Quartus

alijs hōibus: quem quidē hōiem unitum dicuntuerbo dei nō quidem ī natura ſed in perſona: utſ. ſit una perſona uerbi dei ⁊ illius hoīs: ſed quiahō ille quedam īdiuidua ſubſtantia ē: qd̓ eſt eſſehypoſtaſim et ſuppoſitū: dicunt quidā ī xp̄o eſſealiam hypoſtaſim illius hoīs et verbi dei: ſꝫ unaꝫperſonam utriuſqꝫ: rōne cuius unitatis dicūt uerbum dei de hoīe illo predicari ⁊ hoīem illum deverbo dei: vt ſit ſenſus: verbū dei eſt hō. i. perſonaverbi dei eſt perſona hoīs ⁊ econuerſo: ⁊ hac rōne quicquid de verbo dei predicatur: dicūt de homine illo poſſe predicari ⁊ econuerſo cuꝫ quadātn̄ replicatione ut cū dr̄: deus eſt paſſus: ſit ſēſus:hō qui eſt deus propter unitatē perſōe eſt paſſus⁊ hō creauit ſtellas .i. ille qui eſt hō. Sed hec poſitio de neceſſitate in errorem Neſtorij dilabitur: ſin. dr̄ia perſone et hypoſtaſis attendatur: īueniturperſona eſſe non alienum ab hypoſtaſi: ſed q̄daꝫpars eius: nihil .n. aliud eſt perſona ꝙͣ hypoſtaſistalis nature .ſ. rōnalis: qd̓ pꝫ ex diffinitiōe Boetijdicentis ꝙ perſona ē rōnalis nature īdiuidua ſubſtantia: ex quo pꝫ ꝙ lꝫ non oīs hypoſtaſis ſit perſona oīs tn̄ hypoſtaſis humane nature perſona ēſi igitur ex ſola uniōe aīe ⁊ corꝑis cōſtituta eſt inxp̄o quedā ſubſtantia particularis: que eſt hypoſtaſis .ſ. ille hō: ſequitur ꝙ ex eadē unione ſit cōſtituta perſona: ſic igitur in xp̄o erunt due perſone:vna illius hoīs de nouo conſtituta: et alia eternauerbi dei: qd̓ eſt neſtoriane impietatis ¶ Item ⁊ſi hypoſtaſis illius hoīs non poſſet dici perſona:tn̄ idē eſt hypoſtaſis uerbi dei qd̓ perſōa: ſi igiturhypoſtaſis uerbi dei non eſt illius hoīs neqꝫ etiāperſona uerbi dei erit perſona illius hoīs: ⁊ ſic fl̓ꝫerit quod dicunt ꝙ perſona illius hoīs eſt perſōauerbi dei. ¶ Adhuc dato ꝙ perſona eſſet aliudab hypoſtaſi uerbi dei uel hoīs n̄ poſſet alia dr̄iaīueniri: niſi ꝙ perſona ſupra hypoſtaſim addit ꝓprietatem aliquam: nihil .n. ad genus ſubſtantiepertinens addere pōt: cum hypoſtaſis ſit completiſſimū ī genere ſubſtantie: qd̓ dr̄ ſubſtantia pͥma:ſi igitur vnio fc̄a eſt ẜm perſonam ⁊ non ẜꝫ hypoſtaſim: ſequitur ꝙ nō ſit facta unio niſi ẜꝫ aliquāprietatem accn̄talem: qd̓ iterum redit ī erroremNeſtorij. ¶ Amp̄. Cirillus dicit ī epl̓a ad Neſtoriuꝫ que eſt in effeſina approbata ſynodo. Si qͥsnon confitetur carni ẜm ſubſiſtentiam unitū exdeo patre uerbum unūqꝫ eſſe xp̄m cū ſua carne:eundem uidelicet deū ſimul ⁊ hoīem anathemaſit: ⁊ fere ubiqꝫ in ſynodalibus ſcriptiſ hoc erroriNeſtorij deputat̉ qͥ poſuit duas ī xp̄o hyphoſtaſes. Preterea Damaſcenꝰ in. iij. li. dic̄ Ex duabꝰnaturis ꝑfectis dicimus eſſe factam vnioneꝫ nonſecūdū ꝓſoth̓icā .i. perſonalem vt dei īimicꝰ dicitNeſtorius ſꝫ ſecūduꝫ hypoſtaſim: vnde pꝫ expreſſe ꝙ hec fuit poſitio Neſtorij confiteri vna ꝑſonā

