HeparationesQūo ꝓbat ph̓s ꝙ reminiſcentia differat a memoriaQuerūSol̓o. tali rōne. Quod procedit quodāmodo ⁊ quodāmodo ſequit̉ memoriam non eſt omnino idem memorie. ſed reminiſcentia eſt hmōi. Maiorem relinquit notam Minorē probat. qꝛ licet in hoc cōueniant memoria ⁊ reminiſcentia ꝙ ſicut reminiſcens non memorat̉ hoc eſtnon reminiſcitur nunc. ſcꝫ reſpectu temporis p̄ſentis. ſꝫ id quod a principiotemporis p̄teriti ſciuit audiuit ſeu patiendo accepit ex quo reſumit ſcientiāſeu notitiam ſenſitiuam quam pͥus accepit vel habuit. Sic etiam memo-ria eſt habitus talium in preterito acceptoꝝ. Et ꝯſequenter oſtendit ꝙ nōeſt reminiſcentia ſimpliciter memoria. ſed eam precedit ⁊ ſequit̉. quia per reminiſcentiam accipitur quod excidit a memoria quo habito ſimpliciter memoria ſuꝑ totum memorabile fertur. procedit etiam ex aliquo reſeruato inid quod excidit. Et ita reminiſcentia non eſt iterata acceptio pͥus accepto-rum ſimpliciter ſicut memoria que continue apprehendit et reſumit quodprius accepit in p̄terito. ſed reminiſcentia eſt quod amodo acceptio iterataeius quod pͥus apprehenſum eſt ⁊ quoāmodo non. quia quodāmodo iterūdenuo accipitur ⁊ quodāmodo nō. In reprimendo em̄ oportꝫ eundem bisdiſcere ignotum. ſcꝫ primo quidem inueſtigando per nouam acceptionemſeu inuentionem cum primo accipit notitiam. Secūdo per id quod in me-moria retentum eſt partem obliti reſumendoReminiſcens non addiſcit. ergo nō oportet eum bis addiſcereN.Sol̓o. reminiſcens non addiſcit de nouo bis reminiſcendo. ſedpͥmo antequaꝫ reminiſci poterit ſuſcipiendo intentiōem rei ſenſibilis. ⁊ ſecūdo reminiſcendo addiſcit aliquid ẜm id quo a memoria excidit. et ſic nō addiſcit de nouo reminiſcēdo. ſꝫ hoc addiſcere de nouo reminiſcētie p̄ſupponit̉.Memoria nō differt a reminiſcentia nec econtra. ergo dictum phi-V loſophi falſum. Antecedens probatur. quia reminiſcentia nō eſt niſi quedam reſumptio memorie per obliuionem delete. ſed reſumpta memoria eſt ipſa memoria. vel ſe habet adminus ad memoriaꝫ ſicut motus ad terminū. vt videtur Areſtoteles in probatione ſua innuere. ergo ſi motus ⁊ terminus non diſtinguūtur. nec reminiſcentia ⁊ memoria diſtinguūtur Sol̓ o.hoc argumentum probat memoriā ⁊ reminiſcentiam eſſentialiter non di-ſtingui. ſed accidentaliter. ſiue accipiantur pro actibꝰ vt in argumento. ſiuepro potentijs. ſiue pro habitibꝰ. Uerū tamen ꝯtingit quandoqꝫ memoriaꝫet reminiſcentiam aliquo modo in habitū eſſentialiter diſtingui inqͣꝫtuꝫ nōeſt eadē intentio. vn̄ ꝓxime ꝓcedit memoria memorando et reminiſcētia reminiſcēdo. tunc tn̄ reſpectu eiuſdem finalis obiecti eadem ſit intentio vtriuſqꝫ. reminiſcentia em̄ non apprehendit finaliter memorabile niſi reſumen-do intentionem ipſius quā pͥus habuitSecūdū capitulū de mō reminiſcendi.Quomodo contingit reminiſcentia in nobis Sol̓oQVL LIph̓i ꝯtingit per hoc ꝙ vnus motus natus eſt ſequialiumProbat. quia ſi vnus motus reminiſcentie de neceſſitate alium ſequit̉. tūcī