In annunciatione MarieSer. II
Iimpenetrabilis: verbū caro factū eſt et habitabit in nobis. Quis em̄ inueſtiget: qͥs attingat: qͥs app̄hendat? Puteus altꝰ eſt ⁊ in qͦhauriā non ē mihi. Uerūtamē ſolet interdūſuppoſita puteis humectare lintheamīa vapor exalās. Propterea ſane licet irrumpereverear ꝓpͥe ꝯſcius infirmitatis frequentertamē velut ſuꝑ os huius putei expando acte dn̄e manꝰ meas: ꝓ eo ꝙ aīa mea ſicut terra ſine aqua tibi. Et nūc ſi quid ē qd̓ deſcendente deorſum nebula tenuis ebiberit cogitatio: vobis fratres modicū illud ſine īuidiacōmunicare curabo: velut expreſſo lintheamine vel exigua refundēs celeſtis ſtilicidiaroris. Quero igit̉ qua rōne filius magis incarnatꝰ ſit qͣꝫ pater. aut ſpūſſanctꝰ: cū totiustrinitatis nō mō equalis ſit gloria ſꝫ vna eadēqꝫ ſubſtantia. Sed qͥs cognouit ſenſū domini: aut qͥs ꝯſiliariꝰ eius fuit. Altiſſimū eſtmiſteriū: nec nos oꝑtet temere ſuꝑ huiuſcemodi p̄cipitare ſnīaꝫ. Uidet̉ tn̄ nec pr̄is necſpūs incarnatōem in pl̓alitate filioꝝ effugiſſe ꝯfuſionē: dū alius dei: aliꝰ filiꝰ hoīs diceret̉. Uidet̉ ⁊ illud maxime ꝯgruū vt is ſpecialiter filius fieret qͥ filiꝰ erat: ne qͥd eēt ambiguitatis in noīe. Deniqꝫ ip̄a eſt ꝟ̓ginis noſtre gl̓ia ſingularis ⁊ excellēs p̄rogatiua marie: ꝙ filiū vnū eūdēqꝫ cū deo pr̄e meruit habere cōmunē: quē ſane perijſſe ꝯſtat ſi nō filius incarnaretur. Sꝫ nec nob̓ alia dari poſſitoccaſio ſil̓is ſperande ſalutis ⁊ hereditatisFactus qͥdem pͥmogenitus in multis fratribus qͥ vnigenitus erat aſciſcet eos ſine dubio in hereditatē: quos vocauit in adoptionem. Si em̄ fratres ⁊ coheredes. Hic ergoxp̄s ieſus mediator fidelis. ſicut in perſonavna: dei hominiſqꝫ ſb̓am copulauit ineffabili ſacramento: ſic ⁊ in ip̄a recōciliatiōe conſilio vſus altiſſimo. mediā nō deſeruit equitatē: vtriſqꝫ tribuēs qd̓ oꝑtebat: honorē deohomini miſeratōem. Hec em̄ optima int̓ offenſum dn̄m ⁊ reum ſeruū forma cōpoſitōisvt nec honorādi dn̄i zelo ſeruus opprimat̉auſteriori ſnīa: nec rurſum dū huic īmoderatius ꝯdeſcendit̉. ille debito fraudet̉ honore. Audi igit̉ ⁊ diligēter obſerua angelicam. in huiꝰ mediatoris ortu diſtrubutōem. Gloria inqͥunt in altiſſimis deo: ⁊ ī terra pax hominibus bone voluntatis. Huiꝰ deniqꝫ gr̄aobſeruationis fideli recōciliatori xp̄o nec timoris ſpūs defuit quo patri ſemꝑ reuerētiam exhiberet. ſemꝑ ei deferret. ſemꝑ gloriaꝫeiꝰ q̄reret: nec ſpūs pietatis: qͦ miſericordit̉cōpateret̉ homībus. Un̄ ⁊ neceſſariū habuii ſpm̄ qͦꝫ ſcientie: ꝑ quē timoris pairt̓ ⁊ pie-
