Seati BernardiSer. CXLVII

nū omnipotētis: ſicut tela in manu texentisqn̄quidem. Dum adhuc ordirer: hoc ē ſtatim in initio ſuccidit me: qͣtenus eodeꝫ penetemꝑe ⁊ dederit ⁊ tulerit qd̓ donarat. Sꝫ ſidefecit virtus mea: non tn̄ dereliqͥt me: nequi ceperat nō poſſe ꝑficere videret̉. Quidmulta? In veritate mox comperi: qꝛ virtus2. ī infirmitate ꝑficitur ⁊ aio: Bonū mihi quiais humiliaſti me. Cognoui eniꝫ quia de manevſqꝫ ad veſperam finies me. id eſt. conſummabis me. Non in ſolo mane viſitationisaut tm̄ in veſpera tentationis ſed in vtroqꝫerit ꝑfectio mea. Stultus ego qͥ tm̄ ſperabā9. vſqꝫ ad māe: cū dauid dicat: Acuſtodia matutina vſqꝫ ad noctē ſperet iſrael in dn̄o. Etqm̄ puſillus in ſpe: quaſi leo ſic ꝯtriuit oīaoſſa mea: robur omne videlicet de qͦ adhucſub tutela gratie futuroꝝ improuidus ꝯfidebam. Contriuit autē quis niſi adu̓ſariꝰ noſter diabolus qͥ tanqͣꝫ leo rugiens circuit q̄rens quem deuoret. Tu ergo dn̄e ex hac cōtritione humiliatū ⁊ ꝓbatū vſqꝫ ad veſperāfinies me: qm̄ ⁊ factū eſt mane ⁊ veſꝑe diesvnus. Quaobrem ego vt didici: bn̄dicā dominū in oī temꝑe: hoc eſt mane ⁊ veſꝑe: nōſicut ille qui ꝯfitebit̉ tibi cū bn̄feceris ei: nōſicut illi qui ad tempꝰ credunt: ⁊ in tꝑe tenta. tionis recedūt: ſed dicam cuꝫ ſanctis: Si bona ſuſcepimꝰ de manu dn̄i: mala autē quarenon ſuſtineamꝰ? Et in mane qͥdeꝫ ſicut pullus hyrūdinis ſic clamabo: in veſꝑe autemmeditabor vt colūba: qͣtenꝰ ⁊ cū gratie matutinū arriſerit in modū hyrūdinis exultāset clamitās: gr̄as agam ꝓ viſitatiōe: ⁊ cumveſpera ingruerit non deerit ſacrificiū veſꝑtinū: cum inſtar colūbe gemens: lachrymasfundam in tribulatiōe. Sic enī deſeruiet tēpus vtrūqꝫ deo: cū ⁊ ad veſperū demorabi/tur fletus: ⁊ ad matutinuꝫ leticia. Merensmerebo in veſpera: quo letus fruar matutino. Placet vtrūqꝫ deo: ⁊ pctōr compunctꝰet iuſtus ⁊ deuotus: cui e regiōe diſplicet ingratus qͣꝫ iuſtus peccator ſecurꝰ. Aut certeſicut pullus hyrundinis: hac illacqꝫ diſcurrens marthe me officijs mācipabo: hylareꝫdatorem me exhibēs: oī neceſſitatē patientiet meditabor vt columba gemēdo vtiqꝫ qd̓obſtat dū qd̓ reſtat intueor. Hoc aūt faciaꝫmane ⁊ veſpere: hoc eſt pͥus ⁊ poſteriꝰ: iuxta5. qd̓ in typū vtriuſqꝫ vite dictū eſt a laban nōeſt ꝯſuetudīs vt mīores ante tradamꝰ ad nuptias: qͣꝫqͣꝫ indifferent̓ de altera ad alteramtranſeatur. Qd̓ ſignificare iob puto vbi ait:Si dormiero dico qn̄ ſurgam: ⁊ rurſum expectabo veſperā. Quieſces quippe ī veſpe-

