Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Seati BernardiSer. LXX

1

certe quia moleſtiſſima plena miſerie ⁊ doloris: ⁊ inferno plane ꝓxima: vmbra mortisiure cenſet̉. Si querimꝰ que ſurſuꝫ ſunt: etiam ſaꝑe ⁊ p̄libare interim ſtudeamꝰ. Forteenim poterit intellectui non incōuenient̓ aptari ꝙ ⁊ querere que ſurſum ſunt ⁊ ſaꝑe ammonemur: vt in pͥncipalibꝰ quēadmodū ſupra dictum eſt mēbris ſuis corda noſtra manibus qͥbuſdā pij conatꝰ: ⁊ exercitij ſpirital̓leuare ſtudeamꝰ ad deū. Oēs ni fallor q̄ ſurſuꝫ ſunt querimꝰ intellectu fidei ⁊ iudicio rationis: ſꝫ non eque forſitan ſapimꝰ oēs q̄ ſuiſum ſunt: tanqͣꝫ ineſcati his q̄ ſunt ſuꝑ terrāviolento qͦdam p̄iudicio affectionis. Un̄ enīea quā paulo ante oſtendimꝰ animoꝝ diu̓ſitas: tanta diſparilitas ſtudioꝝ: ꝯuerſationūtanta diſſimilitudo? Vnde ſpūal̓ gr̄e inopiatanta qͥbuſdam cum alijs copia tanta exuberet? Profecto nec auarus nec inops eſt gr̄ediſtributor: ſꝫ vbi vacua vaſa deſunt: ſtareoleum neceſſe ē. Vndiqꝫ ſe ingerit amor mūdi cū ꝯſolatiōibꝰ īmo deſolatiōibꝰ ſuis: obſeruat aditus: ꝑ feneſtras irruit: menteꝫ occupat: ſꝫ non eius qui dixit: Renuit ꝯſolariaīa mea: memor fui dei ⁊ delectatꝰ ſum. Preoccupatū nempe ſecularibꝰ deſiderijs animū delectatio ſancta d̓clinat: nec miſceri poterunt vera vanis: eterna caducis: ſpūaliacorꝑalibꝰ: ſummarimis: vt parit̓ ſapias queſurſum ſunt ⁊ que ſuꝑ terrā. Felices nimiūviri illi ꝑ quos dn̄ica aſcenſio legit̉ preſignata. Enoch raptus: tranſlatꝰ helias. Felicesplone qͥ ſoli iam deo viuūt: ſoli vacat intelligendo: diligēdo: fruēdo. Neqꝫ enī corporaque corrūpunt̉ illas aggrauāt aīas: aut terrena inhabitio ſenſus eoꝝ tanqͣꝫ multa cogitantes deprimit: qui cuꝫ deo ambulaſſe noſcunt̉. Factū eſt impedimentū omne de medio: occaſio vniu̓ſa ſublata: materies nullarelicta eſt: que eoꝝ affectū aggrauet vel deprimat intellectū: Nam ⁊ priorē ob hoc raptum ſcriptura cōmemorat: ne forte vincatmalicia ſapientiā ⁊ intellectꝰ eius vel animavltra decipi valeat aut mutari. Nobis autēvnde in his tenebris veritas: vnde charitaſin hoc ſeculo neqͣꝫ: in hoc mūdo qui poſituseſt in maligno? Putas erit qui intellectū illuminet: qui inflammet affectuꝫ? Erit vtiqꝫſi ꝯuertamur ad chriſtū: vt velamen de cordibus auferat̉. Hic eſt enī de quo ſcriptum. eſt: Habitantibꝰ in regione vmbre mortis:lux orta eſt eis. Siqͥdem prioris ignorantietꝑa deſpiciens deus annūciauit hoībus vtz. omnes vbiqꝫ agerent penitentiā ẜm ꝙ paulus athenienſibꝰ tradit. Memēto ętenī dei

