de virtutibꝰ in cōiQueſtiox
z tutis. ¶ Pͣ. Semē agit in virtute eius a quo emittit̉al̓r em̄ ſeme aīalis cū ſit imꝑfectū nō poſſit ſua rōneꝑducere ad ſpēm ꝑfectā. Sed ſemina virtutū ſtꝭ nobis immiſſa a deo. vt em̄ d̓r in glo. ſuꝑ illud Hebre.pͥmo. Qui cū ſit ſplēdor gl̓e ⁊c̄. deꝰ inſeminauit om̄iaīe inicia intellectus ⁊ ſapīe. gͦ hmōi ſemina agūt invirtute dei. cū em̄ ex hmoi ſeminibꝰ cauſet̉ virtꝰ acqͥſita. videt̉ ꝙ virtus acqͥſita poſſit ducere ad fruitōemdei in qͣ ꝯſiſtit beatitudo vite eterne. ¶ Pͣ. Uirtus ordinat hoīem ad beatitudinē vite eterne inqͣꝫtū eſt actus meritoriꝰ. ſed actus ꝟtutis acqͥſite p̄t eſſe meritorius vite eterne ſi ſit gr̄a informatꝰ. gͦ ad beatitudinevite eterne nō eſt neceſſarium habere ꝟtutes infuſas.¶ G. Radix merēdi charitas eſt. ſi igit̉ neceſſariū eēthabere virtutes infuſas ad merendū vita eterna. videt̉ ꝙ ſola charitas ſufficeret. ⁊ ita nō oꝑtet habere aliēqͥs v̓tutes infuſas. ¶ Pͣ. Uirtutes morales neceſſarie ſtꝭ ad hoc ꝙ inferiores vires rōni ſubdant̉. ſed ꝑvirtutes acqͥſitas ſufficiēter rōni ſb̓dunt̉. nō gͦ neceſariū eſt ꝙ ſint aliq̄ v̓tutes infuſe morales ad hͦ ꝙ rōordinet̉ ad aliquē ſpēalē finē. ſed ſufficit ꝙ rō hoīs inillū ſuꝑnaturalē finē dirigat̉. hoc aūt ſufficiēter fit ꝑfidē. gͦ nō oꝑtet habere aliquas alias/ ꝟtutes infuſas¶ Pͣ. Id qd̓ fit virtute diuina nō differt ſpē ab eo qd̓fit oꝑatiōe nature. eadē em̄ ſpē eſt ſanitas quā aliqͥsmiraculoſe recuperat ⁊ quā natura oꝑat̉. ſi gͦ ſit aliqͣvirtus infuſa q̄ a deo eſſet in nobis ⁊ acqͥſita ꝑ actusnoſtros nō ꝓpter hoc ſpē differūt. puta cum ſit tꝑantia acqͥſita ⁊ tꝑantiā infuſa. due aut forme q̄ ſtꝭ vniſpēi nō pn̄t ſimul eē in eodē ſb̓iecto. gͦ nō p̄t eſſe ꝙ illeq̄ hꝫ tꝑantiā acqͥſitaꝫ habeat tꝑantiā infuſam. ¶ PͣSpēs virtutis ex actibꝰ cognoſcit̉. ſed ſunt ijdē actꝰtꝑantie infuſe ⁊ acqͥſite. gͦ ⁊ ſpē eēdē. ꝓbatio medie. q̄cunqꝫ cōueniūt in materia ⁊ forma ſunt vnius ſpēi.ſed actꝰ tꝑantie infuſe et acqͥſite ꝯueniūt in materiaet forma. vterqꝫ em̄ eſt circa delectabilia tactꝰ. ꝯueniunt etiā in forma. qꝛ vterqꝫ in medietate ꝯſiſtit. gͦ actus tꝑantie infuſe ⁊ actus tꝑantie acqͥſite ſtꝭ eiuſdeꝫſpēi. ¶ Sed di. ꝙ differūt ſpē. eo ꝙ ordinant̉ ad aliuet ad aliū finē. ex fine em̄ ſumit̉ ſpes in moralibus.¶ Sed ꝯͣ. ẜm illud aliqͣ pn̄t ſpē differre a quo ſumit̉ſpēs rei. ſed ſpēs in moralibꝰ nō ſumit̉ a fine vltimo.ſed a fine ꝓximo. al̓r em̄ oēs ꝟtutes eſſent vniꝰ ſpēi.cū oēs ad beatitudinē ordinant̉ ſicut ad vltimū finēergo ex ordine ad vltimū finem nō pn̄t dici ꝟ̓tutesmorales aliq̄ eē eiuſdē ſpēi vel ſpē differre. ⁊ ita tꝑantia infuſa nō differt ſpē a tꝑantia acqͥſita ex hͦ ꝙ ordinat hoīem in beatitudinē altiorē. ¶ Pͣ. Nullus habitus moralis ꝯſeqͥtur ſpēm ex hoc ꝙ ex aliquo habitumouet̉. ꝯtingit em̄ vnū habituꝫ moralē moueri velimꝑari a diuerſis ẜm ſpem. ſicut habitus intꝑantiemouet̉ ab habitu auaricie. cū qͥs mechat̉ vt furet̉. abhabitu aūt crudelitatis. cū quis mechat̉ vt occidat.et ecōuerſo d̓r ſi habitus ẜm ſpē̄m ab eodem habituimperant̉. puta cū vnꝰ mechat̉ vt furet̉. alter vero oc-
