Quartus
nobis: qm̄ de ſpū ſuo dedit nobis. Eſt aūt hocaamicitie propriū ꝙ amico aliqͥs ſua ſecreta reuelet: cū .n. amicitia cōiungat affectus ⁊ duoꝝ faciat quaſi cor vnū: non videtur extra cor ſuū aliqͥsillud protuliſſe quod amico reuelat: vn̄ ⁊ dn̄s dīcdiſcipulis Ioā. xv. Iam non dicā vos ſeruos ſꝫamicos meos: quia oīa que audiui a patre meo:nota feci vobis. Quia igitur per ſpm̄ ſanctū amici dei ꝯſtituimur: cōuenienter ꝑ ſpiritū ſanctumhoībus dicuntur reuelari dīna myſteria: vn̄ apoſtolus dīc. i. ad Corꝭ. ij. ſcriptū eſt. ꝙ oculus nō vidit nec auris audiuit: nec in cor hominis aſcenditque p̄ꝑauit deus diligentibus ſe: nobis aūt reuelauit deus per ſpiritu ſanctum. Et quia ex his q̄hō nouit formatur eius loquela: cōuenienter etiaꝫ per ſpm̄ ſanctū homo loquitur dīna myſteriaſecundū illud. i. Corꝭ. xiiij. Spiritus eſt qui loquitur myſteria. ⁊ Math̓. x. Non enim vos eſtis qͥloqͥmi ſed ſpiritus patrꝭ veſtri qui loquitur in vobis ⁊ de prophetis dicitur. ij. Pett̓. primo ꝙ ſpiritu ſancto inſpirati locuti ſunt ſcī dei hoīnes: vn̄etiam in ſymbolo fidei dicit̉ de ſpū ſancto: Quilocutus eſt per prophetas. Non ſolū autem eſt ꝓpriū amicitie ꝙ amico aliquis reuelet ſua ſecretapropter vnitatem affectus: ſꝫ eadem vnitas requirit ꝙ etiā ea que habet amico coīcet: quia cū hōamicum habeat vt ſe alteꝝ neccē eſt ꝙ ei ſubueniat ſicut ⁊ ſibi ſua ei cōmunicans: vn̄ ⁊ propriumamicitie eſſe ponit̉ velle ⁊ facere bonū amico: ẜmillud. i. Ioā. tertio Qui habuerit ſubſtantiā huius mundi ⁊ viderit fratrē ſuū neceſſitatē habentē. ⁊ clauſerit viſcera ſua ab eo. quō charitas deimanet in eo? hoc aūt maxime ī deo habet locumcuius velle ē efficax. ad effectū. ⁊ iō cōueniēter oīadona dei ꝑ ſpiritū ſanctū nobis donari dicunturẜm illud. i. Corꝭ. xij. Alii dat̉ ꝑ ſpirituꝫ ẜmo ſapiētie. alij autē ẜmo ſcientie ẜm eundē ſpirituꝫ. ⁊ poſtea multis enumeratis ait. Hec oīa operat̉ vnusatqꝫ idem ſpiritus. diuidēs ſingulis ꝓut vult. manifeſtū eſt aūt ꝙ ſicut ad hoc ꝙ corpᵐ aliquod adlocum ignis perueniat oꝫ ꝙ igni aſſimulet̉ leuitatem acquirēs ex qͣ motu ignis ꝓprio moueat̉: itaad hoc ꝙ hō ad dīne fruitiōis beatitudinē q̄ deoꝓpria eſt ẜm ſuā naturā ꝑueniat neceſſe eſt pͥmoqͥdem ꝙ ꝑ ſpūales ꝑfectiones deo aſſimulet̉. ⁊ deinde ẜm eas operet̉. ⁊ ſic tandē p̄dictā beatitudīeconſequet̉. Oona aūt ſpūalia nobis ꝑ ſpiritū ſanctū dant̉ vt oſtenſum eſt. ⁊ ſic ꝑ ſpūm ſanctū deo ꝯfiguramur ⁊ ꝑ ipſum ad bene operandū habilesreddimur. ⁊ ꝑ eundē ad beatitudinem nobis viap̄parat̉. que tria apoſtolus īſinuat nobis. ij. corꝭ.primo dicēs. Unxit nos deus ⁊ ſignauit nos. ⁊dedit pignus ſpiritus in cordibus noſtris. ⁊ Eph̓.primo ſignati eſtis ſpiritu ꝓmiſſionis ſancto quiieſt pignus hereditatis noſtre. ſignatio .n. ad ſimil
