Quartus.
ſpeciem ſicut in numeris vnitas. rōnale aūt ē dr̄iaſpecifica: ſi igitur in xp̄o fuit aīa ſenſitiua ſine rōenō fuit eiuſdē ſpēi cū aīa noſtra que ē rōem hn̄s:nec ipſe igit̉ chriſtus fuit eiuſdē ſpēi nobiſcū. AAdhec inter ipſas aīas ſenſitiuas rōe carentes diuerſitas ẜm ſpēm exiſtit: qd̓ pꝫ ex aīalibus irrōnalibꝰque ab inuicē ſpē differūt: quorū tn̄ vnūqd̓qꝫ ẜmꝓpriam anima ſpēm hꝫ: ſic igitur aīa ſenſitiua ratione carens eſt quaſi vnū genus ſub ſe plures ſpecies comp̄hendens. nihil autē ē in genere qd̓ nonſit in aliqua eius ſpecie: ſi igitur anima chriſti fuitin genere anime ſenſitiue ratione carentis: oportꝫꝙ contineretur ſub aliqua ſpecierum eius vtpoteꝙ fuerit in ſpecie anime leonis vel equi aut alicuius alterius belue: quod eſt omnino abſurdum.¶ Amp̄. corpus cōparat̉ ad aīaꝫ ſicut maͣ ad formam ⁊ ſicut inſtrumentum ad principale agens.oportet autem maꝫ proportionatam eſſe forme ⁊inſtrumentū pͥncipali agenti: ergo ẜm diuerſitatēanimarum oportet ⁊ corporum diuerſitatem eē:qd̓ ⁊ ẜm ſenſum apparet. nam in diuerſis animalibus inueniuntur diuerſe diſpoſitiones membrorum ſcd̓m ꝙ conueniunt diuerſis diſpoſitionibusaīaruꝫ: ſi ergo in chriſto non fuit anima qualis ēanima noſtra: nec membra habuiſſet ſicut ſūt mēbra humana. ¶ Preterea cū ſcd̓m Apollinaremverbum dei ſit verus deus: ei admiratio cōpeterenon poteſt. nam ea admiramur quorum cauſamignoramus. ſil̓iter aūt nec admiratio anime ſenſitiue competeret cum ad animam ſenſitiuam nonpertineat ſolicitari de cognitione cauſarum. inchriſto āt admiratio fuit ſic̄ ex euangelijs probat̉:dicitur enim Mathe. octauo ꝙ audiēs Ih̓s v̓baCenturionis miratus eſt: oꝫ igitur preter dīnitatēuerbi ⁊ aīam ſenſitiuam in chriſto aliqͥd ponere:ẜm ꝙ admiratio ei cōpetē poſſit .ſ. mentē hūanā:manifeſtū eſt igit̉ ex predictis ꝙ in chriſto verumcorpꝰ hūanū et vera aīa hūana fuit: ſic igit̉ quodIoan. dicit: verbū caro factū eſt: non ſic intelligitquaſi verbum ſit in carnem conuerſum: neqꝫ ſicꝙ verbum caruem ſolam aſſumpſerit: aut aīamſenſitiuā ſine mente: ſed ſcd̓m conſuetum ſcripture modum ponitur pars pro toto: ⁊ ſic dictuꝫ ſit:verbum caro factum eſt: ac ſi diceretur: verbumhomo factum eſt. nam ⁊ anima interdum ponit̉pro homine in ſcriptura: dicit̉ .n. Exo. pͥmo. Erātomnes anime: que egreſſe ſunt de femore Iacobſeptuaginta: ſimiliter etiam et caro pro toto hoīeponitur: dicitur. n. Iſa. 40. Uidebit omnis caropariter ꝙ os domini locutum eſt; ſic igitur et hiccaro pro toto homine ponitur ad exprimendamhumane nature infirmitatem quam verbum deiaſſumpſit. Si autem chriſtus humanam carnem⁊ humanam animam habuit ut oſtenſū ē: manifeſtū eſt animam chriſti non fuiſſe an̄ corporis eiꝰ
