Liber
pater ſolus: ſi igitur proceſſionis ſpūs ſancti pͥncipium ſit ſolus pateri nō erit alia proceſſio ſpūs ſācti a generatōe filij: ⁊ ſic nec ſpiritꝰ ſanctus diſtinctus a filio: ad hoc igitur ꝙ ſint alie ꝓceſſiōes ⁊ alijp̄cedentes neceſſe ē dicere ꝙ ſpūs ſāctus non ſit aſolo patre: ſed a patre ⁊ filio. Si quis v̓o iterū dicat ꝙ differūt ꝓceſſiones ẜm pͥncipiū ī quantū pr̄producit filiū per modū intellectus vt v̓bū. ſp̄uꝫaūt ſāctū per modū voluntatis qͣſi amorē: ſcd̓mhoc oportebit dici ꝙ ẜm differentiā voluntatis etintellectus ī deo patre diſtīguāt̉ due proceſſiones⁊ duo ꝓcedentes: ſed voluntas ⁊ intellectꝰ in deopatre non diſtinguntur ẜm rem: ſed ſolū ẜm rōeꝫut in primo libro on̄ſū eſt: ſequetur igitur ꝙ dueꝓceſſiones ⁊ duo procedentes differant ſolū rōe:ea vero que ſolū rōe differūt de ſe inuicē p̄dicant̉:verū .n. eſt dicere qd̓ dīna voluntas eſt ītellectuseius: ⁊ ecōuerſo. verū ergo erit dice̓ ꝙ ſpūs ſanctꝰeſt filius ⁊ ecōuerſo: qd̓ eſt ſabelliane īpietatis: nōigit̉ ſufficit ad diſtinctionē ſpūs ſancti ⁊ filij dicereqd̓ filius procedat per modū intellectus ⁊ ſpūs ſāctus per modum volūtatis niſi cū hoc dicat̉ ꝙ dicat̉ ꝙ ſpūs ſanctus ſit a filio. ¶ Preterea ex hocipſo ꝙ dr̄ qd̓ ſpūs ſanctus procedit per modū voluntatis ⁊ filius per modū intellectus: ſequitur ꝙſpūs ſc̄us ſit a filio. nā amor ꝓcedit a v̓bo eo qd̓ nihil amare poſſumus niſi verbo cordis illud concipiamus. ¶ Item ſi quis diuerſas ſpecies reruꝫ cōſideret: in eis quidam ordo oſtenditur prout viuētia ſunt ſupra non viuentia: ⁊ aīalia ſupra plātas⁊ homo ſuper alia aīalia. cum in ſingulis horumdiuerſi gradus inueniunt̉ ẜm diuerſas ſpecies. vn̄⁊ plato ſpecies rerum dixit eſſe numeros qui ſpēvariantur per additionē uel ſubtractionem vnitatis. vnde in ſubſtātijs īmaͣlibus non poteſt eſſe diſtinctio niſi ẜm ordinem. in dīnis autē perſonis q̄ſunt oīo īmaͣles non poteſt eſſe alius ordo niſi originis: non igitur ſunt due perſone ab vna ꝓcedentes niſi vna earum procedat ab altera: ⁊ ſic oportet ſpiritū ſanctū procede̓ a filio. ¶ Ad hec pater⁊ filius quantū ad vnitatem eſſentie nō differuntniſi in hoc ꝙ h̓ eſt pr̄ ⁊ h̓ eſt filius: quicqͥd igit̉ p̄terhoc eſt cōe ē patri ⁊ filio. eſſe aūt pͥncipiū ſpūs ſācti eſt preter rōem paternitatis ⁊ filiatōis. nā aliarelatio eſt qua pr̄ eſt pr̄ ⁊ qua pr̄ eſt prīcipiū ſpūsſācti: vt ſupra dictū eſt: eſſe igit̉ pͥncipiū ſpūs ſāctieſt cōe patri ⁊ filio ¶ Amp. qͥcqͥd non eſt cōtrarōem alicuius non eſt impoſſibile ei cōuenire niſiforte per accn̄s. Cū aūt eſſe pͥncipium ſpūs ſanctinon eſt ꝯͣ rōeꝫ filij neqꝫ in quantū ē deus: qꝛ paterqui eſt deus ē pͥncipium ſpūs ſancti: neqꝫ ī quātūeſt filius eo ꝙ alia eſt proceſſio ſpūs ſancti: ⁊ aliafilij. non eſt autem repugnās id qd̓ eſt a principioẜm vnam proceſſionem eſſe pͥncipium ꝓceſſionisalterius: relinquitur igitur ꝙ non ſit impoſſibile
