Ad Milites Templi
ſubmēſa catelli vel exigua aliqͣ deliciaꝝ illarū fragmēta dimittat? Nā inferior qͥdeꝫ ꝯſideratio qͣ nobis ꝯpatimur eoꝝ reſpectu qͦsnouimꝰ delitioſe viuētes in hͦ ſecl̓o infirmeadhuc aīe ē nec oīno tal̓mihi placꝫ affectō inaīa ſpūali. Lōgiꝰ em̄ poſitꝰ ē a iudicio ꝟitatis: qͥ btīficat qͦs velut miſerrimos lugere debuerat: ⁊ ſe miſeꝝ reputat nō ſane ꝯſenſu iudicij ẜ affectiōis ſenſu ꝙ nō ſit ſicut illi: qͥ idmagis optare debuerāt: vt oēs eēt ſic̄ ip̄e.Hoc tn̄ ſolū tali ī cogitatōe laudabile ē ſi miſeriā ip̄am quā reputat ꝓ amore ſiue timoredei patient̓ ferre deliberat: ⁊ cū pietate qͣdaꝫ.i5. dicit deo: ꝓpt̓ ꝟba labioꝝ tuoꝝ ego cuſtodiui vias duras. Et hͨ qͥdē cogitatio inchoātiū ē: tāqͣꝫ lac ꝑuuloꝝ. At ꝟo cū iam ꝓficereceꝑit aīa ⁊ affectōe ſeqͥ iudiciū rōnis: oīa ꝓculdubio detrimētū faciet: et qͣſi ſtercora arbitratꝰ: lugebit cū ꝓph̓a ſuꝑ eos qui amplexati ſunt ſtercora. Ip̄e ꝟo ſctā qͣdaꝫ hūiliqꝫſuꝑbia nec vniuerſa deſpiciet: et magna ī altitudine anī collocatꝰ non beatū dicet populū cui hec ſunt: ſꝫ miſeꝝ plane: beatū ꝟo cuiꝰdn̄s deꝰ eiꝰ. Ueꝝ dū hic ita ſui ꝯꝑatiōe miſeret̉ illis: īueniet vtiqꝫ qͦꝝ ꝯꝑatōe ſui qͦꝫ miſereat̉ ſi ſuſpexerit ad celeſtes diuitias et delectatiōes ī dextra dn̄i vſqꝫ ī fineꝫ. Un̄ ſit vtqͥ pͥus d̓ īferiori irriguo lachrymas funigens.s. plāgebat dicēs: qm̄ ꝓpt̓ te mortificamur tota die: iā de ſuꝑiori abūdātiores emittat fle119. tꝰ dicēs heu mihi qꝛ incolatꝰ meꝰ ꝓlōgatꝰ ē¶ Epiſtola beati Bernardi in ſermonem ſequentemUgoni mitixp̄i: ⁊ mgr̄o militie xp̄i: bernardclareuallis ſolo noīe abbaſ: bonūcertamē certare. Sel̓ ⁊ ſcd̓o ⁊ t̓tio (ni fallor)petiſti a me Hugo chariſſime vt tibi tuiſqꝫꝯmilitonibꝰ ſcriberē exhortationis ẜmonē⁊ adu̓ſus hoſtilē tyrannidē qꝛ lanceā nō liceret: ſtilū vibrarē: aſſerēs vob̓ nō ꝑuū fore adiutoriū: ſi qͦs armis nō poſſū lr̄is aīarē. Diſtuli ſane aliqͣꝫdiu: nō ꝙ ꝯtēnēda videret̉ petitio: ſꝫ ne leuis p̄cepſqꝫ culparetur aſſenſioſi ꝙ melius melior implere ſufficeret preſumerē imꝑitus: ⁊ res ad modū ncc̄ria ꝑ meminꝰ forte cōmoda redderet̉. Ueꝝ vidensme lōga ſatis huiuſcemodi expectatiōe fruſtratū: ne iā magis nolle qͣꝫ nō poſſe viderertandē egoqͥdē qd̓ potui feci: lector iudicꝫ anſatis feci. Quāqꝫ ⁊ ſi cui fortę aūt mīme placeat aut nō ſufficiat nō tn̄ intereſt mea: qͥ tueꝓ meo ſaꝑe nō defui voluntati.¶ Explicit epiſtola
