Folium xxvj.De ꝓcellionib diuina. ꝑlonaꝝ

fectione nature cōtrarium accidat. vnde ex omnibꝰſupradictis datur intelligi. ꝙ nec ſpūſſanctus eſſetalius a filio ſi ab eo nō procederet. nec ſpiratio eſſetaliud a generatōne.¶ Ad pͥmum ergo dd̓m. ꝙ ſpūſſanctus diſtinguitur perſonaliter a filio in hoc ꝙ origo vnius differt ab origine alterius. ſed ip̄a differētia originis ēper hoc ꝙ filius eſt a patre ſolo. ſpūſſanctus auteꝫ apatre ⁊ filio. quod patet per Ric. de ſancto victo. quiin qͥnto de trini. dicit. Notandum ꝙ huiuſmodi diſferentia ꝓprietatum in ſolo conſiſtit numero procedentium. nam prima earum habet eſſe a nulla alia. altera ab vna ſola. tercia vero a gemina. ¶ Ad ſcd̓mdd̓m. ꝙ id quod dicit Anſel̓. ꝙ filius et ſpūſſanctusper hoc ſolum ad inuicem diſtinguuntur. ꝙ diuerſomodo procedunt eſt omnino verum. ſed ſicut oſtenſum eſt diuerſo modo procedere nō poſſent. niſi ſpirituſſanctꝰ ſic a filio eēt. vn̄ remoto eo ꝙ ſpūſſanctnō ſit a filio. oīno diſtinctio ſpūſſancti remouetura filio. eſt autem intentio Anſel̓. in libro de ꝓceſſioneſpūſſancti prius ponere ea in quibus nos conuenimus cum negātibus ſpiritūſanctum a filio eſſe. qͥ tamen ſpiritūſanctum a filio dicunt diſtingui. vndeverba predicta Anſel̓. inducta ſunt magis diſputatiua ſuppoſitio qͣꝫ veritatis definitio. ¶ Ad terciuꝫdd̓m. ꝙ bene ſequitur ſi ſunt duo modi originis ī diuinis. ꝙ ſint due perſone ꝓcedentes. ſed tn̄ duo modi originis eſſe nō poſſunt niſi per hoc ꝙ ſpūſſanciprocedit a filio. vt oſtenſum eſt Et ſimiliter dicendūad quartum. ¶ Ad quintum dd̓m. ꝙ nō oportet ꝙtot ſint perſone ſubſiſtentes in diuinis. quot ſunt relatōnes. nam in vna perſona patris ſunt due relationes. ſcꝫ paternitas per quam refertur ad filium. ⁊ cōmunis ſpiratio per quam refertur ad ſpiritūſanctuꝫpaternitas em̄ relatio conſtituit ꝑſonam ſubſiſtentēſed relatio cōmunis ſpiratōnis nō eſt proprietas ꝑſonam conſtituens. ſed eſt relatio perſone ſubſiſtentiinherens. vnde nō ſequitur ſi ex generatōne et ꝓceſſione ꝯſequunt̉ due relatōes. ꝙ propter hoc ſint tm̄due perſone ſubſiſtentes. Poteſt etiā reſponderi onō ſunt due ꝓceſſiones. niſi vnus procedentium ſitab alio. vt dictum eſt. ⁊ propter hoc patꝫ ſolutio ad7 ſextum. ¶ Ad ſeptimū dd̓m. ꝙ illud quod ꝓcedit ꝑmodum amoris oportet ꝙ procedat ab eo quodcedit per modum nature. vt ex dictis patet. ¶ Adoctauū dd̓m. ꝙ ſpiratio diſtinguit ſpiritūſanctuma ſpirante. ſicut generatio generatum a generante. nōtamē ex hoc ſequitur ꝙ ſpirans a generante diſtinguatur. cū ⁊ ſpirans ⁊ generans ſint idem. nec ꝓpterhoc ꝙ idem nō poteſt duabus ꝓceſſionibus diuerſis ꝓcedere. ſeqͥt̉ ꝙ ꝓceſſiones in diuinis nō pn̄t eēdiuerſe. niſi per hoc ꝙ vnus p̄cedentium eſt ab aliovt oſtenſum eſt. ¶ Ad nonū dd̓m. ꝙ ſpūſſanctus itaperfecte eſt a patre. ſicut a patre ⁊ filio. nō tamē ꝓpt̓

