obtinuerat. De iactācia.Cap̄. 23.Am in factis ꝙͣ in dictis. cauēda ē iactācīa.Flēda tāruina. ſibi quēqͣ magis ꝙͣ d̓ placere. ⁊ laudē ab hominibꝫ ꝯꝑae̓. vanus errorisē animꝰ plenꝰ. famā appete̓. ⁊ ad capiendā terrenā laudē ſtudium dare. Circūſpice temetipſūo hō nichilqꝫ tibi arroges que in te ſūt pret̓ peccatum. Nō declinat ad dexterā quī nō ſibi ſꝫ deotribuit bona que agit. Neqꝫ ad ſiniſtrā ſe vertitqui de diuina indulgentia peccādi licentiā nonpreſumit. Hoc ē ꝙ ꝓpheta ait. Hec eſt via ābulate in ea. neqꝫ ad dexterā neqꝫ ad ſiniſtrā. Verum eſt qd̓ natua̓ exſpectat delectari in laudibꝰſꝫ tunc recte ſi in do nō in ſe qͥſqꝫ laudetur. Sicutſcriptū eſt. In dn̄o laudabit̉ aīa mea. Sepe vanam gloriā ꝯtēpnendo. in aliud genꝰ elacōis inciditur dū in ſe quiſqꝫ gloriatur ꝓ eo ꝙ cōtēpſerit ab hominibꝫ laudē. Quibuſdā ꝯceſſum ē tm̄bn̄ agere. et fructū boni operis nō habere. quēipſi ſibi auferunt per ſtudium humane iactācie. Semper ſuam aſpiciant feditatem. qui vane glorie fauores diligūt. et perdidiſſe ſe bonūopus doleant. ꝙ pro humana oſtentacōne fecerunt. Amator vane glorie vnde poſſit ſemper laudari agere non quieſcīt. et ſubinde illivires vanitatis prauus appetitus auget. Bomoperis inchoacō. non debet palam cicius ad