Sermo IIIn Circumciſione dn̄i
xſus. Ab īitio deꝰ modū acceptat: ⁊ nihil vnqͣꝫīmoderatū illi placuit equitati. Hinc fuit ꝙ n̄modo in ponderę ⁊ mēſura ⁊ numero ꝯdiditvniuerſa: ſed ⁊ ꝓtinus ipſi hoī moduꝫ p̄ſcriaa pſit: mandatū contulit dicēs: Ex omni lignoparadyſi comedes: de ligno autem ſciētie boni ⁊ mali ne comedas. Leuiſſimū plane mandatum: ⁊ larga oīno menſura. Sed tranſgreſſus eſt homo p̄ſcriptū ſibi modū ⁊ ꝯſtitutumſibi terminū pretergreſſus. Vnde ⁊ auertensab eo faciem ſuam deus: vix tandem in diebꝰabrae amici ſui placabilis fieri incipiens: rurſus modū inſtituit: ꝓmulgauit legem: ſed nōpriori ſimilem vſqꝫ quaqꝫ. Ea ſiquidē ad cautelam fuerat: hec ad medelam. Ibi ꝓhibitiofacta ne ſuꝑfluitas ſubintraret: hic iam indicta abſciſio eſt vt ſacramēti remedio que ſubintrauerat tolleret̉. Poſtremo illa quideꝫ inarbore data eſt ne fructu eius veſceret̉: hec īꝓprio corꝑe: vt caro p̄putij ſcinderet̉. Necdubium ſane qͥn cetera qͦꝫ hūani corporis mēbra additamentū illud leuiathan occuparetvenenū ſcilicet ꝯcupiſcētie ⁊ īmoderate atqꝫinordinate illecebra voluptatis: vt generalisquedam abſciſio oībus neceſſaria videretur.Ceterū quia ſinguloꝝ mēbroꝝ abſciſionē humane carnis fragilitas ⁊ infantilis etatis infirmitas nullatenꝰ ſuſtineret: pio moderaminediſpoſitio ſuꝑna ꝓuidit vt in ea potiſſimumparte ꝯcupiſcētia caſtigaret̉: in qua vehemētius eam ſeuire ꝯſtabat: ⁊ violentiꝰ malignari. In oī ſiquidem ꝯtradicentiū ſpiritui rebellione mēbroꝝ ſolum illud vſqꝫ adeo ꝯtumaxinuenit̉: vt contra omnē volūtatis deliberationē ad inhoneſtos ⁊ illicitos motus aſſurgat. Nam ꝙ hec circūciſio octaua die fiebatſpem cōmēdabat regni celeſtis: ꝙ videlicꝫ adprimū reflexus dierū circulus p̄ferre qͣndamcorone ſpēm videret̉. Hinc eſt ꝙ octaua potiſſimū dies poſt ſolēnitates p̄cipuas celebratur: ⁊ in ſermone dn̄i prime btītudini copulatur octaua: vt celeſtis regni demū iterata promiſſio: euident̓ nobis coronā fabricet. Merito ſane dum circūcidit̉ puer qui natus eſt nobis: ſaluator vocat̉: qd̓ videlicet ex hͦ iam ceperit oꝑari ſalutē noſtrā: īmaculatū illū ꝓ nobis ſanguinē fundēs. Neqꝫ enī iam querere ēchriſtianis: cur voluerit dn̄s chriſtus circūcidi. Propt̓ hoc ſiquidē circūciſus eſt: ꝓpt̓ qd̓natus: ꝓpter qd̓ paſſus. Nihil hoꝝ ꝓpter ſeſed oīa ꝓpter electos. Nec in peccato genitꝰ:nec a peccato circūciſus: nec mortuus eſt propeccato ſuo: magis autem ꝓpter delicta noſtra. Quod vocatū eſt inquit ab angelo priuſqͣꝫ in vtero conciꝑetur. Vocatuꝫ plane: nō
