſciplinas ⁊ correctiones qͥbus emoliat̉ duricia cordis eoꝝ. ⁊ prouocent̉ ad deuotōꝫ ⁊ pietatē. Ex his ſatisaꝑte potes intelligere qͣꝫ varij ſunt modi ſeapud deū ⁊ ſctōs queſtuādi. nunc ī dolore ⁊timore diuine iuſticie. nūc ī leticia ⁊ ꝯſolatione ſpei ſue. nūc inſuꝑ ⁊ ī grāꝝ actōe. laude.veneratōe atqꝫ dilectōe ſue bonitatis ⁊ largitatis. Et hoc fit nō modo voce humana. immo etiā alijs ſonis qͥbus vtit̉ eccl̓ia. puta cāpanaꝝ aūt organoꝝ. nihil quippe ē qd̓ nō legitime poſſis ad tuā vtilitatem ꝯuertere. ⁊ ꝑ

hoc te reddere idoneū ad ſuſceptionē ſpūal̓el̓ vne diuine gratie. Sed circa hͦ diligētercaue tibi ne deſꝑes ex pōdere triſticie. ne ve īſublimitate leticie ſuꝑbias. Uerum vt ſubvno colligā om̄ia. is orat aſſidue/ qͥ bonumqd̓libet opꝰ bn̄ facit .ſ. ad gl̓iam dei. ſiue comedat ſiue bibat ſiue etiā dormiat. qn̄ videlicet ideo qͥs ſe ſomno tradit / vt hinc poſteadiuino reddat̉ aptior obſequio. Aīa Scirem libēter o homo cur frequēter ſub formaoratōnis dicunt̉ plures pſalmi/ qui nihil vtplurimū ad rē ꝑtinēt pro qua orādū ē. Sepeqꝫ accidit vt is qui hos pſalmoſ canit autdicit/ ignarus ē ⁊ indoctus ſermonē latinūignorās. ac ꝑ hoc nullū pſalmoꝝ habēs intellectū. Homo. Ita eſt aīa. nō em̄ ſemꝑvniformis ē impetrādi modus/ vt circa ſecūli pͥncipes aliqualiter eſt ſuꝑius declaratū.qd̓ et Hugo de ſancto victore latius declarat. Et pro ꝯpendio tria ſunt q̄ p̄cipue conferunt ad inclinādū maioris alicuiꝰ animuꝫ ⁊fauorē illius procurandū ad ſuū ſubditum Unū eſt dū ſubditꝰ ipſe illū vehemēter laudat/ ⁊ virtutes eius extollit. magnitudineꝫ.opulentiā. bonitatē. manſuetudinē. largitatemqꝫ p̄dicat. Et ꝑ hunc modū oratio dirigit̉ ad deū nō expreſſe aliquid ab eo petēdo.ſed tm̄ modo pio ⁊ humili corde laudes eiusdepromēdo. puta dicēdo. qͣꝫ pius/ qͣꝫ magnificus/ qͣꝫ māſuetus/ qͣꝫ benignꝰ es dn̄e. et ſicde alijs eiꝰ infinitis laudibus. Alterū eſt/dū illi aduerſarioꝝ ſiue hoīm ſiue demonuꝫꝯmemorat̉ tyrannica crudelitas. ꝑ quē modū plures orōnes tradunt̉ ī pſalterio. Terciū eſt. dū is qui impetrare deſiderat ſuā proteſtat̉ miſeriā. pauꝑtatē et anguſtiā. ꝯmemorans ſe cū ſit debilis ⁊ imbecillis. om̄i ope.om̄i cōſolatione deſtitutū. ⁊ hec eadē aliquādo in alijs eſſe ꝯmemorat. ꝓpter quod nullum ſibi ab hoīe/ ſed a deo ſolo expectat auxiliū. Et fit aliqn̄ hmōi oratio abſqꝫ expreſſa aliqͣ petitōne/ nude ⁊ ſimpliciter tales ⁊ ſimiles defectus ⁊ neceſſitates aꝑiēdo. Et hͦvel qꝛ ſe indignū impetratiōe iudicat. vel qͥapropter eius magnitudinē rē deſiderataꝫ nōaudet expͥmere. Qui diligēter ſcrutat̉ ſcripturas nihil in eis inueniet qd̓ nō ad alteꝝhoꝝ triū modoꝝ orādi reduci poſſit. Super quo adiungo/ ꝙ nec in orādo ſemꝑ vnomodo diſponit̉ orātis affectio ſeu deſideriūquinīmo ml̓tifarie variat̉. ⁊ nihilominꝰ manet recta ⁊ fructuoſa quemadmodū ip̄a oratio/ que ad veritatē nihil aliud ē qͣꝫ humilis

Aa