MateriaUnca

¶ Ad. ij. dd̓ꝫ. ꝙ vnaq̄qꝫ diuinaꝝ ꝑſonaꝝ ē oīno ideꝫẜm rē cū diuina eēntia. nec aliqͥd addit̉ in ꝑſona ſupͣnaturā diuinā ꝙ aliquā diuerſitatē ſub̓alem faciat. ⁊iō ꝓpter hͦ ꝙ ī naturā diuīa ꝯueniūt tres ꝑſone ſuntſimpl̓r vnū. nō āt ſil̓r ſe hꝫ hūana natura ad diuināꝑſonā. vn̄ n̄ ē ſil̓is rō ¶ Ad. iij dd̓ꝫ. ꝙ ī xp̄o d̓r eē alid̓filiꝰ hoīs ⁊ filiꝰ dei. ꝓpt̓ hͦ ꝙ aliā ⁊ aliā naturā p̄dicat vtrūqꝫ nomē. nō ꝓpt̓ hͦ ꝙ ſit aliud ⁊ alid̓ ſuppoſitū ad qd̓ ſeq̄ret̉ xp̄m eē ſimpl̓r duo. cū ſuppoſitū humanū ⁊ diuinū ſic differre neceſſe eēt ſub̓aliter differre. ¶ Ad. iiij. dd̓m. ꝙ diuerſe forme inherētes ſiue ineodē ſiue in diuerſis tꝑibꝰ nō faciūt aliud ſimpl̓r ſimaneat idē ſuppoſitū. ſꝫ ſolū ꝓpt̓ ſuppoſitū qn̄ ſuꝑpoſitū ē diuerſum. ¶ Ad. v. dd̓ꝫ. ꝙ in hͦ noīe albū intelligit̉ albedo ⁊ ſubiectū albedinis. ſꝫ albedo determinate. ſubiectū āt albedīs īdetermīate. nā cū dicimꝰ albū ītelligimꝰ aliqͥd albedine īformatū. nō āt determinat̉ qͥd ſit illud ſicut determinat̉ forma. Sil̓r etiā cudico hoīem vel aliqͥd aliud ſub̓aliter dictū. ītelligit̉hn̄s humanitatē. Sꝫ qꝛ aliqͥd determinat̉ ad ſpēm ꝑſuā eentiā vel naturā. nō āt ꝑ ſuū accn̄s in hͦ noīe hodeterminate ītelligit̉ id qd̓ ē hn̄s humanitatē magisqͣꝫ in hͦ noīe albū hn̄s albedinē. Et qꝛ id qd̓ ꝑ nomendetermīate ītelligit̉ ē ꝓprie noīs ſignatū. magꝭ hͦ nomen hō ſignat ſuppoſitū humanitatis qͣꝫ hͦ nomenalbū ſignat ſubiectū albedinis. qͣꝫuis hͦ nomē hō nōſignat humanitatꝭ ſuppoſitū ẜm ꝙ ē determinatū inſua ſingularitate. ſꝫ ſolū ẜm ꝙ ē determīatū ī naturaſpēi. qꝛ gͦ ſuppoſitū humane nature ⁊ diuine in xp̄oẜm ꝙ accipit̉ in ſua ſingl̓aritate diſcretū ē vnū ⁊ idēin duabꝰ naturis determīatis. ē qͥdē ſimpl̓r vnū ẜmſeip̄m. ẜm qͥd aūt duo inqͣꝫtum .