Incipit ſermo exhortatoriꝰ beati Bernardi abbatis Clareuallen̄.ad milites templi Capitulū 1Quum militiegenꝰ ortū nuꝑ audit̉ in t̓ris: ⁊ ī illa regiōe quā olī ī carne pn̄s viſitauit oriēs ex alto: vt vn̄ tūc ī fortitudīe manus ſuę tenebraꝝ pͥncipes exturbauit: inde⁊ mō ip̄oꝝ ſatellites filios diffidētie ī manufortiū ſuoꝝ diſſipatos extermīet: faciēs etiānūc redēptōeꝫ pleb̓ ſue: ⁊ rurſuꝫ erigēs cornu ſalutis nob̓ in domo dauid pueri ſui. Nouū inqͣꝫ militie genꝰ ⁊ ſeculis īexꝑtū: qͣ gemino pr̄ ꝯflictu: atꝫ īfatigabilit̓ decertat̉ tū aduerſus carnē ⁊ ſanguinē: tū ꝯͣ ſpiritalia neqtie ī celeſtibꝰ. Et qͥdē ſolis vbi viribꝰ corꝑiscorꝑeo fortit̉ hoſti reſiſtit̉: id qͥdē ego ta nōiudico miꝝ: qͣꝫ nec raꝝ exiſtimo. Sed ⁊ qn̄aī ꝟtute vitijs ſiue demonijs bellū indicit̉:ne hͦ qͥdē mirabile: ⁊ ſi laudabile dixerim cūplenꝰ monachis cernat̉ mūdꝰ. Ceteꝝ cū vt̄qꝫ hō ſuo qͥſqꝫ gladio potent̓ accigit̉ ſuo cingulo nobil̓r inſignit̉: qͥs hoc nō eſtimet om̄iamiratiōe digniſſimū: qd̓ adeo liqͥt eē inſolitū? Impauidꝰ ꝓfecto miles ⁊ oī ex ꝑte ſecurus: qͥ vt corpꝰ ferro ſic aīm fidei lorica induitur: Vtriſqꝫ nimiꝝ munitus armis: nec demonē timet nec hoīem Nec ꝟo mortē formidat qͥ mori deſiderat. Quid eī vel viuēs velmoriēs metuat: cui viuere xp̄us ē: ⁊ mori lucrū? Stat qͥdē fident̓: libēterqꝫ ꝓ xp̄o: ſꝫ magis cupit diſſolui ⁊ eē cū xp̄o: hͦ eī meliꝰ. Securi igit̉ ꝓcedite milites ⁊ intrepidio aīo inmicos crucis xp̄i ꝓpellite: certi qꝛ neqꝫ morſneqꝫ vita poterit vos ſeꝑare a caritate dei q̄eſt in xp̄o ieſu: illud ſane vobiſcū in oī ꝑicl̓oreplicātes: ſiue viuimꝰ ſiue morimur dn̄i ſumus. Quā gl̓ioſi reuertunt̉ victores de prelio: qͣꝫ btī moriunt̉ martyres in p̄lio. Gaudefortis athleta ſi viuis ⁊ vincis in dn̄o: ſꝫ magis exulta ⁊ gl̓iare ſi moreris/ ⁊ iūgeris dn̄oUita qͥdē fructuoſa ⁊ victoria gl̓ioſa: ſꝫ vtriqꝫ mors ſacra iure p̄ponit̉. Nā ⁊ ſi btī qui indn̄o moriunt̉ non multo magis qͥ pro domino moriuntur Et qͥdē ſiue in lecto ſiue belloqͥs morit̉: p̄cioſa erit ſine dubio in cōſpectudn̄i mors ictōꝝ eiꝰ. Ceteꝝ in bello tāto ꝓfecto precioſior qͣꝫto ⁊ gl̓ioſior. O vita ſecuravbi pura ꝯſcīa O inqͣꝫ vita ſecura vbi abſqꝫformidine mors expectat̉: īmo adoptat̉ cuꝫdulcedīe ⁊ excipit̉ cū deuotiōe. O vere ſctāet tuta militia atꝫ a duplici illo ꝑiculo ꝓrſuslibera: qͦ id hoīm genꝰ ſolet frequēter ꝑiclita
H ij
ps .119.
Ro. 8.
ysͣ. 16.