In Circumciſione dn̄iSermo 515
23
miſerante deo virtus gratie in nobis oꝑaturvt in nouitate vite ambulemꝰ Ergo naſciturhomo qn̄ ſol iuſticie ortus in aīo: peccatoꝝ illuminat tenebras: horrendūqꝫ dei iudiciuminternis obtutibꝰ offert: addens ad terrorisvinculū: breuem dierum numerū ⁊ finē incertum. Hec plane veſꝑa eſt ad quā demorabit̉fletus: ⁊ neceſſe eſt addi matutini leticiam: vtauditam faciat nobis mīam ſuā. Sic enim fitveſpe ⁊ mane dies vnꝰ. Eſt aūt dies iſta iuſticie: reddēs vnicuiqꝫ qd̓ ſuū eſt: nobis miſeriam: miẜicordiā deo. In hac die puer naſcit̉:qn̄ ex his que diximꝰ ad amorē penitentie: etodiū pctī animꝰ excitat̉. Sed ꝑiculoſum eſt ſiforte velit int̓ ſeculi turbas agere penitētiamvbi nimirū alij venenatis ꝑſuaſiōibꝰ: alij vndiqꝫ exēplis peioribꝰ ad peccatū alliciāt: alijadulatiōibꝰ in vanā gloriā: alij detractiōibuſin impatiētiā animū eius deijciāt. Procedatiam neceſſe ē prudētię radius: on̄dat qͣꝫtas etqͣꝫ importunas p̄ſertim in hac gnaͣtiōe nequāoportunitates ⁊ occaſiōes pctī offerat mūdet ingerat: qͣꝫ debilis ſit ad illas hūanꝰ animꝰmaxime qui in peccati ꝯſue udīe ſit nutritusIn hac ergo die prudētie eligat de p̄ſenti ſe.23 culo nequā fugere: dicēs cū ꝓpheta: Odiuieccleſiā malignantiū: ⁊ cū impijs nō ſedebo.Sed nōdū ſufficit hoc. Forte enī vult eligereſolitudinē nō ſatis attendēs ꝓpriā infirmitatem: ⁊ ꝑiculoſam diaboli lucta. Quid enī periculoſiꝰ qͣꝫ ſolū luctari ꝯtra antiqͥ hoſtis verſutias a qͦ videat̉: ⁊ quem videre non poſſit?Itaqꝫ iam habet neceſſariā fortitudīs diē vtnouerit cuſtodiēdā ad dn̄m fortitudinē ſuaꝫ:et aciem multoꝝ parit̓ pugnātiū eſſe querendam vbi tot ſunt auxiliarij quot ſocij: ⁊ talesqͥ dicere poſſint cū apl̓o: Quia nō ignoramusaſtutias inimici. Cōgregatio enī ꝓ fortitudine ſua: terribil̓ eſt: vt caſtroꝝ acies ordinata.Ue aūt ſoli: qꝛ ſi ceciderit nō habet ſubleuantem. Qd̓ ſi cuiqͣꝫ ex antiqͥs pr̄ibꝰ gr̄am hancꝯceſſam audiuimꝰ: nō expedit temere ſe committere huic ꝑiculo: nec oportet tētare deuꝫ:ſicut ⁊ mgr̄ noſter de anachoritis loq̄ns: quinō inqͥt ꝯuerſiōis feruore nouitio ⁊cͣ. Itaqꝫ īhac fortitudīs die ad id qd̓ iam ceꝑat: id eſt:5. Odiui eccleſiā malignātiū: etiā addat qd̓ ſeqtur: Lauabo inter innocētes manꝰ meaſ: Uerū cū eligit eſſe in ꝯgregatiōe multoꝝ: nunqͥdeliget eſſe mgr̄ qͥ nondū diſcipulus fuit: ⁊ docere quod didicit nunqͣꝫ? Et quō aūt aūt in ſeaut in alijs motꝰ irrōnabiles poterit temꝑareNemo carneꝫ ſuam odio habuit. Quō ergoputatis ſi iam mgr̄ ſuus fuerit iſte: qͥn facile ſibi aliqn̄ eo ampliꝰ quo familiariꝰ ꝯdeſcēdat?
