Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Beati BernardiSermo XXII

XXII

fantē poſitū in p̄ſepio. Sicut enim ſaluatorisinfantia manifeſtā pretēdit hūilitatē: ſic ꝑ virginē ꝯtinētia: iuſticia ꝑ ioſeph virū iuſtū cuilaus ē in euāgelio nō incōgrue deſignat̉. Sane ꝯtinentiā deberi carni qͥs neſciat? Iuſticiaꝟo virtꝰ ē qd̓ ſuū eſt cuiqꝫ tribuens: ⁊ hͨ gͦ adꝓximos ē neceſſaria. Porro hūilitas deo noſrecōciliat: deo facit eſſe ſubiectoſ: deo placet ī.i. nob̓: ſicut ait virgo btā: Reſpexit deus hūilitatē ancille ſue. Itaqꝫ qͥ fornicat̉ peccat in corpus ſuū: qui iniurioſus ē in ꝓximū: qui extollit̉ ⁊ inflat̉ in deū. Fornicator ſemetipſuꝫ dehoneſtat: īiurioſus moleſtat ꝓximū: elatꝰ qd̓2. in ſe eſt deū inhonorat: Gloriā meā dn̄s ait alteri nō dabo. Et ſuꝑbus: ego inqͥt mihi eamlicet nō dederis vſurpabo. Nec enī placet eiangelica diſtributio: dās gloriā deo: pacē hominibꝰ. Nō gͦ colit deū: ſed ad qſus eū extollitur impiꝰ plane ⁊ infidelis. Que ē enī pietasniſi cultus dei? Quis ꝟo deū colit niſi qͥ voluntarie ei ſubieciꝰ eſt: ⁊ ſicut oculi ſeruoꝝ inmanibꝰ dn̄oꝝ ſuoꝝ: ſic oculi cordis eiꝰ ad dominū deū ſuū? Vt gͦ inueniat̉ in nob̓ ſꝑ mariaet ioſeph ⁊ infans poſitꝰ in p̄ſepio: ſobrie ⁊ iuſte ⁊ pie viuamꝰ in hͦ ſeculo Propt̓ hͦ enī apparuit gr̄a dei erudiēs nos: ⁊ ꝑ hoc qͦꝫ illius.2º gloria apparebit. Sic eniꝫ habes: Apparuitgr̄a dei oībus hoībꝰ erudiēs nos: vt abnegātes impietatē ⁊ ſecularia deſideria: ſobrie iuſte ⁊ pie viuamꝰ in hͦ ſeculo: expectātes beatam ſpem: ⁊ aduentū glorie magni dei. Ap.i. paruit in paruulo gr̄a ad eruditionē: Sed h̓erit magnꝰ: ſicut de eo gabriel locutꝰ eſt: ⁊ qͦsparuulus erudierit ad hūilitatē cordis ⁊ māſuetudinē: magnificabit poſtmodū ⁊ glorificabit magnꝰ ⁊ glorioſus adueniēs ieſus chriſtus dn̄s noſter.Sermo quintus. vnde ſupra.IEnedictus deet pr̄ dn̄i nr̄i ieſu chriſti: pr̄ miſericordiarū ⁊ deꝰ totius ꝯſolatiōis: qͥꝯſolat̉ nos in oī tribulatiōe nr̄a. Bn̄dictꝰ quiꝓpter nimiā charitatē ſuam qͣ dilexit nos: filium ſuū dilectū in qͦ ei bene cōplacuit miſit: ꝑquē recōciliati pacē habeamꝰ ad eū: ⁊ idē ſitnob̓ recōciliationis huiꝰ ⁊ mediator ⁊ obſes.Nō eſt qd̓ vereamur frēs mei ſub tam pio mediatore: nō eſt qd̓ de tam fido obſide dubitemus. Sed qͣlis mediator ē inquies qͥ in ſtabulo naſcit̉: in p̄ſepio ponit̉: pānis īuoluit̉ ſicutceteri: plorat vt ceteri: deniqꝫ infans iacet vtceteri: ꝯſueuerūt? Magnꝰ plane mediator ēetiā in his oībꝰ que ad pacē ſunt: nō ꝑfunctorie ſed efficacit̓ querēs. Infans qͥdem eſt: ſed