verbū ⁊ ſapīam incarnatā: cuius vtiqꝫ opꝰerat toto illo temꝑe quo videri in terris ⁊ inter hoīes ꝯuerſari dignata eſt ineffabilis illa virtus: illa gloria: illa maieſtas illumīareoculos cordis: etiam ſuaderi fidem hoībusp̄dicatione pariter ⁊ oſtenſiōe ſignoꝝ. Deniqꝫ ſpūs dn̄i ait ſuꝑ me: ad euāgelizanduꝫpauꝑibꝰ miſit me. Et apoſtolis loquebaturAdhuc modi cū lumē in vobis eſt: ambulate dum lucem habetis: vt non tenebre voscomp̄hendāt. Nec modo ante paſſionē ſꝫ etpoſt reſurrectionē in multis argumētis perdies qͣdraginta apparēs eis ⁊ loquēs de regno dei: qn̄ ⁊ ſenſum eis vt ſcripturas intelligerēt legit̉ aperuiſſe intellectū potiꝰ infor­ 1mabat qͣꝫ purgabat affectū. Qn̄ enī ad ſpūalia affici poſſent aīales? Immo ꝟo ne ipſamquidem merā lucē poterant aliqͣtenꝰ ſuſtinere: ſꝫ exhiberi illis oportuit verbum in carneſolem in nube: lumen in teſta: mel incera: cereum in laterna. Spūs ante faciē illoꝝ chriſtus dn̄s: ſꝫ non vtiqꝫ ſine vmbra in qua viuerent interim inter gentes. Un̄ ⁊ virgini legitur obūbraſſe: ne vehemētiori reuerberata ſplendore: ad candidiſſimaꝫ illam lucempuriſſimūqꝫ fulgorē dīnitatis etiam illiꝰ aqͥle poſſet acies hebetari. Minime tn̄ vel nubes ipſa leuis eſſe potuit ocioſa: ſꝫ ea qͦꝫ vſuseſt in ſalutē: ⁊ diſcipuloꝝ animas qui nec adfidei intellectū ſine aliqua mutatiōe affectuſpoterāt ꝓmoueri: nec aſſurgē̓ adhuc ad ſpūalia p̄ualebāt in ſue carnis ꝓuocauit affectūvt amore qͦdam hūano oꝑanti mira: miraloquēti hoī adhererēt: amore vtiqꝫ carnaliadhuc: ſꝫ tam valido vt ceteris oībus p̄ualeret. Nimirū hic erat ille moyſi ſerpēs: qͥ ſerpentes magoꝝ egypti oēs pariter deuorauit. Deniqꝫ ecce nos inquiūt reliqͥmus oīa:et ſecuti ſumus te. Beati ſiqͥdem oculi qͥ videbant dn̄m maieſtatis in carne p̄ſentē: auctorem vniu̓ſitatis inter hoīes ꝯuerſanteꝫ:virtutibꝰ choruſcantē: infirmos curantem:mare calcantē: mortuos ſuſcitanteꝫ: demonijs imꝑantem: ⁊ ptātem ſimilē hoībꝰ ꝯferētem: mitem ⁊ humilē corde: benignū: affabilem miſcd̓ie viſceribꝰ affluētē: agnū dei pecatū non habentē: ⁊ oī̄um peccata portanteBeate aures q̄ verba vite ab ipſiꝰ incarnativerbi ore ꝑcipere merebant̉: qͥbus enarrabat vnigenitꝰ qui eſt in ſinu pr̄is ⁊ nota faciebat quecūqꝫ audiſſet a patre: vt fluentadoctrine celeſtiſ ab ipſiꝰ veritatis puriſſimofonte haurirent vniu̓ſis poſtmodū gentibꝰꝓpinanda: īmo eructāda potarēt. Quid mirum fratręs ſi implebat triſticia coreoꝝ: cū

psͣ. 76

Mat .3.

Eſa.

Vo. 13

Lat 14.

Dat .15.