tn̄ vnus eſſet magis neceſſarius alio. ꝓ iſtocerte ſibi magis debet̉ ceteris paribꝰ. immo īſpiciendū eſt an res q̄venditur plus vel miſdeſeruiat vtilitati hoīm. Olus em̄ deſeruit coītati hoīm ceteris paribꝰ nccārij victus ⁊ amictus ꝓcuratio ꝙͣ ea q̄ ſunt minꝰ vtilia dico etiam ẜm magnitudinē multitudinē ⁊ precioſitatē reꝝ. qꝛ peneſtica vendēs piſum vel olera ⁊de vno facili coītati ſeruiens non tm̄ lucri reciꝑe p̄t ſicut inſtitor vendēs nobiles ⁊ multū vtiles mercantias. Nec inſtitor in quiete quodāmō reſidens ceteris paribus pōt tm̄ lucri reciꝑe etiā de eque magna pecunia. ſic̄ adducenſres eq̄ bonas de ꝑtibus longniqͥs. Et ſi qͥlibetẜm ſtatum ſuū vellet viuere ⁊ ẜm meritum ſuum ſic lucꝝ reciꝑe: oīa ſtarent eo meliꝰ ſed qꝛpeneſtica de modico precō ⁊ labore tm̄ vult lucrari ꝙ cōtidie bonis cibis ⁊ potibꝰ ſit repleta⁊ vltra hoc ꝯtinue plus ſine rōe ditari: q̄ſi debite ꝑpenderet vix nudū panē me̓retur. Et inſtitor de modico labore ⁊ p̄cio reſpectiue vultſe ⁊ ſuos tam delicate nutrire ⁊ precioſe veſtie̓ſicut vnus de multo maiori ſūma grauiori ⁊ vtiliori labore ꝯmunitati ſeruiens. ⁊ ita diſcurrendo de alijs Hinc ē ꝙ quaſi omnes auaricieſuꝑbie ⁊ voluptatis morbo laborant: ꝑ que ſiccecantur ꝙ putant iſta ita eſſe debere. No
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten