Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Beali BernardiSermoCII

tam quomō dominicā non diſſimilet in crepationē: ſed ſedula ac ſollicita circa eam cogitatiōe verſet̉. Ait enī: Suꝑ cuſtodiā meāſtabo ⁊ figā gradu in munitionē vt videamqͥd dicat mihi: ⁊ qͥd rn̄deaꝫ ad arguentē me.Et vos gͦ frēs obſecro ſuꝑ cuſtodiā noſtraꝫſtemuſ: qm̄ tp̄s militie eſt. Nec in ſterqͥliniohuiꝰ miſeri corꝑis: ſꝫ in corde vbi chriſtꝰ habitat in iudicio ⁊ ꝯſilio rōnis ſit ꝯu̓ſatio noſtra: ita ſane vt nō in ipſa habeamꝰ fiduciā:nec fragili innitamur cuſtodie: ſꝫ figamꝰ gradum ī munitionē firmiſſime petre chriſto totius viribꝰ innitētes: ſicut ſcriptuꝫ eſt: Quiſtatuit ſupra petram pedes meos ⁊ direxitgreſſus meos. Sic gͦ ꝯſtituti ⁊ ſtabiliti tā cōtemplemur vt videamꝰ qͥd dicat nobiſ ⁊ qͥdrn̄deamꝰ ad arguentē nos. Primꝰ enī ꝯtēplatiōis gͣdus iſte ē dilectiſſimi: vt inceſſant̉ꝯſideremꝰ: qͥd velit dn̄s: qͥd placeat ei: quidacceptū ſit corā ipſo. Et qm̄ in multis offendimꝰ oēs: ⁊ fortitudo nr̄a in illiꝰ rectitudinēvolūtatis offendit: nec ꝯiūgi ei aut coaptaripōt: humiliemur ſub potēti manu dei altiſſimi: ⁊ oīno ſolliciti ſimꝰ miſerabiles nos exhibere: in oculis miẜicordie eiꝰ dicētes. Sana me dn̄e ⁊ ſanabor: ſaluū me fac ⁊ ſaluꝰ eroo. Et illud: Dn̄e miſerere mei: ſana aīaꝫ meaꝫqꝛ peccaui tibi. Poſtqͣꝫ enī in hmōi cogitationibꝰ mūdatꝰ eſt oculus cordis: iam nō inſpū nr̄o cū amaritudīe: ſꝫ ī diuino magis ſpiritu cū multa delectatiōe verſamur: nec iaꝫꝯſideramꝰ q̄ ſit volūtas dei in nob̓: ſꝫ que ſitin ſeipſa: vita enī in volūtate eiꝰ: vt hͦ nobisin oībꝰ vtiliꝰ atqꝫ oīno cōmodiꝰ eſſe nō dubitemꝰ qd̓ eius congruit volūtati. Et ꝓpterea qͣꝫ ſollicite ꝯſeruare volumꝰ vitā aīe noſtre: taꝫ ſolliciti ſimꝰ qͦ ad poſſumꝰ ab ea nōdeuiare. Deinde cū iā in ſpūali exercitio aliqͣtenꝰ ꝓfecerimꝰ ducē ſeq̄ntes ſpm̄ qui ſcrutatur etiā alta dei: cogitemꝰ qͣꝫ ſuauis ſit dn̄ſ31. qͣꝫ bonꝰ in ſemetip̄o orātes cū ꝓpheta vt videamus volūtatē dn̄i: ⁊ viſitemꝰ iam nō cornr̄m ſꝫ templū eiꝰ: ⁊ cū eodē ꝓpheta nihilo.minꝰ dicētes: Ad meip̄m aīa mea ꝯturbataeſt: ꝓpterea memor ero tui. In his eī duobtota ſpūalis ꝯu̓ſatiōis ſumma ꝟſat̉: vt ī nr̄aꝯſideratiōe turbemur: ⁊ ꝯtriſtemur ad ſalutem: in diuina reſpiremꝰ: vt de gaudio ſpūſſancti habeamꝰ ꝯſolationē: ⁊ hinc timorē: ethūilitatē. Inde ꝟo ſpē ꝯcipiamꝰ ⁊ charitatē De Cute carne ⁊ oſſibus animeEatus dauidipſalmo. xxxiij. d̓ iuſtis loquit̉ dicens: Multe tribulatiōes iuſto-

