Quartus
locum habere non poteſt non inueniunt̉ aliquadiſtingui niſi per aliquā oppoſitioneꝫ: que .n. nullam oppoſitionem hn̄t ad inuicē ſil̓ eē pn̄t ī eodēvnde per ea diſtinctio cauſari non pōt: albū .n. ettriangulare lꝫ diuerſa ſint: qꝛ tn̄ non opponūtur:in eodē eē cōtingit: oꝫ aūt ſupponere ẜm fidei catolice documenta ꝙ ſpūs ſanctꝰ a filio diſtinguat̉aliter .n. non eſſet trinitas ſed dualitas in perſōis:oꝫ igit̉ hꝰ modi diſtinctōem per aliquā oppōnē fieri. non aūt oppōne affirmationis ⁊ negationis: qꝛſic diſtinguntur entia a non entibus: nec ēt oppōne pͥuationis ⁊ habitus: qꝛ ſic diſtinguntur perfecta ab imperfectis: neqꝫ ēt oppoſitione contrarietatis: qꝛ ſic diſtinguntur: que ſunt ẜm for̄aꝫ diuerſa:nam ꝯͣrietas ut ph̓i docent eſt dr̄ia ẜm formā quequidē dr̄ia diuinis perſonis nō cōuenit: cū earumſit vna forma ſicut vna eſſentia: ẜm illud apoſtoli Phil̓. ij. de filio dei dicentis: qui cum in formadei eēt .ſ. patris: relinquitur igitur vnā ꝑſonā diuinā ab alia non diſtingui niſi oppōne relatōis: ſicenī filius a pr̄e diſtinguitur ẜm oppōnē relatiuaꝫpr̄is ⁊ filij. non .n. in dīnis perſonis alia relatiuaoppoſitio eē pōt niſi ẜm originē. nā relatiue oppoſita ul̓ ſuper quantitatē fundant̉ ut duplū ⁊ dimidiū: vel ſuper actōem ⁊ paſſionē vt dn̄s ⁊ ſeruus:mouens ⁊ motuꝫ: pr̄ ⁊ filiꝰ. ¶ Rurſus relatiuorūque ſuper quantitatē fundant̉: quedam fundāturſuper diueriaꝫ quātitatē ut duplū et dimidiū: maius et minus: quedā ſuper ipſā vnitatē ut idē: qd̓ſignificat vnū in ſubā et equale qd̓ ſignificat vnūin quātitate: ⁊ ſimile qd̓ ſignificat vnū in qualitate: diuine igit̉ perſone diſtingui non pn̄t relatōibꝰfundatis ſuper diuerſitatē quātitatis: qꝛ ſic tolle̓ttrium perſonarum equalitas: neqꝫ iteꝝ relationibus que fundantur ſuper vnū: qꝛ hꝰ mōi relatōesdiſtinctionē non cauſāt: īmo magis ad conuenientiā pertine̓ inueniuntur: ⁊ ſi forte aliqua eorū diſtictionē preſupponunt: in relatōibus vero oībꝰ ſuactōe vel paſſione fundatis ſꝑ alterū ē vt ſubiectu⁊ inequale ẜm virtutē niſi ſolū ī relatōibus originis ī qͥbus nulla minoratio deſignatur eo ꝙ inuēitur aliquid ꝓducere ſibi ſil̓e ⁊ equale ẜm naturāet v̓tute: relinqͥtur igr̄ qd̓ diuine perſone diſtinguinon poſſunt niſi oppone relatiua ẜm originē: oꝫigit̉ ꝙ ſi ſpūs ſcūs a filio diſtinguitur ꝙ ſit ab eonō n. ē dicere ꝙ filiꝰ ſit a ſpū ſācto cū ſpūs ſcūs magis filij eſſe dicat̉ ⁊ a filio det̉̓ ¶ Itē a pr̄e ē ⁊ filiꝰ⁊ ſpūs ſcūs: oꝫ igr̄ patrē referri ⁊ ad filiū et ad ſp̄ꝫſct̄m ut pͥncipium ad id qd̓ eſt a pͥncipio. referturaūt ad filiū rōe paternitatis. non aūt ad ſp̄m ſcuꝫqꝛ tunc ſpūs ſāctus eſſet filius. paternitas .n. nondr̄ niſi ad filiū: oꝫ igitur in patre eſſe aliā relatōeꝫ:qua referatur ad ſpm̄ ſāctū ⁊ vocetur ſpiratio: ſimiliter cū in filio ſit quedam relatio qua referturad patrē que dr̄ filiatio: oꝫ ꝙ in ſpū ſācto ſit etiaꝫ
