e Reſurrectione dominiSermo
II
te neſcit comꝑati niſi ſib̓i: aut qn̄ amās ſeipſum diliget iuſticiā: ⁊ odio habebit iniqͥtatēSimulare qͥdem pōt ante oculos hoīuꝫ etiam ⁊ ſemetipſum ſeduce̓: vt cuꝫ pͥuato amore vel odio ducit̉: cōpaſſiōis affectū aūt zelum putet eſſe iuſticie. Verū facile eſt noſſeqͣꝫ ſint aliena a ꝓpria volūtate: q̄ ꝓpria ſuntcharitatis: cui illa recta fronte ꝯtrariā ſe cōi. ſtituit. Nam charitas benigna eſt: charitasſuꝑ iniqͥtate nō gaudet. Iam de ſpū diſcretionis ſcimꝰ: qꝛ nihil ſic illum extinguit quōvolūtas ꝓpria: ſubuertēs corda hoīuꝫ ⁊ rationis oculos claudēs. Emēda ꝓinde ſunttria mentis aromata: affectꝰ cōpaſſionis: rectitudinis zelus ⁊ ſpūs diſcretiōis: nūmo vtdictū eſt ꝓprie volūtatiſ. Lingue qͦꝫ aromata tria nihilominꝰ ſunt: modeſtia in increpādo: copia in exhortādo: efficacia in ꝑſuadendo. Uis hr̄e hec aromata? Eme illa a dn̄odeo tuo. Eme inqͣꝫ ſicut ⁊ pͥora ſine vlla cōmutatiōe: vt aliqͥd recipias: perdas nihil.Eme a dn̄o moderatā correptionē: qꝛ oīnomagnū quoddā bonū ⁊ datū optimū eſt: eta .j. qd̓ habeat pauci. Linguā enī (vt ait btūs iacobus) nemo domare pōt. Uideas multosſincera licet intentiōe ⁊ benigno accedāt animo: leuiter dice̓ qd̓ grauiter audiat̉. Volatirreuocabile verbū: ⁊ qd̓ ſanare debuerat:qꝛ mordacius forte videt̉ exaſꝑat ⁊ exulcerat magis qn̄ negligētie addit̉ impudentia:etiā ⁊ impatiētia cumulat̉: vt qui ſordiduserat ſordeſcat adhuc: declinans in ꝟba malicie ad excuſandas excuſatiōes in pctīs: acmore frenetici non ſolū repellens: ſed ⁊ mordere tētans medici manū. Multis qͦꝫ nonſuppetit verboꝝ copia: ſed pre ſermōīs inopia linguā ſuā palato adherere ſentiūt qd̓et ipſum interdū ſolet audiētibꝰ obeſſe nonparū. Alijs ꝟo ad manū eſt abūdantia multa ſermōis: ſed q̄ dicūt minꝰ ſapiūt minꝰ acceptant̉: ⁊ qꝛ gr̄am non habēt minꝰ efficaciaſunt que loquunt̉. Uides qͣꝫ neceſſe ſit emere ab eo a quo oē bonū eſt: a quo oīs ſciētiamodeſtiā in increpādo: copiam in exhortando: efficaciā in ꝑſuadēdo. Proinde eme iſtanūmo ꝯfeſſiōis: vt prius pctā tua ꝯfitearis:qͣꝫ ad expurgāda accedas aliena. Magnūprſus ⁊ mirabile ſacramentū aīe ſuſcitatio.Uide ne ad illud īmundus accedas. Qd̓ ſiforte nō potes innocēs: īmo qꝛ nō potes: laua int̓ innocētes manꝰ tuas anteqͣꝫ circūdeſmonumentū dn̄i. Oīa ſiqͥdem in ꝯfeſſiōe lauant̉. Et hͨ ablutio in qͣndam innocētiā tibideputabit̉: vt int̓ innocētes aſſiſtas. Ad altaris officiū nemo accedit in veſte cōi: ſꝫ qͥſqͥſ