tudinē cōfigurationis ꝑtinere videt̉. vnctio autēꝫad habilitationē hominis ad ꝑfectas operatiōes.pignus aūt ad ſpē qua ordinamur ī celeſtē hereditatē que ē beatitudo ꝑfecta. Et quia ex beniuolētia quā qͥs habet ad aliquē. cōtingit ꝙ eū ſibi adoptat ī filiū vt ſic ad eū hereditas adoptātis ꝑtīeat cōuenienter ſpirituiſancto adoptio filioꝝ deiattribuit̉ ẜꝫ illud. Ro. viii. Accepiſtis ſpiritu adoptionis filioꝝ ī qͦ clamamꝰ abba pater. Per hocaūt ꝙ aliqͥs alterius amicus cōſtituit̉. oīs offenſaremouet̉. amicitie .n. offenſe ꝯͣriat̉. vnde dicit̉ ꝓv̓.x. Uni v̓ſa delicta operit charitas. cū igit̉ ꝑ ſpūmſanctū dei amici cōſtituamur ꝯn̄s eſt ꝙ ꝑ ip̄m nobis a deo remittant̉ pctā. ⁊ iō dn̄s dicit diſcipulisIoā. xx. Accipite ſpūm ſcm̄. qͦꝝ remiſſeritis pctāremittent̉. ⁊ iō Math. xi. blaſfemātibus ſpūn ſāctū peccatoꝝ remiſſio denegat̉ qͣſi nō habentibusillud ꝑ qd̓ hō remiſſionē ꝯſequit̉ peccatoꝝ. In̄ ēteſt ꝙ ꝑ ſpūm ſanctū dicimur renouari ⁊ purgariſiue lauari ẜꝫ illud pſal. Emitte ſpiritū tuū ⁊ creabuntur: ⁊ renouabis faciē terre. ⁊ Eph. iiii. Renouamini ſpiritu mētis veſtre. ⁊ Eſai. iiij. Si abluerit dn̄s ſordes filioꝝ ſyon ⁊ ſanguinē filiaꝝ lauerit de medio eius ī ſpū iudicij ⁊ ſpū ardoris.¶ De effectibus attributis ſpūi ſancto ẜm ꝙ mouet creaturam in deum. XXII.Is igitur conſideratis que per ſpiritum ſanctum in ſacris ſcripturis nobis a deo fieri dicuncuntur oportet conſiderare quomodo per ſpiritum ſanctun moueamur in deum. Et primo quidem hoc videt̉ eſſe amicitie maxime proprium ſimul conuerſari ad amicum. conuerſatio autē hominis ad deum eſt ꝑ contemplationē ipſius ſic̄⁊ apoſtolus dicebat Phil. z. Noſtra ꝯuerſatio incelis eſt. quia igit̉ ſpiritus ſanctus nos amatoresdei facit. ꝯſequēs eſt ꝙ per ſpiritum ſanctū dei cōtemplatores conſtituamur. vnde apoſtolus dicitij. Corꝭ. 3. Nos autem omnes reuelata facie gloriādei ſpeculantes: in eandem imaginem trāſformamur a claritate in claritatem tanꝙͣ a domini ſpiritu. Eſt autem ⁊ amicitie proprium ꝙ aliquis inpreſentia amici delectetur in eius verbis ⁊ factisgaudeat ⁊ ī eo conſolationeꝫ contra omnes āxietates inuēiat. Unde ī triſticijs maxime ad amicoscōſolationis cauſa cōfugimus. quia igit̉ ſpiritusſanctus dei nos amicos cōſtituit ⁊ eū in nobis habitare facit ⁊ nos ī ip̄o vt on̄ſum eſt ꝯn̄s eſt vt perſpm̄ ſcm̄ gaudiū d̓ deo ⁊ ꝯſolatiōeꝫ hēamꝰ ꝯͣ oēsmūdi ad v̓ſitates ⁊ īpugnatiōes. vn̄ ⁊ ī pͥſ. dr̄. Redde mihi letitiā ſalutarꝭ tui ⁊ ſpū pͥncipali ꝯfirmame. ⁊ Ro. iiii. regnū d̓i ē iuſtitia ⁊ pax ⁊ gaudiū ī