Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

In Circumciſione dn̄iSermo 515

23

miſerante deo virtus gratie in nobis oꝑaturvt in nouitate vite ambulemꝰ Ergo naſciturhomo qn̄ ſol iuſticie ortus in aīo: peccatoꝝ illuminat tenebras: horrendūqꝫ dei iudiciuminternis obtutibꝰ offert: addens ad terrorisvinculū: breuem dierum numerū ⁊ finē incertum. Hec plane veſꝑa eſt ad quā demorabit̉fletus: ⁊ neceſſe eſt addi matutini leticiam: vtauditam faciat nobis mīam ſuā. Sic enim fitveſpe ⁊ mane dies vnꝰ. Eſt aūt dies iſta iuſticie: reddēs vnicuiqꝫ qd̓ ſuū eſt: nobis miſeriam: miẜicordiā deo. In hac die puer naſcit̉:qn̄ ex his que diximꝰ ad amorē penitentie: etodiū pctī animꝰ excitat̉. Sed ꝑiculoſum eſt ſiforte velit int̓ ſeculi turbas agere penitētiamvbi nimirū alij venenatis ꝑſuaſiōibꝰ: alij vndiqꝫ exēplis peioribꝰ ad peccatū alliciāt: alijadulatiōibꝰ in vanā gloriā: alij detractiōibuſin impatiētiā animū eius deijciāt. Procedatiam neceſſe ē prudētię radius: on̄dat qͣꝫtas etqͣꝫ importunas p̄ſertim in hac gnaͣtiōe nequāoportunitates ⁊ occaſiōes pctī offerat mūdet ingerat: qͣꝫ debilis ſit ad illas hūanꝰ animꝰmaxime qui in peccati ꝯſue udīe ſit nutritusIn hac ergo die prudētie eligat de p̄ſenti ſe.23 culo nequā fugere: dicēs cū ꝓpheta: Odiuieccleſiā malignantiū: ⁊ cū impijs nō ſedebo.Sed nōdū ſufficit hoc. Forte enī vult eligereſolitudinē nō ſatis attendēs ꝓpriā infirmitatem: ⁊ ꝑiculoſam diaboli lucta. Quid enī periculoſiꝰ qͣꝫ ſolū luctari ꝯtra antiqͥ hoſtis verſutias a qͦ videat̉: ⁊ quem videre non poſſit?Itaqꝫ iam habet neceſſariā fortitudīs diē vtnouerit cuſtodiēdā ad dn̄m fortitudinē ſuaꝫ:et aciem multoꝝ parit̓ pugnātiū eſſe querendam vbi tot ſunt auxiliarij quot ſocij: ⁊ talesqͥ dicere poſſint cū apl̓o: Quia nō ignoramusaſtutias inimici. Cōgregatio enī ꝓ fortitudine ſua: terribil̓ eſt: vt caſtroꝝ acies ordinata.Ue aūt ſoli: qꝛ ſi ceciderit nō habet ſubleuantem. Qd̓ ſi cuiqͣꝫ ex antiqͥs pr̄ibꝰ gr̄am hancꝯceſſam audiuimꝰ: nō expedit temere ſe committere huic ꝑiculo: nec oportet tētare deuꝫ:ſicut ⁊ mgr̄ noſter de anachoritis loq̄ns: quinō inqͥt ꝯuerſiōis feruore nouitio ⁊cͣ. Itaqꝫ īhac fortitudīs die ad id qd̓ iam ceꝑat: id eſt:5. Odiui eccleſiā malignātiū: etiā addat qd̓ ſeqtur: Lauabo inter innocētes manꝰ meaſ: Uerū cū eligit eſſe in ꝯgregatiōe multoꝝ: nunqͥdeliget eſſe mgr̄ qͥ nondū diſcipulus fuit: ⁊ docere quod didicit nunqͣꝫ? Et quō aūt aūt in ſeaut in alijs motꝰ irrōnabiles poterit temꝑareNemo carneꝫ ſuam odio habuit. Quō ergoputatis ſi iam mgr̄ ſuus fuerit iſte: qͥn facile ſibi aliqn̄ eo ampliꝰ quo familiariꝰ ꝯdeſcēdat?