alia relatio qua referatur ad patrem ⁊ dicat̉ proceſſio: ⁊ ſic ẜm originem filij a patre ſint due relatōes. vna in originante: alia in originato .ſ. pr̄nitaſ⁊ filiatio: ⁊ alie due ex parte origīs ſpūs ſancti: ſcꝫſpiratio ⁊ ꝓceſſio: paternitas igit̉ ⁊ ſpiratio nō coſtituunt duas perſonas: ſed ad vnam perſonā patris pertinent: qꝛ non habēt oppoſitōem ad inuicem: neqꝫ igitur filiatio ⁊ proceſſio duas perſōasconſtituerent: ſed ad vnā pertinerent niſi haberētoppoſitōem ad inuicē. non eſt aūt dare aliā oppōnē niſi ẜm originē: oꝫ igitur ꝙ ſit oppoſitio origīsinter filiuꝫ ⁊ ſpūm ſanctū: ita qd̓ vnus ſit ab alio.Ad hec quecūqꝫ cōueniunt in aliquo cōi ſi diſtinguantur ad īnuicem: oꝫ ꝙ diſtinguantur ſcd̓ꝫaliquas dr̄ias per ſe ⁊ non per accidens pertinētesad illud cōe: ſicut homo ⁊ equus conueniūt ī aīali ⁊ diſtinguntur ab inuicem non per album et nigrum que ſe hn̄t per accidēs ad aīal: ſed per rōnale ⁊ irratōnale que per ſe ad aīal pertinent: qꝛ cuꝫanimal ſit habet animam: oportet quod hocdiſtinguatur per hoc qd̓ eſt habe̓ animam talemvel talē utputa rōnalē vel irrationalē. manifeſtuꝫeſt autē ꝙ filius ⁊ ſpūs ſanctus conueniunt in hocqd̓ eſt eſſe ab alio: qꝛ vterqꝫ eſt a patre: ⁊ ẜm hocpr̄ cōnuenienter differt ab vtroqꝫ i quantū eſt īnaſcibilis: ſi igitur ſpūs ſanctus diſtinguatur a filio:oꝫ ꝙ hoc ſit per differentias que per ſe diuidanthoc qd̓ eſt eſſe ab alio: que quidem non poſſūt eēniſi differentie eiuſdem generis .ſ. ad originem pertinentes ut vnus eorum fit ab alio: relinquit̉ igit̉:ꝙ ad hoc ut ſpūs ſāctus diſtinguat̉ a filio: neceſſeeſt ꝙ ſit a filio. ¶ Amp̄. ſi quis dicat ſpiritum ſāctum diſtingui a filio non quia ſit a filio: ſed propter diuerſam originem vtriuſqꝫ a patre: in idemhoc realiter redire neceſſe eſt: ſi enim ſpūs ſanctuſeſt alius a filio: oꝫ qd̓ alia ſit origo vel proceſſiovtriuſqꝫ. due autem origines non poſſunt diſtingui niſi per terminum vel pͥncipium vel ſubiectū:ſicut origo equi differt ab origine bouis ex partetermini ẜꝫ qd̓ hedue origines terminātur ad naturas ſpē diuerſas. ex parte autē prīcipij vt ſi ſuꝑponamus in eadem ſpecie aīalis quedam generari ex virtute actiua ſolis tātū. quedam autem ſil̓cum hac ex virtute actiua ſeminis: ex parte veroſubiecti differt generatio hꝰ equi ⁊ illius ẜm ꝙ naͣſpeciei in diuerſa materia recipitur. hec autem diſtinctio que eſt ex parte ſubiecti in diuinis perſonis locum habere non poteſt cuꝫ ſint omnino immateriales: ſimiliter etiaꝫ ex parte termini: ut italiceat loqui: non poteſt eſſe proceſſionum diſtinctio: quia vnam ⁊ eandem diuinam naturam quāaccipit filius naſcendo: accipit ſpiritus ſanctus ꝑcedendo: relīquitur igitur qd̓ vtriuſqꝫ originis diſtinctio non poteſt eſſe niſi ex parte principij. manifeſtum eſt autem qd̓ principium originis filij eſt
x 2