pactō ⁊ ꝯditionaliter vt do ſi des: vel do vt desmͥ tm̄. Requirit̓ ꝙ talis ꝯbitio ſeu limitatio a̓pactū tale nō ſit ꝯtra ſb̓am dationis: vel in ſemala vel repugnans ꝯditioni vel addicōni limitanti. Exemplū de additionē que ē contraſb̓am dationis. vt ſi aliquis diceret. ego do tibi hoc ſic ꝙ habeam dominiū eius. Exemplūde addicōe que ē in ſe mala vt ſi dicerem. egodo tibi hoc dummō neges xp̄m: ibi tā dans ꝙͣaccipiens peccat. Exēplū de additione q̄ repugnat ꝯditioni vel additioni limitanti. vt ſi dicerem. ego do tibi hoc cum ptāte reemendi ate ꝓ tanta pecunia qͣntum voluero: ⁊ tu dice̓splacet: ſic tn̄ ꝙ nunꝙͣ iſta ptāte vtaris. h̓ vnaꝯditio repugnat alteri. Vbi tn̄ aduertēdumē ꝙ in primo ⁊ tercio exēplo nō reddit̉ ꝑ talia datio iniuſta: ſed oīno nulla. Et ſil̓r eſſet iudicandū in venditione vel emptione ꝯditiōali vel limitata. Tercio requirit̉ vt quicqͥd inpactū venit liciti bona fide ſeruet̉. qꝛ ꝑmutacōnes prefate .ſ. locacōis. ꝯuentionis ꝯductōnis⁊cͣ ſunt ꝯditionales. Ideo ex pacto requiriturad hoc ꝙ iuſte ſint: ꝙ totum qd̓ in pactum vennit̓ ⁊ licitum ē bona fide ſeruet̓: ſiue ſit expreſſum ſeu tacitum dummō ex iure vel ꝯſuetudine intelligendū vel ſubintelligēdum ſit ẜm intelligentiā coēm. Et de qͣnto quis hmōi pacta