hoc ꝙ eſt a patre a filio diſtinguitur. ſꝫ propter hocꝙ eſt a filio. ¶ Ad decimū dd̓m. ꝙ pater eſt ſufficiēspͥncipiuꝫ ſpūſſancti. nec indiget alio pͥncipio ad ſpiratōnem ſpūſſancti. filius em̄ nō eſt aliud pͥncipiuꝫſpūſſancti a patre. ſed vnum principium cum ipſo.¶ Ad vndecimū dicendū. ꝙ licet proceſſio ſit priusper intellectum qͣꝫ cōmunio. ſicut cōmune qͣꝫ ꝓpriuꝫtamē talis proceſſio ſpirituſſancti .ſ. qui procedit. q.amor ⁊ cōmunio ⁊ nexꝰ patris ⁊ filij nō eſt pͥus ẜmintellectum qͣꝫ cōmunio. vnde nō oportet ꝙ remotacōmunione remoueat̉ proceſſio. ſicut animal eſt prius ẜm ratōnem qͣꝫ homo. nō autem animal rōnale.¶ Ad duodecimū dicendū. ꝙ eedem ẜm rem in diuinis ſunt ꝓprietates relatōnes ⁊ notiones. niſi ꝙꝓprietates ſunt ſolum tres .ſ. paternitas. filiatio. etproceſſio. relatōnes autē ſunt quattuor. addita predictis ꝓprietatibus tribus cōmuni ſpiratōne q̄ relatio quidem eſt. nō tamē proprietas. quia nō vni perſone conuenit. ſed duabus. Notiones vero ſunt qͥnqꝫ addita innaſcibilitate que nō eſt relatio ſed notioquia per eam pater innoteſcit. eſt etiam proprietasquia conuenit ſoli patri. nō tamē proprietas perſonalis. quia nō conſtituit perſonam patris. Quantūergo ad rem ordinem habere nō poſſunt proprietates. relatōnes et notiones. cum idem ſub tribus cōtineatur. Si autem earum ordo quantum ad proprias ratōnes requiratur. tunc notio prior eſt relatione ẜm ordinem quo aliquid dicitur pͥus quo adnos. relatio autem ⁊ proprietas ẜm ordinem quoaliquid eſt pͥus ẜm rem. Si autem relatōnis ⁊ proprietatis ordinem requiramus in rebus creatis nōeſt eorum ordinem aſſignare. Nam aliqua proprietas eſt relatio. ſed nō omnis. Simil̓r ⁊ aliqua relatio eſt proprietas. ſed nō omnis. Si tamē proprietas ab aliquo abſoluto ſumatur. ſic proprietas primum eſt eo ordine quo abſolutum eſt prius relato.In diuinis autem ꝑſonis oportet ꝙ relatōnis ratioratōnem proprietatis precedat. Nam cum ꝓpriumſit qd̓ vni ſoli ꝯuenit ratio ꝓprietatis diſtinctōemp̄ſupponit. in diuinis aūt nō poteſt eſſe aliquid diſtinctum. niſi per hoc ꝙ eſt ad aliquid. vnde relatioque eſt diſtinctōnis pͥncipium in diuinis ẜm rationem prior eſt proprietate. ¶ Sciendum tamē eſt qneqꝫ proprietas neqꝫ relatio ẜm ꝙ hmōi habet rationem conſtituendi perſonam. nam cum ꝑſona ſit rationalis nature indiuidua ſubſtātia id quod eſt extra ſubſtātiam perſonam cōſtituere nō poteſt. vndein rebus creatis ꝓprietates ⁊ relatōnes nō ſunt conſtituentes. ſed magis adueniētes cōſtitutis ꝑſonis.In diuinis aūt ip̄a relatio que eſt ꝓprietas eſt diuina eſſentia. ⁊ ex hoc habet ꝙ id quod per eam conſtitutum eſt ſit perſona. niſi em̄ paternitas eſſet diuinaeſſentia. nullatenus hoc nomē pater ſignificaret perſonam. ſed ſolum accidens relatiuum perſone. ſicut

Ad 9

Ad 8

Ad 6ªAd 7 ſ

Ad. 4A 5.

Ad 2

Ad .i.

Ad 3

Ad jͣ2

Ad jc

Ad li