Theologia practicaLXVI
Sunt qͥbus ab initio plantatōis tm̄modo miniſtrāda eſt creberrima ſed paulatiua ⁊ tenuis irroratio; vt adoleſcant/ qͥbuspoſtmodū rara ſufficiet. In alijs ꝑ omnetꝑus exiget̉ cōtinua. ¶ Deniqꝫ ſicut virtuſſuꝑior plꝰ habet virtuoſitatꝭ ex natura ſuavel exaſſuefactōe bona vel ex altera fortificatōe deſuꝑ veniēte. tāto p̄t ip̄a faciliꝰ regere vires inferiores et inſtrumētales licꝫ renitantur quodā ſuo pōdere vl̓ corruptōeꝯtraria. Sicut hec eſt ſapiētis vox. Corpꝰ qd̓ corrūpit̉ aggrauat aīam Et magisſi crapula. ſi ebrietas. ſi cure huiꝰ ſecl̓i ꝯiūgunt̉. Quo fit vt ſpūs hoīs virtuoſi/ quifortitudinē ꝯtraxerit ex dei munere ⁊ lōgaexercitatōe nō ita diſtrahit̉ ſi corpꝰ ꝓpͥumfuerit aggrauatū vel cibis vel curis huiꝰſeculi. quēadmodū alteriꝰ ſpūs minus exercitatꝰ. cuiꝰ oīs ratio funditꝰ euertereturaut nimiū turbaret̉. ſicut imperituſ nautaſe cōfundit ſi fluctuantibꝰ ꝓcellis ſenſeritnauim nūc ad celū aſcēdere/ nūc deſcēdere ad abyſſos/ vbi peritꝰ ⁊ exercitatꝰ rectormaneret intrepidꝰ aīoqꝫ ꝯſtanti artē nauigatōis exerceret. Propterea bn̄ iubet apoſtolꝰ. Qui nō māducat/ manducantē nonſpernat. ⁊ ita de reliqͥs. que ſicut male ita ⁊bene ꝓ varietate circūſtantiaꝝ fieri cōtingit intellige.Conſideratio. xi.docet pijs meditatōibꝰ affectuū generatiuis ſilenter inſiſtere. Hecqꝫ on̄dit ꝓbabilirōe plꝰ valere qͣꝫ inſtantiā lectōis vl̓ collegij. Inſuꝑ dat modū meditādi ꝯꝑatiuūp̄cipue ex ꝑturbatōibꝰ ſurgentē. ⁊ pl̓a aliabona ad hͦ opꝰ neceſſaria manifeſtat ſua īduſtria.¶ Induſtria. xi.Editatōibꝰ pijs generatiuis afmfectuū ſilēter inſiſtere. ¶ Fallūt̉qͥ volūt ſemꝑ vl̓ legere vel orarevocalit̓. vel deuotōis v̓ba a loq̄ntibꝰ acciꝑe. ſi putant exinde cōtēplatōiſgr̄am familiarē ſibi ꝯmittere. Acceſſuro ꝓſunt hec ſed nō ſufficiūt. Eſto nāqꝫ ꝯpungant̉ interim tales ad lectōem vel ẜmonē.abſtuleris librū aut verbū. abibit ilico comes cōpunctio. nō alit̓ qͣꝫ cū libro aut verbo reuerſura. Quāobrē oꝑtet cū ſilētio preſtolari ſalutare d̓i. vt ꝯſueſcat hō orare ſpūorare ⁊ mēte. dū etiā vocꝭ ſtrepitꝰ aūt librid̓erit ītuitꝰ ſit ip̄a meditatio ſilēs liber tuꝰ.ſit p̄dicatio. alioqͥn videat ne ſemꝑ diſcēs
