Theologia practicaLXVI
laborē tuū/ nō mercedē apud illū qͥ laborē⁊ dolorē ꝯſiderat. ¶ Atuero ſi deſideriū aīetue tribuerit tibi deus/ p̄ueniens te ī bn̄dictōibꝰ dulcedīs hoc vnū ſummoꝑe curaueris vt deuotōnis ignē accēſum ml̓to conatu tantoqꝫ labore ꝯẜuēt cineres hūilitatis ꝯͣ flatū arrogantie. ne qͣſi iam aliqͥſ tibimagnꝰ videaris. cōtra gelicidiū inſuꝑ inertis negligentie/ ne quaſi iā ſufficiēter attigeris qd̓ q̄ſiſti. Iāqꝫ liceat hac illacqꝫ verbis aut actibꝰ ſuꝑuacuis effluere. vera ſiqͥdem eſt ſentētia metro comp̄hēſa. Nō minor eſt v̓tuſ qͣꝫ q̄rere/ parta tueri. Ad quodſpectat illd̓ vulgare. Bonꝰ ꝯẜuator par ēbono ꝯqͥſitori. Sꝫ ve ve ſtultis qͦꝝ gr̄e effūdent̉. Sic̄ alio notat̉ ꝓuerbio. Miſeronō obuenit bona ſcutella quā nō effūdatConſideratio. Vili.eſt paſſionū ⁊ affectōnū origīes aduertereEt hec ars tradit̉ ſub triplici mō ꝯgͦſcendireſpectu diuini iudicij ꝓut miſeret̉ mō incōprehēſibili pctōribꝰ. et ꝓceditur ī viresaīe nr̄e variaſ/ exēplificādo ẜm ꝙ inclinātad v̓tutū excellētiā vel vicioꝝ enormitatēInduſtria octauaAſſionū vl̓ affectōnum origīesanīaduertere ¶ Habet hāc ꝓpͥetatē theologia myſtica ꝙ in affectu reponit̉/ oībꝰ alijs ſciētijs repoſitis īintellectu. Et qm̄ oīs affectio vl̓ amor eſt/vl̓ ab amore ꝯſurgit ẜm ph̓icā deductōeꝫ.nōne rōnabilit̓ ip̄a theologia myſtica nomiari debꝫ ars amoris vl̓ amādi ſcientia?Atuero nō ē ſic ſolꝰ amor qͥn origo ſit ceteroꝝ affectuū vl̓ paſſionum. ita vt ip̄a etiaꝫodiuꝫ pariat. Illa inſuꝑ q̄ hic cōfuſa ſuntoīa. ſpes. metus. meror. gaudiū inde ꝓueniunt. Quippe ſi diligit̉ deus ſuꝑ oīa ꝯſeq̄ns ē vt odiat̉ qͥcqͥd eiꝰ amori ꝯͣriū fueritapp̄hēſum. Rurſus qꝛ deꝰ tāqͣꝫ obiectū ſūme ꝯueniēs p̄ſentat̉ aīe ꝑ cognitōeꝫ ſubſeqͥtur gaudiū d̓ p̄ſentia. Et ſi abſit/ triſticiavl̓ metꝰ oriūt̉. Ccteꝝ de numero paſſionūml̓ti multa tradiderūt. vt Ariſto. ī rhetoricis. Hugo ī tractatu de orōe. Guilhelmꝰpariſien̄. ī ſuo penitētiali. Et alij qͥdē nuncplures enumerāt nūc pauciores. Meminimꝰ eaꝝ alio loco vſqꝫ ad vicenariū extēdiſſe. Hugo in ſuo de orōe nouenario ꝯtētus ē/ qͣꝫuis eas īnumerabiles eſſe nō ambigat. ¶ Et qm̄ ī paucioribꝰ via maior/ cōtētabimur ad p̄ſens eas ſub ternario ꝯclu