conceptionē: oſtenſū ē .n. ꝙ humane anime ꝓprijſcorporibus non preexiſtunt. vn̄ pꝫ falſū eē Origenis dogma dicentis animaꝫ chriſti ab initio antecorporales creaturas cum omnibus alijs ſpūalibus creaturis creatam ⁊ a verbo dei aſſumptam⁊ demum circa fines ſeculorum pro ſalute hominum carne fuiſſe indutaꝫ.De errore Theodori moſueſteni circa vnionemverbi ad hominem.XXXIIII.X p̄miſſis igiturCapparet ꝙ chriſto nec diuina nat̉adefuit vt Ebion Cernitus ⁊ fotinusdixerunt: nec verū corpꝰ humanū ẜm errorē Manichei atqꝫ Ualentini: nec ēt hūana aīa ſicut poſuerunt Artius et Apollinaris. His igitur tribusſubſtantijs in chriſto ꝯuenientibꝰ .ſ. dīnitate aīahūana ⁊ vero hūano corpore: circa hoꝝ vnioneꝫquid ſentiendū ſit ẜm ſcripturaꝝ documēta īqͥredū reſtat. Theodorus igit̉ moſueſtenus ⁊ Neſtorius eius ſectator talē ſn̄iaꝫ de p̄dicta vnione ꝓtulerūt. Dixerūt .n. ꝙ aīa hūana ⁊ corpꝰ hūanū naͣlivnione cōuenerunt in xp̄o ad ꝯſtitutionē vniꝰ hominis eiuſdē ſpēi ⁊ nature cū alijs hōibus: ⁊ ꝙ inhoc homine deus habitauit ſicut in templo ſuo:ſcilicet per gratiam ſicut ⁊ in alijs hōibus ſanctiſ.vnde dicitur Ioan. ſcd̓o. ꝙ ipſe iudeis dixit. Soluite tēplum hoc ⁊ in tribus diebus excitabo illud⁊ poſtea euangeliſta quaſi exponens ſubdit. Illeautem dicebat de templo corporis ſui: ⁊ apoſtol̓ꝰCol̓. primo dicit. ꝙ in ipſo cōplacuit omnem plenitudinem habitare: ⁊ ex hoc conſecuta eſt vlterius quedam affectualis vnio inter hominem illuꝫet deum dum ⁊ homo ille bona ſua voluntate d̓oinheſit ⁊ deus ſua voluntate illum acceptauit: ſecundum illud Ioan. octauo. Qui miſit me: mecum eſt: et non reliquit me ſolum: quia que placita ſunt ei facio ſemper: vt ſic intelligatur talis eſſevnio hominis illius ad deum qualis eſt vnio dequa apoſtolus dicit primo Iorin. ſexto. Qui adheret deo vnius ſpiritus eſt: ⁊ ſicut ex hac vnionenomina que proprie deo conueniunt ad homineſtranſferuntur ut dicantur dij ⁊ filij dei ⁊ domini⁊ ſancti ⁊ chriſti ſicut ex diuerſis locis ſcripturepatet: ita ⁊ nomina diuina homini illi conueniunt vt propter dei inhabitationem ⁊ vnionem affectꝰ dicat̉ ⁊ deꝰ ⁊ dei filiꝰ ⁊ dn̄s ⁊ ſcūs ⁊ xp̄s: ſꝫ tn̄qꝛ in illo hoīe maior plenitudo gr̄e fuit ꝙͣ in alijshōibus ſanctis: fuit pre ceteris tēpluꝫ dei ⁊ artiusdeo ẜm affectū vnitus: ⁊ ſingulari quodam priuilegio diuina nomina participauit: ⁊ propter hācexcellentiam gratie conſtitulꝰ eſt in participatiōediuine dignitatis ⁊ honoris: vt ſcilicꝫ coadoretur