Lrum: ſed de oībus his liberabit eoſ dn̄s. Cuſtodit dn̄s oīa oſſa eoꝝ: vnū ex his nō ꝯtēretur. Qd̓ nemo dictū eſſe de corporeis oſſibus arbitret̉: p̄ſertim cum tot beatoꝝ martyrū oſſa ꝯfracta ſint manibꝰ hominū impiorum: ⁊ ꝯtrita dentibus beſtiarū. Sed mirāda prorſus ⁊ miſerāda hūanarū ꝯditio animarum: que licet taꝫ multa foris: ingenij viuacitate ꝑcipiant: nulla tamen ꝑſpicacitateſemetip̄as ſicut ſunt noſſe aut cogitare ſufficiant: ſed egeant oīno figuris: ⁊ enigmatibꝰquibuſdā corporearū ſimilitudinū: vt ex viſibilibꝰ ⁊ exterioribꝰ poſſint vel aliquatenꝰinuiſibilia atqꝫ eterna cognoſcere. Ponamꝰitaqꝫ velut quandā anime cutem: cogitationem: carneꝫ affectionē: vt ꝯſequent̓ os eiusintentionē poſſimus acciꝑe. Sic enī erit ī oſſis integritate anime vita: in carnis incorrulptione ſanitas: in cutis ſpecie pulchritudo.Que ſūt ergo tribulatiōes iuſtoꝝ niſi ꝙ interdum oecolorat̉ cutis: cū videlꝫ inutil̓ cogitatio in corde verſat̉? Nōnunqꝫ ꝟo etiamcaro vulnerat̉: quando ſcilicet ad hoc vſqꝫcogitatio pernitioſa ꝓcedit: vt delectationecorrumpat̉ affectio. Nam oſſa quidem iuſtorum oīno integra atqꝫ illeſa cuſtodiunt̉a dn̄o: vt nunqͣꝫ frangat̉ ꝓpoſitū cordis eorum: nunqͣꝫ ſalubris intentio ꝯterat̉: vt videlicet ꝯcupiſcentie titillanti etiam detur aſſenſus. Sicut eniꝫ peccati cogitatio decolorat: affectio vulnerat: ſic ꝯſenſus oīno animam necat. Cauęamus ergo dilectiſſimi coſgitationes inutiles vt animarū noſtrarū facies dec̄ora permaneat: vt obliti que retroſunt. id eſt. populū noſtrum: ⁊ domū patrisnoſtri ꝯcupiſcat rex ſpeciem noſtram. Exeamus de terrra noſtra: vt non comp̄hendarnos cogitatio ſpectans ad voluptatē carniſExeamus ⁊ de cognatione noſtra: id eſt. acogitatiōibus curioſitatis: que nimirū cū inſenſibus corporis habitet: carnali vtiqꝫ cōnata eſt voluptati. Exeamus etiaꝫ d̓ domopatris noſtri: vt fugiamus cogitationes ſuperbie ⁊ vanitatis. Eramus nos aliqn̄ ſicutet ceteri filij ire: eramus ⁊ nos ex patre diabolo: qui nimirū rex eſt ſuper oēs filios ſuꝑbie: ⁊ in montibꝰ elationis ſedē ſibi atqꝫ habitaculū infeliciſſimū preꝑauit. Ꝙ ſi forte aliqn̄ talis aliqua cogitatio mentem ſubierit:tota ſollicitudine laboremꝰ citius abluereeeradere ſordem quā nos maculari conſpicimus clamantes cum ꝓpheta ac dicētes: Al ꝑperges me hyſopo ⁊ mūdabor: lauabis mēet ſuꝑ niuem dealbabor. Iam ꝟo ſi qn̄ ꝑ incuria: ⁊ negligētiā noſtram tranſierit cogi

Abac̄. 2.

Iere. 17.

Iere. 17.

Sͣs. 40.

psͣ. 39.

psͣ. 21.

psͣ. 31.

5s. 5.