ſ. hꝫ duas naturas.¶ Ad. vi. dd̓ꝫ. ꝙ ad hͦ ꝙ aliqͥd ſit aliud nō oꝑtꝫ ꝙ ẜmtotū diſtinguat̉. ad hͦ tn̄ ꝙ ſimpl̓r ſit alid̓ oꝑtet ꝙ diſtīguat̉ ẜm ſeip̄m ¶ Ad. vij. dd̓ꝫ. ꝙ ex hͦ ꝙ vnitas creata nō ē vnitas increata. nō p̄t ꝯcludi ꝙ xp̄us ſit duoſꝫ ꝙ ſubſiſtat in duplici vnitate ſicut ſubſiſtit in duplici natura. ¶ Ad. viij. dd̓ꝫ. ꝙ ſi xp̄s eēt vnū qd̓ eſthō ⁊ nō eēt aliud qͣꝫ hō. ſeq̄ret̉ ꝙ eēt vnū oīno .i. ẜmnaturā ⁊ ẜm ſuppoſitū. Per hͦ at̄ ꝙ xp̄s ē vnū qd̓ eſthō. ⁊ alid̓ qd̓ ē deꝰ. ſequit̉ ꝙ ſit duo ẜm naturā. nō ātꝙ ſit oīno ⁊ ſimpl̓r duo ꝓpt̓ vnitatē ſuppoſiti ¶ Adix. dd̓ꝫ. ꝙ illd̓ de qͦ plura p̄dicant̉ in ꝓpone q̄ ē decopulato p̄dicato. nō oꝑtꝫ eē plura ſimpl̓r. alioqͥn ſortes eēt plura ſimpl̓r ſi ſit albꝰ et muſicꝰ. ⁊ iō nō oꝑtetꝙ ſi xp̄s ē deꝰ ⁊ hō ꝙ ſit duo ſimpl̓r. ¶ Ad. x. dd̓m. ꝙex diuina natura ⁊ humana nō fit vnū ẜm naturamcōcurrūt tn̄ in vnū ſuppoſitū. ꝓpt̓ qd̓ xp̄us ē vnum¶ Ad. xi. dd̓ꝫ. ꝙ ſicut nō oꝑtꝫ ꝙ xp̄s ſit duo filij ꝓpt̓hͦ ꝙ alia rōe ē natꝰ a patre. ⁊ alia a matre. ita etiā nōoꝑtet ꝙ ſit duo ẜm ſuppoſitū ꝓpter diuerſam rōemſubſiſtēdi inqͣꝫtū deꝰ ⁊ inqͣꝫtū hō. ¶ Ad. xij. dd̓m. ꝙmaxima drna q̄ ē inter humanā naturā ⁊ diuinam.on̄dit ꝙ nō p̄t eſſe vna natura dei ⁊ hoīs. nō aūt ex hͦſequit̉ ꝙ nō poſſit eē vnū ſuppoſitū vtriuſqꝫ nature.

