Sicut ſi piꝑ ſoluiſſet. xij. ⁊ exꝑtus eme̓t proxiiij. ſtatī hoīes mouerent̉ cogitantes ꝙ ille aliqd̓ ſciret ꝓpter qd̓ tam remiſſe venderet l̓ tamprecioſe emēt ⁊ ẜm hoc hoīes ſe rege̓nt emendo⁊ vendēdo. ¶ Scd̓o noͣndū ꝙ ſtans in dubioquid ſit veꝝ preciū rei: ⁊ ꝯmittens ementē ſueinduſtrie quē neſcit artatū vel ſimplicianuꝫin tali materia qn̄ bō fide eidē vendit. talis nōvidet̉ ꝯuinci iniuſtus eē. nā ſi talis vellꝫ daredecē ꝓ re qua eram daturus ꝓ octo. qꝛ dubitabā an plus valeret. ego hēo motiuū ꝓbabilein iſta materia ad credendū rem. x. valere: ſinon obſtat aliud motiuū in ꝯtrariū. Et ideop̄t res aliqn̄ carius vendi hoī exꝑto ꝙ ſimplici: licet valde ſepe ꝯtrariū fiat: ⁊ male niſi bōfide credat̉ res valere p̄cium ꝓ quo datur. ¶Tercio notandū ꝙ qn̄ dubiuē qͣntum vꝫ restūc magis periculoſū ē hoīes ꝑ cautelas inducere ad tm̄ dandū: ꝙ ſimpl̓r ſine cautela dare ꝓ tanto. Cuius rō eſt. qꝛ ſi ibi ē exceſſus: nlle c maior cā exceſſiue emptionis qͥ emptorēad hoc induxit: ꝙͣqui eum ſuo arbitrio dereliquit. ¶ Quatto notandū ꝙ qn̄ quis nec ſcit:nec credit coītatem errare: etiā ſi ꝓbabiliterdubitat an erret coītas in precio rei: tunc licite poteſt rem ſuam ẜm eſtimacōem ꝯēm vendere: immo ſi vult vendere debet in tali dubio