ra ꝯtemplatiōis: mane deſiderabat qͦ ſurgeret ad actionē: rurſumqꝫ negocijs fatigatꝰ expectabat veſperā libent̓ repetēs ocia ꝯtem/platiōis. Poteſt ⁊ ꝑ garrulā auiculā cantuſſimul pſallentiū in eccleſia: ⁊ ꝑ gementē columbam pͥuata or̄onū ſuſpiria deſigͣri. Sedmediā ſnīam magis velle videt̉ ſeq̄ns verſiculus: Attenuati ſunt oculi mei ſuſpiciētesªin excelſo. Siue enī dicat attenuati: hͦ ē ſubtiles facti: ꝓ aſſiduitate ſuſpiciēdi in excelſo:videlicet ſublimia atqꝫ excelſa ꝯtēplandi: ſiue intelligat̉ attenuati. id eſt. reu̓berati. ⁊ aſuo qͦdāmodo accumīe īminuti: iuxta illud:Defecerūt oculi mei in eloquiū tuū: ⁊ rurſūᵖmemorˡ fui dei ⁊ delectatꝰ ſum ⁊ defecit ſpiritus meꝰ. Siue ergo illo ſiue hͦ mō accipiat̉nō aliud qͣꝫ ꝯtemplatio deſignat̉. Ceterumpoſterior expoſitio ſeq̄ntibꝰ magis ꝯuenirevidet̉. Ait enī: Dn̄e vim patior. Quaſi dicat: Dn̄e nō ſpōte ſꝫ inuitꝰ retrahor ⁊ arceora tui ꝯtēplatiōe: qꝛ corpꝰ qd̓ corrupit̉ aggrauat̉ aīaꝫ: ⁊ depͥmit terrena inhabitatio ſenſūmulta cogitantē. Rnde gͦ tu o ꝯditor ꝓ meqͥ noſti nature ꝯditioneꝫ. Aut ſi pctā mea hͦfaciūt: nec ē culpa nature ſꝫ mee peſſime conſuetudīs: etiā ſic nihilominꝰ rn̄de ꝓ me affigens ectā cruci ⁊ ſanguīe tuo delēs: vt nonſit qd̓ me impediat ꝯtēplantē. Naꝫ qͥd dicāaut qͥs rn̄debit mihi cū ipſe fecerim. Ad quēme videlicꝫ aliū vertā: aut qͥs aliꝰ rn̄deb̓it ꝓme: cū ipſe nō alius hāc mihi difficultatē immo impoſſibilitatē impoſuerit: dādo ſuꝑ meillā ſnīam: In ſudore vultꝰ tui comedes panem tuū? Qd̓ ſi nō fecerit legit̉: ſed fecerimarguit ſe ꝙ qͣſi culpā in auctorē retorſerit: cūde natura cauſatꝰ ē: ⁊ totū ſibi imputat ⁊ ſuis pctīs dicēs: qͥd faciā: aut qͥd rn̄debit mihicū ipſe fecerim: hͦ eſt: id qd̓ patior peccandomeruerim. Quāobrem vnū eſt qd̓ face̓ poſſum. Recogitabo tibi omēs annos meos inamaritudine aīe mee. Nempe nō ſum dignvt valeam te cogitare cū dulcedine: faciā qd̓poſſum: cogitabo meipſuꝫ ī amaritudīe anime mee. Luceꝫ habitas inacceſſibilē: nec q̄cdiu infirmam mentis aciem radio tui fulgoris infigere: ⁊ ob hoc confuſus redeo adconſuetas ⁊ familiares mihi tenebras: vitemee priſtine: non qͥdem in eis iteruꝫ iacendocū mortifera delectatione: ſed puniēdo eas:et recogitādo in amaritudīe aīe mee. Oportebat quideꝫ ſi fieri poſſet reuiuere me vt italoquar denuo ꝙ male vixi: ſed quia hoc nōpoſſum: ſaltē recogitabo tibi oēs annos mēos in amaritudīe anime mee: faciaꝫ recogitado qd̓ reoꝑando nō poſſū. Recogitabo au-

Gen̄. .29.

1. Coꝝ. 12.Textus

Iob. .7.

9h 51

Iob .2.

.osͣ. 129.

1. Pe. 5

ben. j.

Sap̄. 5.

psͣ 118.

Textus.