⁊ duas hypoſtaſes. ¶ Itē hypoſtaſiſ ⁊ ſuppoſitūoportꝫ idē eē: nā de prima ſubſtātia que eſt hypoſtaſis oīa alia predicant̉ .ſ. ⁊ vl̓ia in gene̓ ſubſtātie⁊ accn̄tia ẜꝫ ph̓m in predicamētis: ſi igitur in xp̄onō ſint due hypoſtaſeſ ꝑ ꝯn̄s neqꝫ duo ſuppoſita.¶ Adhuc ſi verbū ⁊ hō ille ſuppoſito differuntoportꝫ ꝙ ſuppoſito hoīe illo non ſupponat̉ v̓būdei nec eꝯuerſo ſꝫ diſtinctꝭ ſuppoſitꝭ neceſſe eſt etea que de ipſis dicunt̉ diſtingui: nā ſuppoſito hominis nō ſubueniūt p̄dicta dīna niſi ꝓpter v̓bumneqꝫ eꝯuerſo ſeperatī igit̉ accipienda erunt que d̓xp̄o in ſcripturis. dicūtur dīna .ſ. et humana: qd̓eſt ꝯtra ſnīam Cirilli in ſynodo ꝯfirmatā dicentiſSi quis ꝑſonis duabus vl̓ ſubſiſtētijs vel eas queſunt ī euāgelicis ⁊ apl̓icis ſcripturis īpartit vocesaut de xp̄o a ſcīs dictas aut ab ipſo de ſe ⁊ qͣſdaꝫqͥdem velut hoī p̄ter illud ex deo verbū ſpālit̓ ītellecto applicat: qͣſdā v̓o velut deo docibiles ſoli exdeo pr̄e verbo anathema ſit. ¶ Amp̄. ẜꝫ pōnē predicta ea que verbo dei ꝯueniūt ꝑ naͣm de illo homine non dicerentur niſi ꝑ quandā aſſociationēin vna ꝑſona hoc .n. ſignat replicatio interpoſitacū ſic exponūt: hō ille creauit ſtellas .i. filiꝰ dei quieſt hō ille: ⁊ ſic de alijs hꝰ mōi: vn̄ cum dr̄ hō ille ēdeꝰ: ſic intelligitur hō ille verbo eius deus exiſtitHꝰ mōi aūt locutiones ꝯdēnat Girillus dicēs. Siquis audet dicere aſſūptū hoīem adorari oportere dei v̓bo ꝯglorificari ⁊ coappellari deum qͣi alterum alterius. id .n. quod eſt ſemper quotiens additur hoc intelligi cogit: ⁊ non magis vna adoratione honorificat emanuelē ⁊ vnā ei glorificatiōēadhibet ẜm ꝙ factuꝫ eſt caro v̓bū: anathema ſit.Pre. ſi hō ille ſuppoſito eſt aliud a dei uerbo nōpōt ad perſonam uerbi pertinere niſi per aſſūptioneꝫ qua aſſūptus eſt a uerbo: ſed hoc eſt alienūa recto ſenſu fidei: dr̄ .n. in Effeſina ſynodo ex uerbis felicis pape ⁊ martyris. Lredimus in deū nr̄Ieſum de uirgine Maria natum: qꝛ ipſe eſt dei ſēpiternus filius ⁊ uerbum ⁊ nō hō a deo aſſumptus. vt alt̓ ſit preter illum: neqꝫ .n. hoīem aſſūpſitdei filius: ut ſit alter preter ipſuꝫ: ſed deus exn̄s ꝑſectus factus ſil̓ et hō perfectus īcarnatus de uirgine. ¶ Item que ſunt plura ſuppoſito: ſimpl̓r plura ſunt: nec ſunt unum niſi ẜꝫ quid: ſi igitur ī xp̄oſunt duo ſuppoſita: ſequitur ꝙ ſit ſimpl̓r duo etnon ſit unum niſi ſcd̓m quid: qd̓ eſt ſoluere ieſū:qꝛ unūqd̓qꝫ ī tm̄ eſt: ī ꝙͣtum unum eſt: qd̓ igiturnon eſt ſimpl̓r unum: nō eſt ſimpl̓r ens.¶ Quid fides catholica ſētiat de īcar¶natione chriſti.XXXIX.X ſupradictis igitur manifeſtum eſt: ꝙ ſcd̓m catholicefidei traditionem oꝫ dicere ꝙ ī xp̄o ſit

2