tatis diſtributio fieret in cōfuſa. Et nota ꝙin pͥmo illo parentū nr̄oꝝ pctō tres quidemauctores extiterūt: ſed manifeſte defuerunttria tribꝰ. Dico em̄ euā diabolū ⁊ adam Nōhabuit eua ſcīam: q̄ vt ait apl̓s. ſeducta eſt īᶠp̄uaricationē. Verū hec qͥdeꝫ ſerpenti nō defuit. qui callidior deſcribit̉ ceteris aīantibꝰſed pietatē malignꝰ nō habuit: qui ab initiofactus eſt homicida. Adā ꝟo pius forte videt̉ mulierē nō ꝯtriſtando: ſꝫ timorē dn̄i dereliquit: voci illius magis obediēs qͣꝫ diuīeUtinā magis timor dn̄ i p̄ualuiſſet ī eo ſicutde xp̄o ſignāter legit̉: Quia repleuit euꝫ nōpietatis ſpūs ſed timoris. In omnibꝰ em̄ ⁊ꝑ oīa pietati ꝓxīoꝝ timor dn̄i p̄ferēdus eſt:et ſolus ip̄e eſt qui totum ſibi hoīem debeatvēdicare. In his igitur tribꝰ timore: pietateet ſciētia: mediator noſter recōciliauit homnes: Nā in cōſilio ⁊ fortitudine de manu aduerſarij liberauit. Cōſilio ſiqͥdē pͥſtino iurepͥuauit hoſtem. data ptāte vt manus iniceret īnocēti. fortitudine p̄ualuit: ne violenterpoſſet retineri redemptor: dū victor ab inferis redijt. ⁊ vita omniū cū eo ſurrexit. Exinde cibat nos pane vite ⁊ intellectꝰ: ⁊ potataqua ſapiētie ſalutaris. Eſt em̄ intellectꝰ rerum ſpūaliū ⁊ inuiſibiliū verus aīe panis cōfirmans cor nr̄m: ⁊ ad omne opꝰ bonū roborans in omni exercitatiōe ſpūali. Carnalisaūt hō qͥ nō percipit ea que ſunt ſpūs dei ẜſtulticia ei vident̉. gemat ⁊ lugeat dicens.Aruit cor meū: qꝛ oblitus ſum comedere pa pnem meum. Ecce em̄ mera ⁊ ꝑfecta ꝟitaseſt. nō ꝓdeſſe homini. ſi vniuerſū mundumlucretur: aīe aūt ſue detrimentū faciat. Sedqn̄ id caꝑe poſſit auarꝰ? Sine cauſa laboratqͥſqͥs ei id ꝑſuadere conat̉. Vt qͥd hoc? Nē/pe qꝛ ſtulticia illi videt̉. Quid veriꝰ: qͣꝫ iugūxp̄i eſſe ſuaue. Appone homī ſeculari et vide ſi nō magis lapidē qͣꝫ panē reputabit: etcerte hmōi intelligētia ꝟitatis interne viuitaīa: ⁊ hic ē ſpūalis cibꝰ. Nō em̄ in ſolo pane ꝑviuit homo: ſꝫ in omī ꝟ̓bo qd̓ ꝓcedit de oredei. Uerūtamē donec ſapit tibi veritas: nōſine difficultate ad interiora traijcit̉. Ubi vero ceperis in ea oblectari. iā non cibꝰ ſꝫ potꝰeſt et ſine difficultate intrat in animam: quovidelicet ſpiritualis cibus intelligentie potu ſapiētie digerat̉ ne ip̄iꝰ interioris homīsartubꝰ .i. affectibꝰ ſiccitate laborantibꝰ. onri. magis ſit qͣꝫ vtilitati. Ex omībꝰ gͦ que ſaluandis ppl̓is fuerāt neceſſaria nihil penituſdefuit ſaluatori. Ip̄e ē em̄ de qͦ p̄cinit eſaias EEgrediet̉ virga de radice ieſſe: ⁊ flos de radice eius aſcendet et reqͥeſcet ſuꝑ eū ſpiritus
Luc̓. 1
Deut̓. 4.
Eſa. 11.
pͣs. 101.
Eſa. 11.
1. Thi. .2.