In Aſſumptione MarieSer.V
9.
gergo miſericordie tue o benedicta longitudinem ⁊ latitudinem ſublimitatē ⁊ profunduꝫqueat inueſtigare? Nam longitudo eiꝰ vſqꝫin diem nouiſſimū: inuocantibꝰ eam ſubuenit vniuerſis. Latitudo eius replet orbē terrarū: vt tua quoqꝫ miſericordia plena ſit omnis terra. Sic ⁊ ſublimitas eiꝰ ciuitatis ſuꝑne inuenit reſtaurationē: ⁊ ꝓfundū eius ſedētibus in tenebris ⁊ in vmbra mortis obtinuit redēptionē. Per te em̄ celū repletū: infernus euacuatꝰ eſt: inſtaurate ruine celeſtishieruſalē: expectantibus miſeris vita ꝑditadata. Sic potētiſſima ⁊ pijſſima charitas etaffectu cōpatiendi ⁊ ſubueniēdi abundat effectu: eque locuplex in vtroqꝫ. Ad hūc igit̉fontē ſitibūda ꝓperet aīa noſtra. Ad hūc miſericordie cumulū tota ſollicitudine miſerianoſtra recurrat ecce iā quibꝰ potuimꝰ votisaſcendentē te ad filiū deduximꝰ ⁊ ꝓſecuti ſumus ſaltē a longe virgo benedicta. Sit pietatis tue ip̄am quā apud deū gr̄aꝫ inueniſtinotā facere mūdo: reis veniā: medelā egris:puſillis corde robur: afflictis ꝯſolationē. periclitātibꝰ adiutoriū ⁊ liberationē ſanctis tuis p̄cibꝰ obtinendo. In hac qͦꝫ die ſolennitatis ⁊ leticie: dulciſſimū marie nomē cū laudeinuocātibꝰ ſeruulis: ꝑ te reginā clemēs: gr̄eſue munera largiat̉ ieſus xp̄s filius tuꝰ dn̄snr̄ qͥ eſt ſuꝑ oīa deꝰ bnedictꝰ in ſecula amen.¶ Sermo. v. vnde ſupra.¶ Ntrauit ieſusi quoddā caſtellū. Quod dn̄s ac ſaluator noſter: ſemel et in vno loco viſibilitertunc temꝑis dignatus eſt oꝑari: hoc etiamnūc vbiqꝫ terraꝝ in cordibꝰ electoꝝ oꝑaturquotidie inuiſibiliter. Ecce em̄ euangelio loquente audiuimꝰ: ꝙ in quoddam caſtellumintrauit ieſus: ⁊ mulier quedam martha nomine excepit illū: ⁊ reliqua. Quod eſt aūt hͦcaſtellū: niſi cor humanū: qd̓ priuſqͣꝫ dn̄s adillud veniat cupiditatis foſſa vallat̉: muroqꝫ obſtinatiōis claudit̉: atqꝫ interiori latitudinę ſua babylonica turre erigit̉? Tria certe in om̄i opido ſūt maxime neceſſaria: victualia qͥbꝰ ſuſtētent̉: munitio qͣ ꝓtegant̉: armaqͥbꝰ hoſtibꝰ reſiſtāt. Sic ergo ⁊ huiꝰ caſtelliincole victū hn̄t voluptateꝫ corꝑis: ⁊ ſeculivanitatē qͥbus paſcunt̉. Habēt ⁊ qua tegūtur ꝓprij cordis duriciaꝫ: vt ꝟbi dei ſagittispotētibꝰ vix aūt nūqͣꝫ penetrare valeāt. Ac.cincti ſūt armis carnalis ſcꝫ ſapiētię argumēoī tis qͥbꝰ ꝯͣ hoſtes repugnāt. Un̄ ſcriptū ē: Filij huiꝰ ſeculi prudētiores filijs lucis in gnaͣtione ſua ſunt. At vero chriſto viſitante: et