Iliuceſcat igit̉ dies temꝑantie: vt querat qͦmodo temꝑari ⁊ refrenari poſſint incōtinēteſmotꝰ voluptatis: beſtiales motꝰ curioſitatisceruicoſi motꝰ elatiōs ſue. Eligat abietꝰ eſſe īdomo dei ſui: ⁊ ſubiectꝰ eſſe mgr̄o ſub qͦ frangatur eius volūtas: ⁊ obediētie freno ꝯcupiſcentia repͥmat̉: ſitqꝫ qd̓ ait ꝓpheta: Impoſu priſti hoīes ſuꝑ capita noſtra. Nec dedignādūſeruo ꝙ p̄ceſſit in dn̄o: Siquideꝫ nō eſt ſeruꝰ 3maior dn̄o ſuo. Ille enī cum iam creuiſſet etate ⁊ ſapīa ⁊ gratia apud deū ⁊ hoīes: cū iamduodecim annoꝝ eſſet ⁊ remāſiſſet in hieruſalem: inuentꝰ a beata virgine ⁊ ioſeph cuiꝰ filius putabat̉ in medio doctoꝝ audiēs illos etinterrogās: tamē deſcēdit cū illis: ⁊ erat ſubditus illis. Et tu ergo ſubditꝰ eſto ꝓpter illūSed iam tibi in ipſa obediētie viā aliqͣ fortaſſis dura ⁊ aſpera occurcere poſſunt: vt accipias interdū precepta nōnulla que licꝫ ſalubriaſint: minꝰ tamen ſuauia videant̉: hec ſi moleſte ceperis ſuſtinere ſi diiudicare prelatum: ſimurmurare in corde etiam ſi exteriꝰ impleasqd̓ iubetur: nō hec eſt virtꝰ patiētie ſed velamentū malitie. Neceſſe eſt ergo vt illuceſcatdies patiētie ꝑ quaꝫ oīa dura ⁊ aſpera tacitaamplexaris ꝯſciētia: te magis diiudicās ⁊ durius arguens: cui nimirū diſplicēt que ad ſalutem ſunt: ⁊ in cogitatiōe tua ſemꝑ partemmgr̄i quoad poteſ aduerſus temetip̄m iuuāsteqꝫ in oībus accuſare: ipſum ꝟo magis excuſare laborās. Porro in hoc loco iam cauēduꝫtibi arbitror a ſuꝑbia. Magnū eſt enim oīnoſic vincere ſemetipſuꝫ. Melior eſt ait Salo­ pmon patiēs viro forti: ⁊ qui dn̄at̉ animo ſuoexpugͣtore vrbiū. Conſidera deniqꝫ qͣꝫ manifeſte ꝓpheta doceat neceſſariū eſſe hūilitateꝫpoſt patientiā dicēſ: Uerūtamē deo ſubiectaeſto anima mea: quoniā ab ipſo patiētia mea.Nōne videt̉ hic occaſione patiētię tentationem ſenſiſſe ſuꝑbie? Neceſſe eſt ergo vt illuminet cor tuū radius humilitatis: ⁊ declaretquid a te ſit: quid a deo vt non altum ſapias:Quoniā deus ſuperbis reſiſtit: humilibꝰ dat̉ ⁊gratiam. Iam ꝟo cum in his diutius fuerisexercitatꝰ: roga dari tibi deuotiōis lumen: diem ſereniſſima ⁊ ſabbatū mentis in quo tanqͣꝫemeritꝰ miles in laboribꝰ vniu̓ſis viuas abſqꝫlabore: dilatato nimirū corde currens viammandatoꝝ dei: vt qd̓ prius cum amaritudīeet coactiōe tui ſpūs faciebas: de cetero iā cuꝫſūma dulcedīe ꝑagas ⁊ d̓lectatiōe. Hāc ni fallor petebat qͥ ait: Remitte mihi vt refrigererAc ſi dicat: Quouſqꝫ in labore ⁊ dolore iſtocrucior: ⁊ morte afficior tota die? Remitte mi­ p̄hi vt refrigerer̄. Ueꝝ ⁊ ad hāc qͥdē ꝑfectionē

Epbe. 5

2. Coꝝ. 2.

pͣs. 25.

qs. 15

pͣs. 63.

ph. 13

Ioh̓ .12.

Iaco .4

prouer. 16.

pͣs. 38.

pͣs. 61.