nunqͣꝫ ad ſapīaꝫ ꝑueniat. ¶ Opponēt ſcionōnulli q̄rulātes ſe nec ſcire nec poſſe ſpm̄ſuū ad ſe colligere cū ſilētio ⁊ meditatōne.Euolat inqͥunt cōtinuo nūc hūc nūc illucſe diuidēs. Effluit velociter niſi īfra limites lectōis aut ſermocinatōis artatꝰ teneatur Hoc plane ē qd̓ dicimꝰ ꝓpt̓ea ſecū eſſeſecū cum ſilētio cōtinere ſpiritū. hoc opushic labor eſt. ad hͦ eniti totꝭ affectuū neruiſſuademꝰ. Sede ſolitariꝰ leuās te ſi potesſuꝑ te. qd̓ ſi diu multūqꝫ conatꝰ hec facere neqͥueris. noli ꝓpt̓ea cito vel ad lectōisvel ad collocutōis ſolaciū effugere illo dūtaxat recto. ¶ Atuero tedet te ſilētij et factꝰes tibi gͣuis. et ꝓpt̓ hͦ īutiliter qͥeſcere te iudicas. ſed expecta vincat hͦ tediū mora ꝑtinax ne cōſuetudo ꝓtinꝰ obrūpendi ſilentiū/ pabulū det faſtidio nō leuamē. Ceſſabit forſan ad tꝑus/ ſed redibit acriꝰ (credemihi) tāqͣꝫ canis oſſe pingui foras pulſusEt vn̄ ꝓhdolor tāta raritas ꝯtēplantiumetiā apud lr̄atos eccl̓iaſticos ac religioſoſīmo theologicos. niſi qꝛ vix ſuſtinet aliqͥsſecū ſolꝰ eſſe ſecū diu meditari. Itaqꝫ pͥuſqͣꝫ vix inceꝑit animꝰ in meditatiōe ſua/ repetit̉ aut lectio vl̓ colloquiū/ aut aliquodhmōi exercitiū. qd̓ ⁊ ſufficiat ad nō peccādū. et qd̓ āmodo laſſitudinē reficiat ne animꝰ fatiget̉ fruſtra. neqͣqͣꝫ vt putas fruſtratur animꝰ. qꝛ nō obliuiſcet̉ tadem miſererideus. te ꝑſeuerāter ſic petēte q̄rēte ⁊ pulſante. ¶ Dictū eſt de ſilentio/ trāſeamꝰ nūc ad Pmeditatōnes pias videamus qͣles ſint adaffectus gignēdos efficaciores. Et hͦ poſſe me vniuerſalit̓ diffinire ꝓrſus nego. Nāqͦt capita tot ſentētie/ dicit comicꝰ. nō minus tot meditatiōes. nec voto viuit̉ vno.Nihilominꝰ ex tāto aceruo colligamꝰ aliquas q̄ ad affectū timoris parturiēdi iuuant. ¶ Itaqꝫ ꝟe diuineqꝫ dictū eſt. Initium ſapīe. hͦ ē ſapide ſciētie/ timor dn̄i. Etqꝛ timor ſtatim ī deſꝑatōeꝫ rueret vt ſpemſociemꝰ neceſſe eſt. Sic Bern̄. ſuꝑ cātica.Sic Richardū d̓. xij. pr̄iarchis. Sic hugonē de v̓tute orādi. ſic ceteros pene om̄svidemꝰ inchoaſſe. Nimiꝝ bn̄placitum eſtdeo ſuꝑ timētes eū/ ⁊ ī eis qͥ ſperāt ſuꝑ miſericordia eiꝰ. cantātes ei miẜicordiā ⁊ iudiciū. ¶ Obijciet aūt mox aliqͥs dictū eſſeſuꝑius ꝙ amor eſt initiū radixqꝫ affectōiſcuiuſlibet alteriꝰ. ſi nō p̄ceſſerit igit̉ amortimor et ſpes quō ſubintrabūt? ¶ Sed alius eſt amor inhians imꝑfectuſqꝫ de deo.bo
bo