dere ꝯformiter ad tria appropͥata in diuīs.potētiā ſapīaꝫ ⁊ bonitatē. ẜm ꝙ ſatis aperte p̄t recipi id qd̓ venerabil̓ Richardꝰ aitdū contēplatōis gr̄am triplicit̓ oriri ꝯmemorat. ẜm tres exclamatōes de aſcēſu aīein cāticis. ex abūdantia deuote ꝯpūctōis/quaſi v̓gula fumi. ex magnitudīe admiratiōis/ qͣſi aurora ꝯſurgens. ex plenitudineexultatōis/ qͣſi īnixa ſuꝑ dilectū ſuū. ¶ Itaqꝫ ſi ꝯſidero ꝓfundiꝰ diuinā potētiā ⁊ opulentiā reſpectu mee infirmitatis ac indigētie/ q̄ rōe nō potero ꝯpugi. nō ꝑhorreſcere.nō timere meā miſeriā indignitatēqꝫ viuēdo ſub hoc terribiliſſimo iudice in ꝯſilijsſuꝑ filioſ hoīm in quē deliqͥ. ſub tali domino magno quē offēdi/ ſub tali pr̄e maieſtatis que ꝯtēpſi? ¶ Rurſus ſi corā ocul̓ eiuſdē ꝯſideratōis poſuero qͣꝫ mirabil̓ facta ēſcīa ſua valde/ qͣꝫ ꝯfortata ⁊ nō potero adeā/ ꝓtinꝰ orit̉ admiratio ſtupor ⁊ defectiodu caꝑe nequeo qualiter hos ad gl̓iaꝫ. alios ad infelicitatē p̄ſciuit ꝑpetuā. Quo pacto negat gͣtis ⁊ bene vſuris multa/ que p̄ſtat ingͣtis deinde pugnaturis ꝯͣ eū. Quaꝯditōne ſuſtinet plures ſaluādos pene ꝑtotā vitā in ſceleribꝰ abominādis/ vt latronē in cruce/ dū alijs eternaliter periturꝭ ſic̄iude variaꝝ virtutū gr̄am clargit̉? ꝙ preterea nemo poſſit corrigere cū quē ip̄c deſpexerit. Et ꝙ ꝯcluſit oīa ſub pctō/ ⁊ ſil̓ia/ſuꝑ qͥbus ꝯpulſus apl̓s ſtupēs exclamare. O altitudo diuitiaꝝ ſapīe ⁊ ſcīe dei ⁊c̄.¶ Poſtremo venit ī recogitatiōem mētis/torrēs ſuauitatis diuīe. ⁊ qͣꝫ bonus deꝰ iſrl̓his qui recto ſūt corde. Quid enī totꝰ exultabūdꝰ ꝓnūciet affectꝰ meꝰ. O qͣꝫ ſuauīs ēdn̄e ſpūs tuus. Et illd̓. qͣꝫ magna multitudo dulcediniſ tue dn̄e quā abſcōdiſti time̓tibꝰ te. ¶ Habemꝰ in his tres pͥncipales affectus. Cōpunctōem cū tremore. admiratōem cū ſtupore. exultatōem cū iocūditate. ẜm potentiā dei. ẜm ſapīam. ẜm bonitatē. et ẜm tres vires aīe. iraſcibilē. rōnalē. etꝯcupiſcibilē. Porro nihil inuenies ꝑ oēmſcripture ſeriē qd̓ ex hac recognitōe n̄ poſſit ad orōem dei placatricē accōmoduꝫ fieri. Obijciat̉ tibi qͥppe potentia dei ꝯͣ imbecillitatē tuā ⁊ aduerſantiū tyrānidem. dei.ſapientia cōtra tuā inſipientiā et hoſtilemaſtutiam. dei beniuolētia contra tuā et alienam nequiciā Om̄e vero qd̓ in ſcripturalegit̉. īmo oē qd̓ cernit̉ an nō aliqd̓ hoꝝ videt̉ reſonare aut noſtram miſeriam/ aut ad