ſpēm preferat. is tamen qui ſimpliciter imꝑtitfructum iuſticīe nō amittit. Quāuis quiſqꝫ ſitegēs nullus tamē vnide tribuat indigenti excuſacōnem inopie poteſt obtendere. quādo ex precepto ſaluatoris etiā calicem aque frigide precīpiamur indigēti prebere. Nam ſi aliud non habentes idipſum benigne tribuamꝰ. mercedemprocul dubio nō amittimus. Ceteꝝ ſi ampliuspoſſimus ⁊ egeſtatē ſimulādo minus largimurnon egētem ſed deum fallimus cui cōſcientiamnoſtrā abſcondere nō poſſumus. due ſunt elemoſine. vna corporalis. egēti dare quitqͥt poteris. altera ſpiritalis. dimittere a quo leſus exſtiteris. Harum primā adhibenda eſt miſerisſcd̓a malis. Erit ergo ſemꝑ qd̓ imꝑcias ⁊ ſi nōpecuniam vel ſalutem ⁊ gratiā. Non crit elemoſina cum moracōne prebenda ne cōmittāte triſticia merces ꝑeat diſpenſata. Tūc autem bene tribuitur. quādo cum mentis hilaritate prebetur. Vnde et apoſtulus. Hilarem inquit datorem diligit deus. Aetuendum eſt itaqꝫ nepauper aūt cum tedio noſtro accipiat oblataaut ne omnino pretermiſſus merens triſtiſqꝫrecedat. de rapinis alienis elemoſinam facerenon eſt officiū miſeracōnis. ſed emolumētumſceleris. vn̄ ⁊ Salomon. Qui offert niquit ſacrificiū de rapina pauperum. tāꝙͣ ſi quis victimet