¶ Ad. xiij. dd̓m. ꝙ nihil ꝓhibet ꝯͣrias ⁊ impoſſibiles drn̄as ineſſe ẜm diuerſa. ſicut hō ẜm aīam ē incorruptibilis. ⁊ ita etiā in xp̄o oppoſita q̄dā ꝯueniuntẜm humanā ⁊ diuinā naturā. ¶ Ad. xiiij. dd̓ꝫ. ꝙ heceſt falſa. hō eſt humanitas. nō em̄ om̄ino idē ſignat̉ꝑ vtrūqꝫ. qꝛ vt d̓t ph̓s in. vij. metaph̓. qd̓qͥd eſt. id ēᶻ. aeſfentia vniuſcuiuſqꝫ eſt idē cū eo qͣꝫtū ad ea q̄ ſunt ꝑſe. nō āt qͣꝫtū ad ea q̄ ſunt ꝑ accn̄s. ⁊ iō quicqͥd ſit illud cui p̄t aliqͥd accidere p̄ter naturā ſue ſpēi. nō eſtom̄ino idē cū ſua eſſentia. homini āt multa accidūtpter eſſentiā ſpēi. vn̄ ptꝫ ꝙ nō eſt oīno idē hō ⁊ humanitas. nā humanitas d̓r qua aliquis eſt hō. ⁊ ſic inſua ẜcatōne includit ſola ea que ꝑtinent ad eſſentiaꝫſpēi. hō aūt d̓r qͥ hꝫ humanitatē. in quo etiam multaſunt alia p̄ter eſſentiam ſpeciei.¶ Utꝝ in chriſto ſit vnum tm̄ eſſeBarto querit̉. vtruꝫin xp̄o ſit vnū tm̄ eſſe. ¶ Et videt̉ ꝙ nō. In i.xp̄o em̄ ē eſſe diuinū ⁊ humanū q̄ nō pn̄t eē vnum. qꝛeſſe nō d̓r vniuoce de deo ⁊ creaturis. ergo in xp̄o noeſt tm̄ vnū eſſe ſed duo. ¶ Pͣ. Cuilibet forme reſpondet ſuū eſſe. aliud em̄ eſt eſſe albū. ⁊ aliud eſt eſſe xp̄mSed in xp̄o ſunt due forme. qꝛ cū in forma dei eſſetformā ſerui accepit. vt d̓r Phil̓. ij. nō tn̄ formā dei depoſuit. gͦ in xp̄o eſt duplex eē. ¶ Pͣ. ẜm ph̓m in. ij. deaīa. viuere viuentibꝰ eſſe. Sed in xp̄o eſt duplex vita .ſ. humana. que fuit pͥuata ꝑ morteꝫ. ⁊ diuina queꝑ mortem pͥuari nō potuit. ergo in chriſto nō eſt tm̄vnū eſſe ſed duo.¶ Sed ꝯtra. quicqͥd eſt vnum ſimpl̓r eſt vnū ẜmeſſe. Sed xp̄s eſt vnum ſimpl̓r. vt ſupra habitum ē.ergo in eo eſt vnum eſſe.¶ Rn̄deo dd̓m. ꝙ huius queſtionis eſt quodāmodo eadem ratio ⁊ premiſſe. quia eodem mō dicitur aliquid eſſe vnum ⁊ ens. Eſſe em̄ ꝓprie ⁊ vere dicitur de ſuppoſito ſubſiſtente. accidentia em̄ ⁊ formenō ſubſiſtētes dicuntur eſſe inqͣꝫtum eis aliquid eſt.ſicut albedo dicitur ens inqͣꝫtum ea eſt aliquid albūConſiderandū eſt aūt ꝙ alique forme ſunt quibꝰ eſtaliquid ens nō ſimpliciter ſed ẜm quid. ſic ſunt oēsforme accidentales. Alique aūt forme ſunt quibusres ſubſiſtens ſimpliciter habet eſſe. quia videlicꝫ cōſtituunt eſſe ſubſtātiale rei ſubſiſtentis In chriſto autem ſuppoſitum ſubſiſtens eſt perſona filij dei q̄ſimꝰpliciter ſubſtātificatur ꝑ natura diuinam. nō autemſimpl̓r ſubſtātificatur ꝑ naturā humanam. quia perſona filij dei fuit ante humanitate aſſumptam. nec inaliquo ꝑſona eſt augmētata. ſeu perfectior per naturam humanam aſſumptam. Subſtātificatur auteꝫſuppoſitū eternū ꝑ naturā humanā inqͣꝫtū ē hic ho.Et iō ſicut xp̄s ē vnū ſimpl̓r ꝓpter vnitatē ſuppoſiti. ⁊ duo ẜm qͥd ꝓpt̓ duas naturas. ita hꝫ vnū eē ſimpl̓r ꝓpter vnū eſſe eternū eterni ſuppoſiti. ē aūt ⁊ ali

Ad 4

Ad jo

Ad I

Ad 12

Ad ii

Ad ꝯ

Ad 7.

Ad 5

Ad 3

Ad 2

Ad 6

Rę.Id̓. 3. ꝑ. ꝙ17. ar. ⁊. et3. ſcpͥ. d. 6q. 2. ar. 2.

Contri

Ad 14vtꝫ pͥ. ꝑ. q

Ad h.