Beati BernardiSer. XCIII
terunt reges terre: ⁊ principes cōueneruntin vnū aduerſus dn̄m ⁊ aduerſus chriſtumeius. De hac iteruꝫ euangeliſta: Abeuntesphariſei conſiliū inierūt: vt caperēt ieſum inſi ſermone: Et iterum: Collegerūt pontifices⁊ phariſei cōciliū: Vt quid hoc? Sicut iohānes teſtat̉: vt interficerēt ieſum. Quā ꝟo ꝑtinax ſit iſta reproborū vnitas: docet ip̄e dominꝰ qͥ de corꝑe diaboli ad beatū iob loquit̉dicēs: Corpꝰ illiꝰ qͣſi ſcuta fuſilia ⁊ cōpactaſquamis ſe p̄mētibꝰ. Una vni cōiūgit̉: ⁊ neſpiraculū qͥdē incedit ꝑ eas. Una alteri adherebit. ⁊ tenētes ſe nequaqͣꝫ ſeꝑabunt̉. Talis vnitas īmo ꝟo ꝑuerſitas ſolet eſſe aliqͦrūfratrū tēpide ac remiſſe ꝯuerſantiū: quibꝰ ſiqͥd honeſtatis aūt inſigne cuiuſqͣꝫ bone ꝯſuetudinis ꝑſuadere velis promptiores ſūt maiori diſpedio ac difficultate grauiori reſiſtere: qͣꝫ tā facili cōpēdio aſſeqͥ velle: qd̓ rectumeſſe ꝯſtiterit. Peruerſa ⁊ execrāda talis vnitas. Hac ergo a cordibꝰ ⁊ ſermonibꝰ noſtrisexcluſa: illā q̄ bona eſt ⁊ tm̄ bonorū eſt ꝓſeēmur. Et ip̄a quidē gemina eſt. Alia eſt em̄ q̄iuſtificat: alia q̄ glorificat. Illa meritū: iſta p̄. miū eſt. Deniqꝫ de illa ſcriptū eſt: Multitudīs credētiū erat cor vnū ⁊ aīa vna. De hacaūt: Qui adheret dn̄o vnus ſpūs eſt. Et qͦniam ī futuro magis ſperāda ē: res eſt em̄ futuri tꝑis magis qͣꝫ p̄ſentis: eaꝫ interim omittamꝰ ⁊ a deo ſperemꝰ potiꝰ qͣꝫ tractemꝰ. Illam ꝟo q̄ iuſtificat que etiā nūc potiſſimū neceſſaria eſt: in vſum nr̄i oꝑis aſſumamꝰ. Ipſa eſt em̄ decus ſuauitatis: quā dulcedine ſa3. cra inſonat pſalmiſta: Ecce qͣꝫ bonū ⁊ qͣꝫ iocundū habitare frēs in vnuꝫ. Cuiꝰ vnitatiscū deſcripſiſſet ſermo ꝓpheticꝰ pulchritudineꝫ eius: etiā nō tacuit vtilitatē: qm̄ illuc inquiens mandauit dn̄s benedictionē ⁊ vitā.Hic ſcꝫ benedictionē: ⁊ in futuro ſeculo vitāeterna. Ipſe eſt em̄ inqͣꝫ vnitas: quā ſummadiligētia obſeruanda tradidit apoſtolus dicens: Solliciti ſeruate vnitatē ſpūs ī vinculo pacis. Seruat̉ aūt hoc vnitatis bonū duobus modis ab his qͥ curam gerūt ſeruādi.Debet quiſqꝫ ꝑfectꝰ vnitatē habere ad ſeipſum: debet ⁊ ad ꝓximū. Ad ſeip̄m ꝑ integritatem: ad proximū per conformitate. Omnis quippe creatura: ⁊ maxime rationabilisdebet ſuū principiū imitari. Si ergo deꝰ no.6. ſter vnus eſt: dicēte moyſe: Audi iſrael dn̄sdeus tuꝰ vnus eſt: ſed ⁊ ille cum ſit vnus etidem atqꝫ in ſeip̄o ꝑfectus nec vllo indigēs:ineſt ei tamen benignitas erga nos: ⁊ amorEx beniuolentia in nos veniens: debemus ⁊nos quiſqꝫ ſibi vnus eſſe per integritatē vir