Iliuceſcat igit̉ dies temꝑantie: vt querat qͦmodo temꝑari ⁊ refrenari poſſint incōtinēteſmotꝰ voluptatis: beſtiales motꝰ curioſitatisceruicoſi motꝰ elatiōs ſue. Eligat abietꝰ eſſe īdomo dei ſui: ⁊ ſubiectꝰ eſſe mgr̄o ſub qͦ frangatur eius volūtas: ⁊ obediētie freno ꝯcupiſcentia repͥmat̉: ſitqꝫ qd̓ ait ꝓpheta: Impoſu priſti hoīes ſuꝑ capita noſtra. Nec dedignādūſeruo ꝙ p̄ceſſit in dn̄o: Siquideꝫ nō eſt ſeruꝰ 3maior dn̄o ſuo. Ille enī cum iam creuiſſet etate ⁊ ſapīa ⁊ gratia apud deū ⁊ hoīes: cū iamduodecim annoꝝ eſſet ⁊ remāſiſſet in hieruſalem: inuentꝰ a beata virgine ⁊ ioſeph cuiꝰ filius putabat̉ in medio doctoꝝ audiēs illos etinterrogās: tamē deſcēdit cū illis: ⁊ erat ſubditus illis. Et tu ergo ſubditꝰ eſto ꝓpter illūSed iam tibi in ipſa obediētie viā aliqͣ fortaſſis dura ⁊ aſpera occurcere poſſunt: vt accipias interdū precepta nōnulla que licꝫ ſalubriaſint: minꝰ tamen ſuauia videant̉: hec ſi moleſte ceperis ſuſtinere ſi diiudicare prelatum: ſimurmurare in corde etiam ſi exteriꝰ impleasqd̓ iubetur: nō hec eſt virtꝰ patiētie ſed velamentū malitie. Neceſſe eſt ergo vt illuceſcatdies patiētie ꝑ quaꝫ oīa dura ⁊ aſpera tacitaamplexaris ꝯſciētia: te magis diiudicās ⁊ durius arguens: cui nimirū diſplicēt que ad ſalutem ſunt: ⁊ in cogitatiōe tua ſemꝑ partemmgr̄i quoad poteſ aduerſus temetip̄m iuuāsteqꝫ in oībus accuſare: ipſum ꝟo magis excuſare laborās. Porro in hoc loco iam cauēduꝫtibi arbitror a ſuꝑbia. Magnū eſt enim oīnoſic vincere ſemetipſuꝫ. Melior eſt ait Salo pmon patiēs viro forti: ⁊ qui dn̄at̉ animo ſuoexpugͣtore vrbiū. Conſidera deniqꝫ qͣꝫ manifeſte ꝓpheta doceat neceſſariū eſſe hūilitateꝫpoſt patientiā dicēſ: Uerūtamē deo ſubiectaeſto anima mea: quoniā ab ipſo patiētia mea.Nōne videt̉ hic occaſione patiētię tentationem ſenſiſſe ſuꝑbie? Neceſſe eſt ergo vt illuminet cor tuū radius humilitatis: ⁊ declaretquid a te ſit: quid a deo vt non altum ſapias:Quoniā deus ſuperbis reſiſtit: humilibꝰ dat̉ ⁊gratiam. Iam ꝟo cum in his diutius fuerisexercitatꝰ: roga dari tibi deuotiōis lumen: diem ſereniſſima ⁊ ſabbatū mentis in quo tanqͣꝫemeritꝰ miles in laboribꝰ vniu̓ſis viuas abſqꝫlabore: dilatato nimirū corde currens viammandatoꝝ dei: vt qd̓ prius cum amaritudīeet coactiōe tui ſpūs faciebas: de cetero iā cuꝫſūma dulcedīe ꝑagas ⁊ d̓lectatiōe. Hāc ni fallor petebat qͥ ait: Remitte mihi vt refrigererAc ſi dicat: Quouſqꝫ in labore ⁊ dolore iſtocrucior: ⁊ morte afficior tota die? Remitte mi p̄hi vt refrigerer̄. Ueꝝ ⁊ ad hāc qͥdē ꝑfectionē
Epbe. 5
2. Coꝝ. 2.
pͣs. 25.
qs. 15
pͣs. 63.
ph. 13
Ioh̓ .12.
Iaco .4
prouer. 16.
pͣs. 38.
pͣs. 61.