intrante caſtellū hoc euertit̉: ⁊ pro eo nouūaliud pulchrū ac ſpirituale conſtruit̉: impleturqꝫ qd̓ dicit̉. Si qua in chriſto noua creatura vetera trāſierūt: ⁊ ecce facta ſūt oīa noua. Sublata qͥppe cupiditate pandit̉ ingēsſinus deſiderij: vt ad eiꝰ aduentū multo magis anhelet mēs ad celeſtia: qͣꝫ pͥus terrenisincubuerat. Iam ponit̉ murꝰ continētie: antemurale patiētie. Surgit aūt hoc opꝰ a fundamēto fidei: ⁊ creſcit ꝑ dilectionē ꝓximi vſqꝫ ad charitatē dei: q̄ eſt in ſuꝑiori tabulatu⁊ in ꝓpugnaculis eiuſdē muri qꝛ nimirū tūcꝑfecta eſt virtus cōtinētie quādo in vnitatefidei cū ꝓximis cōmunit̓ viuētes nō ſupplicij metu: vel humāe laudis appetitu: ſꝫ ſoliꝰdiuini amoris obtētu a peccatis nos cōtinemus. Vel certe ideo charitas dei: qua ſcilicꝫnos diligit ſuꝑ murū eſſe videt̉ vt pro ꝯtineti ſuo pugnare ſignificet̉: ⁊ qꝛ cōtinentia crebris validiſqꝫ tēptatoris ictibꝰ reſiſtere nonpoſſit niſi eiꝰ gratia ꝓtegat̉. Idcirco em̄ antemurale patiētie ꝓponit̉: ne ad impugnandaꝫ ꝯtinētiā facilis diabolo pateat acceſſus.Qui ergo ꝓtegente patientia cōtinenter viuunt: ipſi bene cū apoſtolo proteſtant̉ et dicunt: Quis nos ſeꝑabit a charitate chriſti? ꝑTribulatio an anguſtia: an perſecutio: an fames: an nuditas: an ꝑiculū: an gladius? Uides qͣꝫ ſolidus ſit ꝯtinētie murꝰ: quos neqꝫmors neqꝫ vita neqꝫ angeli neqꝫ pͥncipatus:neqꝫ poteſtates neqꝫ virtutes: neqꝫ inſtātianeqꝫ futura neqꝫ fortitudo neqꝫ altitudo neqꝫ ꝓfundū neqꝫ creatura aliqua pōt ſęꝑarea charitate dei que eſt in chriſto ieſu? Sꝫ iaꝫpulſemꝰ ad eius portas: portas ſcilꝫ iuſticie:vt aperiant̉ nobis ingreſſiqꝫ ꝑ eas videamꝰintus magna oꝑa dn̄i exqͥſita in omnes voluntates eius. Ibi enim operāte ip̄o cōſtruitur tanqͣꝫ in mote ſyon euāgelica illa turris:per quam humiliato corde aſcendūt in celūſancti de ꝯualle plorationis? Aſcendūt inqͣꝫnō virtute ſua: ſed auxilio ⁊ gratia dei: ſicutait ſpirituſſanctus per ꝓphetam dauid: Be pͣsatus vir cuius eſt auxilium abs te: aſcenſiones in corde ſuo diſpoſuit. Queris vbi. Invalle ploratiōis: hͦ eſt in hūilitate vite p̄ſentis. Et eādē ip̄aꝫ gr̄aꝫ replicat dicēs: Etem̄bn̄dictionē dabit legiſlator. Quo autē ꝑtingat aſcēſus: vel ad quē fructū ꝑducat aſcendētes ip̄a gr̄a: ꝓtinꝰ ſubiūgit: Ibūt inqͥt de ⁊ꝟtute in ꝟtutē: videbit̉ deꝰ deoꝝ ī ſyō. Heceſt merces ⁊ h̓ eſt finis ⁊ fructꝰ nr̄i laboris viſio ſcꝫ dei. Quis nō hūc fructū rebꝰ oībꝰ viſibilibus ⁊ īuiſibilibꝰ incomꝑabilit̓ p̄ferat?Quis eſt cuiꝰ vel gelidū pectus hoc deſide-
q ij
Lul̓. 16.
Luc̄. 10.
pͣs. 83
Abi. d.
Roma. 8.
2. Coꝝ. 5.