filiū eſſe pͥncipiū ſpūs ſancti. qd̓ autem non eſt impoſſibile pōt eſſe. in diuinis autem non differt eē⁊ poſſe: ergo filius eſt prīcipiū ſp̄s ſācti.Nōes oſtende̓ uolentiū ꝙ ſpūs ſcūs nō ꝓcedata filio: ⁊ ſolutio ipſaꝝ.XXV.Uidā uero pertīaciter veritati reſiſtere volentes quedaꝫin ꝯͣriū inducūt q̄ vix reſponſione ſūtdigna. Gicunt enim qd̓ dn̄s de proceſſione ſpūs ſācti loquens: eum a patre ꝓcedere dixit nulla mentione facta de filio: vt pꝫ Io. xv. vbi dr̄. Cum venerit paraclitus quem ego mittā vobis a pr̄e ſpūmveritatꝭ qui a patre procedit. vnde cū de deo nihilſit ſentiendum niſi qd̓ ſcriptura tradit̉: non ē dicēdum ꝙ ſpūs ſanctus ꝓcedat a filio. Sed hoc oīofriuolum eſt. nam propter vnitatem eſſētie quodin ſcripturis d̓ vna perſona dr̄ ⁊ de alia oꝫ ītelliginiſi repugnet proprietati perſonali ipſius etiaꝫ ſidictio excluſiua adderet̉: lꝫ .n. dicatur Math̓. xi.ꝙ nemo nouit filium niſi pr̄: non tn̄ a cognitōe filij vel ipſe filius uel ſpūs ſanctus excludit̓. vn̄ etiaꝫſi diceretur in euangelio ꝙ ſpiritus ſanctꝰ non ꝓcedit niſi a patre: non per hoc remoueretur qͥn procederet a filio cum hoc proprietati filij non repugnet ut oſtenſū eſt. Nec eſt mirum ſi dn̄s ſpiritumſanctū a patre procedere dixit de ſe mentione nōfacta: qꝛ oīa ad patrē referre ſolet a quo habet qͥcquid habet ſicut cum dicit Io. vij. Mea doctrinanon eſt mea: ſed eius qui miſit me patris: ⁊ multahꝰ mōi in uerbis domini inueniuntur ad cōmēdādam in patre auctoritateꝫ principij. Nec tn̄ in auctoritate premiſſa oīo obticuit ſe eſſe ſpūs ſācti pͥncipium cum dixit eum ſpūm veritatis. ſe autē pͥusdixerat veritatem. Obijciunt etiā ꝙ in qͥbuſdaꝫconcilijs inuenitur ſub interminaiōe anathematis prohibitum ne aliquid addat in ſymbolo ī cōcilijs ordinato: in quo tn̄ de ꝓceſſiōe ſpūs ſācti afilio mentio non hēt̉. unde arguūt latios anathematis reos qui hoc ī ſymbolo addiderūt. Sꝫ hecefficatiā non hn̄t. nam in determinatione ſynodiCalcedonenſis dr̄ ꝙ patres apud Conſtantinopolim ꝯgregati doctrinaꝫ Nicene ſynodi corroborauerunt non quaſi aliquid minus eſſet inferentes:ſꝫ d̓ ſpū ſc̄o ītellectū eoꝝ aduerſū eos qui dn̄m euꝫreſpuere tentauerunt ſcripturarū teſtimonijs declarantes. Et ſil̓r dicendum ē ꝙ ꝓceſſio ſpūs ſāctia filio implicite ꝯtinet̉. ī Cōſtantinopolitano ſymbolo in hoc ꝙ ibi dr̄ qd̓ ꝓcedit qͥa ꝙ d̓ pr̄e ītelligit̉oꝫ ⁊ de filio ītelligi vt dictū eſt. Et ad hoc addēdūſufficit auctoritas romani pontificis ꝑ quā ēt īueniuntur antiqua concilia eſſe ꝯfirmata. Inducūtēt ꝙ ſpūs ſāctus cū ſit ſimplex non pōt eē a duobꝰ