impoſitum: nempe hoc ei nomen eſt ab eterno. Anatura ꝓpria habet vt ſit ſaluator: innatum eſt ei nomen hoc: non inditum ab humana vel angelica creatura. Sed quid dicimus? ꝙ egregius ille ꝓpheta hunc ipſuꝫ puerum multis noībus appellandū fore predicēſhoc vnū tacuiſſe videtur: qd̓ ſolum hoc p̄monuit angelus ⁊ teſtatur euangeliſta vocatumeſt nomen eius? Exultauit eſaias vt videretdiem hunc: ⁊ vidit ⁊ gauiſus eſt. Deniqꝫ ⁊ loquebat̉ gratulabūdus ⁊ laudans deum. Puer natus eſt nobis: filius datus eſt nobis: ⁊ ſactus eſt pͥncipatus eius ſuper humerū eius: ⁊vocabit̉ nomen e ius āmirabilis: conſiliariꝰ:deus fortis: pater futuri ſeculi: pͥnceps pacis.Sed vbi eſt nomen qd̓ eſt ſuper omne nomēnomen ieſu in quo omne genu flectatur? Forte in his omnibus vnū illud inuenies: ſed expreſſum quodāmodo ⁊ effuſum. Nempe ipſum eſt de quo ſponſa in cantico amoris: Oleum inquit effuſum nomen tuū. Habes ergovnum in his omnibꝰ appellatiōibꝰ ieſuꝫ: necoīno aut vocari poſſet aūt eſſe ſaluator: ſi forte quippiam horum defuiſſet. Nunqͥd nō vere ammirabilē eum ſinguli ſumus experti: inmutatione vtiqꝫ voluntatū noſtrarū? Hocnempe eſt ſaluationis noſtre pͥncipium. cū incipimus reſpuere qd̓ diligebamꝰ: dolere vnde letabamur: amplecti qd̓ timebamꝰ: ſeqͥ qd̓fugebamus: optare qd̓ ꝯtemnebamꝰ. Ammirabilis plane: qui hec operat̉ mirabilia. Sednihilominus ⁊ conſiliariū ſeſe exhibeat neceſſe eſt in electione penitētie ⁊ vite ordinationene forte ſit nobis abſqꝫ ſcientia zelus: ⁊ volū/tati bone prudentia deſit. Sane opus eſt vtdeum quoqꝫ ꝓbemus in remiſſione videlicetpriorum delictoꝝ: qꝛ nec ſine hac ſalus nobiſꝯſtare poteſt: ⁊ nemo poteſt dimittere peccata niſi ſolus deus. Verū ne id quidem ſufficitad ſalutē: niſi forte qͦꝫ exꝑiamur in expugnādo impugnātes nos ne ab eiſdem rurſum cōcupiſentijs ſuꝑemur: vt fiant nouiſſima nr̄apeiora prioribꝰ. Uidetur ne iam aliquid deeſſe ſaluatori? Plane deeſſet qd̓ maximuꝫ eſtniſi ⁊ pr̄ eſſet futuri ſeculi: vt ꝑ eū ſcꝫ in īmortalitatē reſurgeremꝰ: qͥ ꝑ p̄ſentis ſeculi pr̄emgnaͣmur ad mortē. Neqꝫ hͦ ſatis: ſi nō etiā pͥnceps pacis pr̄i nos recōciliaret cui traditurꝰ ēregnū: ne forte ſicut filij ꝑditionis vtiqꝫ nō ſalutis reſurrecturi videremur ad penā. Multiplicabit̉ ſane eius imperiū vt merito ſaluator dicatur: etiam ꝓ multitudīe ſaluādoꝝ: etpacis nō erit finis: vt veram noueris eſſe ſalutem: que non poſſit timere defectū.¶ Sermo III vnde ſupra
e iiij
hiij. ⁊.
Eſa 9.
Canti .x