acceſſurꝰ ē albis induit̉. Et tu gͦ cum ad dn̄imonumentū ꝓperas: lauare dealbare: induere veſtimētis glorie: vt dicat̉ tibi: Con ps.feſſionē ⁊ decorē induiſti. Quia vbi ꝯfeſſioibi in ꝯſpectu dn̄i pulchritudo ē. Hec ꝓ eodicta ſunt vt aromata lingue: moderata increpatio: copioſa exhortatio: efficax ꝑſuaſionūmo ꝯfeſſiōis emant̉. Verūtamē legimuset qͦtidianis etiam exꝑimētis didicimꝰ: cuiꝰvita deſpicit̉: reſtat vt p̄dicatio ꝯtemnaturParet gͦ ⁊ manꝰ aromata ſua ne ſubſannetnos ſapiēs tanqͣꝫ pigrū illū: cui labor ſit manū ad os porrige̓: ne poſſit dice̓ is quē arguit. Tu qui aliū doces: teipſuꝫ nō doces. Alligas enī onera grauia ⁊ importabilia: ⁊ imponis ea humeros hoīum: digito tuo nolēſea mouere. Dico vob̓ ſermo qͥdem viuus ⁊efficax exemplū eſt oꝑis: facile ꝑſuadēs qd̓intendimꝰ: dū factibile ꝓbat eſſe qd̓ ſuademus. Pro hmōi habeat neceſſe eſt etiā manus aromata ſua: ꝯtinentiā in carne: miſericordiā in frē: patientiā in pietate. Un̄ apl̓us ⁊ait: Sobrie ⁊ iuſte ⁊ pie viuamꝰ. Hec enimtria ſunt ꝯuerſationi nr̄e maxime neceſſariaqm̄ primū debemꝰ nob̓: ſecūdū ꝓximo: tertium deo. Nam qͥ fornicat̉ in corpꝰ ſuū peccat magno illud pͥuās honore ⁊ pauēdo adijciens: pudendoqꝫ dedecori: tollēs mēbruꝫchriſti ⁊ faciēs mēbꝝ meretricis. Ego auteꝫnō abea tm̄ que tā abomīabil̓ eſt: ſꝫ ab oī voluptate carnis ꝯtinendū dico. An̄ oīa igit̉ ꝑfectā hāc ꝯtinētiā quere̓: quā debes tibiipſiNemo enī tibi ꝓpinquior eſt. Dehinc addemiſericordiā quā debes ꝓximo: qꝛ cū eo ſaluandus es. De nde patientiā quam debesdeo: qꝛ ab eo ſaluādꝰ es. Oēſ eī qͥ pie volūt?viue̓ ī xp̄o ꝑſecutionē patiunt̉: Et ꝑ multaſ7tribulatiōes oportet nos intrare in regnū celoꝝ. Uide gͦ ne ꝑ impatiētiā ꝑeas: ſꝫ vniu̓ſaꝓ eo ſuſtine qͥ prior ꝓ te maiora ſuſtinuit: etapud quē infructuoſa patiētia nō erit ſic̄ aitꝓph̓a: Patiētia pauperū nō ꝑibit in finem.Porro hͨ manꝰ aromataʳ nūmo ſubiectiōisemunt̉. Hec ē enī que dirigit greſſus nr̄os:et ſctē ꝯu̓ſatiōis gr̄aꝫ ꝓmeret̉. Nam ſi ꝯͣrialex inuēta eſt in mēbris nr̄is ꝑ inobediētiaꝫqͥs neſciat ꝑ obediētiā ꝯtinētiā dari? Ipſaqͦꝫ eſt q̄ mīaꝫ ordīare nouit: ip̄a q̄ patīam ⁊docet ⁊ donat. Cū his igit̉ aromatibꝰ accede ad eū in qͦ fides mortua ē. Verū ſi ꝯſideremꝰ qͣꝫ magnū ſit ad nos ſuſcitare eū qͥ huiꝰmodi ē: qͣꝫ difficile ſit vel accede̓ ad cor eiꝰ qd̓lapidea ꝗ̄dā obſtinatio ⁊ impudētia clauſit:puto ꝙ dice̓ habeamꝰ ⁊ nos. Quis reuoluetnob̓ lapidē ab oſtio monum̄ti? Attamē dū
i.Coꝝ .1.
Ia. 3.
psͣ. 9.
K6 .103.
Tit. 2.
2. Thi. 3Act. 14