verbū infans: cuiꝰ ne ipſa qͥdē infantia tacet.Cōſolamī ꝯſolamī dicit dn̄s deꝰ veſter: dicit Ehoc emanuel nobiſcū deꝰ. Clamat hͦ ſtabulūclamat p̄ſepe: clamāt lachryme: clamāt pāni.Clamat ſtabulū: curādo ſeſe hoī qui in latrones inciderat p̄parari: Clamat p̄ſepe: eidem p̄shoī q̇ iumētis comꝑatꝰ fuerat pabuluꝫ miniſtrari. Clamāt lachryme: clamāt pāni eiuſdeꝫipſiꝰ cruēta iam vulnera ablui ⁊ detergi. Siquidē nullo hoꝝ chriſtꝰ eguit: nihil hoꝝ illiꝓpter ſe: magis aūt oīa ꝓpt̓ electoſ: Uerebū Atur filiū meū ait pr̄ mīarū. Uerū id qͥdē dn̄e:reuerent̉ eū. Sed qͥ? Nō plane iudei ad quoſmiſſus: ſꝫ electi ꝓpter qͦs miſſus. Reueremureūnos in p̄ſepio: reueremur in patibulo: reueremur ī ſepulchro. Deuote ſuſcipimꝰ tenerū ꝓpt̓ nos: cruentū ꝓpt̓ nos: pallidū ꝓpternos: ſepultum ꝓpt̓ nos reueremur. Deuoteadoramꝰ cū magis: deuote amplectimur cuꝫſymęone ſctō infantiā ſaluatoris: ſuſcipientesmīam tuā in medio templi tui. Siqͥdē ipſe eſtd̓ qͦ legimꝰ: Mīa dn̄i ab eterno. Alioquin pͦ̄qͥd coeternū pr̄i: niſi filiꝰ ⁊ ſpūſſctūs: Et vt̓qꝫqͥdē non tam miſericors qͣꝫ ipſa vere miẜicordia: nihilominꝰ etiā pr̄ miẜicordia eſt: atqꝫ hitres nō niſi vna miẜicordia: ſicut vna eſſentia: vna ſapīa: vna dīnitas: vna maieſtaſ. Ineo tn̄ ꝙ pr̄ mīarū dicit̉ deꝰ: qͥs nō videat velꝓprio noīe filiū deſignari: Et bn̄ d̓r pr̄ mīarūcui ꝓpriū eſt miſereri ſꝑ ⁊ parcere. Sed forteqͥs dicat: Quō illi ꝓpriū ē miẜeri: cuiꝰ iudicia ẜabyſſus ml̓ta? Neqꝫ eī d̓r oēs vie eiꝰ ſola mīaᵖſed mīa ⁊ veritas. Nō minꝰ iuſtꝰ qͣꝫ miẜicorseſt: cui mīa ⁊ iudiciū decantat̉. Uecū id qͥdeꝫcui vult miſeret̉. ⁊ quē vult indurat: ſꝫ ꝙ miſeret̉ ꝓpriū illi ē: ex ſe enī ſumit materiā ⁊ velutquoddā ſemīariū miſerendi. Nā ꝙ iudicat etꝯdēnat: nos eū qͦdāmodo cogimus: vt longealit̓ de corde ipſiꝰ miſeratio qͣꝫ aīadu̓ſio ꝓcedere videat̉. Ipſum audi dicētē: Nunqͥd voluntatis mee ē mors impij dicit dn̄s: ⁊ nō magiſ vi ꝯu̓tat̉ ⁊ viuat? Recte igit̉ nō pr̄ iudiciorū vel vltionū d̓r: ſꝫ pr̄ mīarū: nō mō ꝙ patriſvideat̉ miſereri potiꝰ qͣꝫ indignari: ⁊ quēadmodū pr̄ filioꝝ miſereat̉ timētiū ſe: ſꝫ eo magꝭꝙ miſerēdi cauſam ⁊ originē ſumat ex ꝓprio:iudicādi vel vlciſcēdi magis ex nr̄o. Sꝫ ſi ꝓpter hͦ pr̄ miẜicordie: qͣre pr̄ mīaꝝ? Semel lo pcutꝰ eſt deꝰ ait ꝓph̓a duo hec audiui: qꝛ ptāsdei ē ⁊ tibi dn̄e miẜicordia. Ceterū apl̓s nob̓in vno verbo in filio vno ipſam qͦꝫ mīam duplicē cōmēdat pr̄em dicēs nō vniꝰ tm̄ miſeri/ 2.cordie ẜꝫ mīarū: ⁊ deū nō vniꝰ ſꝫ totiꝰ ꝯſolationis: qͥ ꝯſolat̉ nos nō mō in hac vel in illa: ſedin oī tribulatiōe: Miſericordie dn̄i multe aſt-

2. Coꝝ. .

Eſa. 42.

Luc̄ .i.

Luc̄ .j.

Titu. 2

Lu. 10pͣs. 48

Fſa. 45

Mat. 21

pͣs. 35hͣs. 24.

Eg .61.

Threū. 3

Coꝝ. 1.

pͣs. 102.

Exech. 18