cidit vt furet̉. ſed tꝑantia vel fortitudo aūt aliqͣ aliarū virtutū moraliū nō hꝫ actū ordinatū ad beatitudinē vite eterne. niſi inqͣꝫtuꝫ imperat̉ actus acqͥſite avirtute q̄ habet vltimū finē ꝓ obiecto. gͦ ex hoc nō cōſequit̉ ſpēm. ⁊ ita ꝑ hoc ꝟtus infuſa moralis non differt ſpē a virtute acqͥſita ꝑ hoc ꝙ ordinat̉ ad fine viteeterne. ¶ Pͣ. Uirtus infuſa eſt in mēte ſicut in ſubie 1ncto. d̓t em̄ Augꝰ. ꝙ virtus eſt bona qͣlitas mētis quādeus in nobis ſine nobis operat̉. ſed v̓tutes moralesnō ſunt in mēte ſicut in ſubiecto. nā tꝑantia ⁊ fortitudo ſunt irrōnaliū partiū. vt ph̓s d̓t. iij. eth̓. gͦ ꝟtutes morales nō ſtꝭ infuſe ¶ Pͣ. Cōtraria ſtꝭ vnius rō īꝫnis. ſed viciū qd̓ eſt ꝯͣriū virtuti nunqͣꝫ infundit̉. ſedſolū ex actibꝰ noſtris cauſat̉. gͦ nec virtutes infundūtur. ſed ſolū ex actibꝰ noſtris cauſant̉. ¶ Pͣ. Hō ante iꝫacqͥſitōem v̓tutis eſt in potētia ad v̓tutes. ſꝫ potētiaet actꝰ ſtꝭ vniꝰ generis. oē em̄ genꝰ diuidit̉ ꝑ potētiāet actū. vt pꝫ. iij. phyſi. cū gͦ potētia ad virtute nō ſitex infuſione videt̉ ꝙ nec virtus ex infuſione ſit. ¶ Pͣ. 14Si virtutes infundant̉ opꝫ ꝙ ſimul infundant̉. cuꝫgr̄a aut infundit̉ hoī qui in pctō fuit in actu ꝯuerſionis. tūc nō infundunt̉ ſibi habitus ꝟtutū moraliūadhuc em̄ poſt ꝯtritōem patit̉ paſſionū moleſtias.qd̓ nō eſt virtuoſi ſed forte ꝯtinctis. differt em̄ cōtinens a tēperato ꝑ hoc ꝙ ꝯtinēs patit̉ quidē. ſed nonſeducit̉. tꝑatus aūt nō patit̉. vt dr. vij. eth̓i. gͦ videt̉ qvirtutes nō ſtꝭ nobis ex infuſione gre. ¶ Pͣ. Ph̓s d̓t jein ſcd̓o eth̓. ꝙ ſignū generati habitus opꝫ accipe fiētem in oꝑe delectatōem. ſed poſt ꝯtritōem nō ſtatimdelectabiliter aliqͥs operat̉ ea q̄ ſunt virtutū moraliū.ergo nondū hꝫ habitu virtutū. nō ergo v̓tutes morales cauſant̉ in nobis ex infuſione gre. ¶ Pͣ. Pona 15mus ꝙ in aliqͦ ex multis actibꝰ malis cauſatꝰ ſit aliquis habitus vicioſus. manifeſtū eſt ꝙ in vno actucōtritōis dimittant̉ ſibi peccata ⁊ infundit̉ gra. pervnū em̄ actu nō deſtruit̉ habitus acqͥſitus. ſicut nec ꝑvnū generat̉. igit̉ cū gr̄a ſimul infundāt̉ v̓tutes morales. ſeqͥtur ꝙ habitus ꝟtutis moralis ſimul ſit cuꝫhabitu vicij oppoſiti. qd̓ eſt impoſſibile. ¶ Pͣ. Ex eodē generat̉ virtus ⁊ corrupit̉. vt d̓r. ij. eth̓. Si gͦ v̓tusnō cauſet̉ in nobis ex actibꝰ noſtris. videt̉ ſeqͥ ꝙ neqꝫ ex actibꝰ nr̄is corrūpat̉. ⁊ ita ſeqͥtur ꝙ aliqͥs peccādo mortalit̓ nō amittat virtute. qd̓ eſt incōueniens¶ Pͣ. Idē videt̉ eſſe mos ⁊ ꝯſuetudo. gͦ ⁊ eadē ē vir gtus moralis ⁊ ꝯſuetudinalis. ſed virtꝰ ꝯſuetudinal̓d̓r ex ꝯſuetudine. cauſat̉ em̄ ex fiequēti bene agere. gͦoīs virtus moral̓ cauſat̉ ex actibꝰ ⁊ non ex infuſionegr̄e. ¶ Pͣ. Si q̄ ꝟtutes nō ſunt infuſe oꝑtet ꝙ earuꝫ isactus ſint efficaciores qͣꝫ actus hoīs nō habetis ꝟtutes. ſed ex hmōi actibꝰ cauſat̉ aliqͥs habitꝰ virtutisin nobis. gͦ ⁊ ex actibꝰ virtutū infuſaꝝ aliq̄ ſunt talesSed ſicut d̓r. ij. eth̓. qͣles ſunt habitus tales actꝰ reddūt. ⁊ qͣles ſtꝭ actus tales habitꝰ cauſant. habitus gͦcauſati ex actibꝰ virtutū infuſaꝝ ſtꝭ eiuſdē ſpēi cū virtutibꝰ infuſis. ſeqͥtur igit̉ ꝙ due forme eiuſdē ſpēi ſt̓