e CIIItutis: ⁊ vnū cum proximis per vinculuꝫ dilectionis. Hanc imitationē loquens de charitate cōmendat nobis apoſtolus iohanndicēs: Quia ſicut ille eſt: ⁊ nos ſumꝰ in hoc i.mundo. Sed hanc vnitatē quam quenqꝫ ſibijpſi diximus habere debere: tria ſunt queſolent impedire: nimietas: puſillaminitas:leuitas. Et nimij quidem ſunt qui putant ſepoſſe quod non poſſunt: ⁊ quod nō acceperunt preſumūt. Quorum ſpeciē tenebat petrus in paſſione dn̄i: cum diceret: Dn̄e tecuꝫ Lparatꝰ ſum ⁊ in carcerē ⁊ in mortē ire. Puſillanimes contrarij ſunt nimijs. Et horū qͦꝫtenuit imaginem petrus cum diceret: Exiame: qꝛ homo peccator ſum domine. Leueſunt ⁊ inconſtantes: qui circumferunt̉ omnivēto doctrine: quibus quod paulo ante placuit nunc diſplicet: ⁊ quod nunc eligūt poſtpaululum reprobrant. Sed qͥd ꝓdeſt hec vitia enumeraſſe: niſi etiā doceamꝰ quibꝰ remedijs poſſit quiſqꝫ in ſemetip̄o curare: Proſequamur vnitatis inimicos: nec ꝯuertamurdonec deficiant. Igit̉ contra nimietatē opponēda eſt cōſideratio proprie fragilitatis:Ip̄a em̄ eſt que odioſam p̄ſumptionē potiſſimū deijcit. Contra puſillanimitatē habenda eſt diuine fiducia poteſtatis: vt qd̓ tuisviribꝰ nō poſſe putas: ex illiꝰ adiutorio poſſis: ⁊ cuꝫ apoſtolo dicas: Omnia poſſum in ᵏeo qui me confortat dn̄o ieſu xp̄o. Contra leuitatē adhibēda eſt conſultatio ſenioris: ſcꝫne doctrinis varijs ⁊ peregrinis abducarisſꝫ facias quod lex diuina p̄cipit. Interrogapatrē tuū ⁊ annūciabit tibi: maiores tuos etdicent tibi. Diximꝰ de illa vnitate quā habꝫquiſqꝫ ad ſeip̄m: dicamꝰ ⁊ de illa quā habetad proximū. Sed illa duobꝰ modis habet̉:dū ⁊ nos ꝑ dilexionē tendimꝰ in alterū: ⁊ alterius quoqꝫ viciſſim in nobis recipimꝰ affectuꝫ. Et hoc etiā duobꝰ modis impedit̉: obſtinatione ⁊ ſuſpitiōe. Obſtinatio non permittit nos ad alteriꝰ cor ingredi: nec ſuſpitiopatit̉ credere nos ab alijs amari. Ita fit vtnec nos aliuꝫ obſtinati diligimꝰ: nec ab alijsdiligi ſuſpitioſi putamꝰ: vt vnitas p̄ cuꝫ ꝓximis habēda eſt impediat̉. Uerū hinc duplici morbo duplex charitas medet̉: illa ſcilꝫ qͥnō ſua q̄rit: ⁊ iterū illa q̄ oīa credit. Habeatobſtinatus charitatē nō q̄rentē q̄ ſua ſunt: ⁊alios diligat. Habeat ſuſpitioſus charitateoīa credentem: ⁊ ab alijs ſe diligi ſine dubiocrędat.Sermo de beatiſſima v̓gīe maria.poteſt legi cum ſequētibus in viſitatione eiuſdem.
Mat. .22.
Iob .41.
Deut̓ .6
1. Coꝝ. 6
Ac4.
Eob .5
.
psͣ. 122.
Io. 1I
Phul.
Luc̓. 5.
l.I. 5
Luc̄. 11