In RogationibusISermo
titudo nobis oīno negat̉: nunqͥd non tantodelectabiliora erūt ſi qua forte electiōis huius ſigna poſſimꝰ inuenire? Quā en ī requiēhabere poteſt ſpūs noſter dum p̄deſtinationis ſue nullū adhuc teſtimoniū tenet. Fide̓lis ꝓinde ſermo ⁊ oī acceptiōe dignus: qͦ ſalutis teſtionia cōmendant̉. Hoc ſane verboet electis ꝯſolatio miniſtrat̉: ⁊ ſubtrahit̉ reprobis excuſatio. Cognitis ſiqͥdeꝫ ſignis vite: quiſqͥs hec nęgligit: manifeſte ꝯuincit̉ invano acciꝑe aīam ſuam ⁊ ꝓ nihilo habereterram deſiderabilē comprobat̉. Tres ſuntinqͥt qui teſtimoniū dant in terra: ſpūs aqͣ ⁊ſanguis. Scitis frēs quia in pͥmo hoīe peccauimꝰ oēs: in ipſo etiam cecidimꝰ vniuerſiCecidimꝰ ſane in carcerē: luto parit̓ ⁊ lapidibuſ plenū. Exinde iacebamꝰ captiui: in qͦnati: ꝯquaſſati: donec venit deſideratꝰ gentibus qui nos redimeret: ablueret: adiuuaret. Hic eſt enī qui ſanguinē ꝓpriū dedit ī redemptionē: aquā ſimul ꝓduxit d̓ latere ſuoin ablutionē: emiſit deinde de excelſo ſpiritum ſuū qui adiuuaret infirmitatē noſtram.Uis ergo noſſe an hec aliqͥd oꝑent̉ in te neforte reus ſis ſanguīs dn̄i quē euacuaſ qͣꝫtūin te eſt: ſed ⁊ aqua ipſa que debuerat mundare in ſordibus ꝑmanēti iudiciū dānationis accumulet: ſpūs qͦꝫ cui reſiſtis non liberet maledictū a labijs ſuis: Cauendū enī neſint tibi hec infructuoſa que neceſſario eētpariter ⁊ dānoſa. Quis eſt aūt qui teſtimonium habet effuſi non ſine cauſa ſanguinischriſti: niſi qͥ ꝯtinet a pctīs? Seruꝰ enī peccati eſt qui pctm̄ facit: vt ſi deīceps ꝯtinerepotuerit ⁊ iugū abijcē̓ miſere ſeruitutis certiſſimū ſit teſtimoniū redemptiōis: quā operatur ſine dubio ſanguis chriſti. Uerū nonſufficit pctōri ꝯtinētia: ſi nō etiam aſſit penitentia. Habet ergo ⁊ ab aqͣ teſtimoniū: qͥ laborat in gemitu ſuo lauans ꝑ ſingl̓as nocteſlectū ſuū. Sicut enī ſanguis ille redemit vtnon regnet peccatū in nr̄o mortali corꝑe: ſicaqua illa abluit ab his peccatis: que cōmiſimus ante. Sed quid erit ꝙ longo catenarūvſu ⁊ carceris habitatiōe crudeli ꝯfracti ſumus: atqꝫ colliſi defecimꝰ in via vite? Inuocemꝰ ſpiritū viuificatorē ⁊ adiutorē: ꝯfidentes quia dabit pater qui eſt in celis ſpirituꝫbonū petentibꝰ ſe. Sane nouum ſuꝑueniſſeſpiritum certiſſime ꝯuerſatio noua teſtatur.Iam vt breuiter repetam: a ſanguine ⁊ aqͣet ſpiritu habere eſt teſtimoniū: ſi continesa peccatis: ſi dignos agis penitentie fructꝰ:ſi facis opera vite.F In Rogationibus
Uis veſtrum.habebit amicum ⁊cͣ. Quid eſt ꝙamicum vnū perhibet adueniſſe nectamen ꝯtentꝰ eſt querere panem vnū? Putaſne ne voracē eſtimabat amicū: vt nō poſſet vni ſufficere panis vnus? Nam vni qͥdētres apponere panes incōſequēs oīno videtur. Puta ergo cum vxore ⁊ mancipio hominem adueniſſe: vt ſuū cuiqꝫ panem apponere velit amicus. Ego qͥdem amicum venientem ad me: non alium intelligo qͣꝫ meip̄mNemo quippe charior mihi: nemo germanior eſt. Ad me ergo de via venit amicuſ: cūtranſitoria deſerens ad cor redeo ſicut ſcriptū eſt: Redite p̄uaricatores ad cor. Dēiqꝫnūc vere ſibi quiſqͥs amicus eſt cum de viaredit qm̄ qui diligit iniqͥtatem odit animamſuam. A die itaqꝫ ꝯuerſionis mee: de via adme venit amicus. Venit de regione longinqua: vbi paſcere porcos ⁊ ipſoꝝ ſiliquas inſatiabilit̓ eſurire ſolebat. Uenit fame laborans: ꝯfectus inedia: attenuatꝰ ieiunio. Uenit neceſſe habens inuenire amicū: ſed heume pauperem elegit hoſpitem: ⁊ vacuū ingredit̉ habitaculū. Quid faciaꝫ huic amicomiſero ⁊ miſerabili? Oīno enī nō habeo qd̓ponam ante illum. Fateor amicus eſt: egomēdicꝰ. Quid vēiſti ad me amice ī neceſſitate tanta? Non ſum mendicus ⁊ non eſt ī domo mea panis. Feſtina inqͥt diſcurrere: ſuſcita amicum tuū illum magnū: quo maiorēdilectionē nemo habet: ſed neqꝫ ſubſtantiaampliorē. Quere: pete: pulſa: qꝛ oīs qͥ querit inuenit: ⁊ qui petit accipit: ⁊ pulſanti aperiet̉. Clama ⁊ dic: amice cōmoda mihi trespanes. Qui ſunt iſti panes frēs? Utinā mereamur acciꝑe eos. Forte enī ⁊ ipſos nemoſcit niſi qͥ accipit. Crędo tn̄ petēdos nob̓ eētres panes: ꝟitatis: charitatis: fortitudīs.His tribꝰ egere me fateor: veniente ad meamico de via: veniēte aūt vt dixi cum vxoreet mācipio. Deficit quippe ratio mea: ipſe ēenī vir p̄ ignorātia veritatis: languet ⁊ voluntas p̄ inedia affectiōis: infirmat̉ caro preinopia fortitudinis. Nam ⁊ ratio minꝰ intelligit que agenda ſunt: ⁊ voluntas minꝰ diligit intellecta: ⁊ ad hec etiam corpus qd̓ corrumpit̉ aggrauat aīam: vt nō quecūqꝫ volumus ita faciamus. Aruit cor meum etiamet corpus meū: qꝛ oblitus comedere panemmeū. Neqꝫ enī paterer hunc defectū ſi iugiter exercitata eſſet ratio in inqͥſitiōe veritatꝭvoluntas in deſiderio charitatis: caro ī oꝑatione virtuiihi amice tres
l iiij
Luc̄ 11
Mat .7.
Eſa. 46