Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

In die Natalis dn̄iDermo IxL

LI I.

ribꝰ meis p̄cioſo ſanguīs illiꝰ balſamo medeatur. Agnoſce hō qͣꝫ grauia ſunt vulnera ꝓ qͥhus neceſſe ē dn̄m chriſtū vulnerari. Si noneſſent hͨ ad mortē ſempiternā: nunqͣꝫ ꝓ eoruꝫremedio dei filiꝰ moreret̉. Pudet itaqꝫ dilectiſſimi ꝓpriā negligent̓ diſſiml̓are paſſioneꝫ:cui tanta a maieſtate tāta. exhiberi video copaſſionē. Compatit̉ filiꝰ dei ⁊ plorat: hō patitur ⁊ videbit. Sic ⁊ medicine eſtimatio: ⁊ doloris mihi ⁊ timoris exaggeratio ē. Uerum ſidiligent̓ obſeruē p̄cepta medici: erit etiā ꝯſolatiōis occaſio. Sicut enī grauē agnoſco morbū: cui tāta apponit̉ medicina: ſic ⁊ ex hͦ ipſonō incurabilē eſſe ꝯiector. Neqꝫ enī p̄cioſiſſimas ſpēs fruſtra inſumeret medicus ſapiēs:īmo ſapīa ipſa. Porro fruſtra inſumi ꝯſtat n̄ſolū ſi abſqꝫ eis facilis eſſet curatio: ſed multomagis ſi ⁊ cū eis ſit impoſſibil̓. Animat itaqꝫad penitentiā ⁊ accēdit vehemētiꝰ deſideriuꝫſpes ꝯcepta. Sane accedit ad ꝯſolationē ipſa qͦꝫ que paſtoribꝰ vigilantibꝰ exhibita ē viſitatio ⁊ allocutio angeloꝝ. Ue vob̓ diuites qͥhabetis ꝯſolationē vr̄am: vt iam mereamininō hr̄e celeſtē. Quā multi enī nobiles ẜm carnē: qͣꝫ multi potētes: qͣꝫ multi ſapiētes huiꝰ ſeculi hora illa in ſtratis mollibꝰ quieſcebāt: etnemo eoꝝ dignꝰ habitꝰ eſt noua videre lucēſcire magnū illud gaudiū: angelos audire cātantes gloria in excelſis deo. Agnoſcāt hoīeqꝛ qͥ in labore hoīum nō ſunt: viſitari ab angelis nō merent̉. Agnoſcāt qͣꝫ placeat ſuꝑnis cuibus labor cuiꝰ ſpūalis intētio ē: qn̄quidē ⁊eos q̄ ꝓ victu corꝑis corꝑali vrgēte neceſſitate laborāt: ſuo dignant̉ alloquio: ⁊ alloquiotam felici. Nimirū hūanā in eis agnoſcūt or.3. dinationē: qua ꝯſtituit deꝰ: vt in ſudore vultus ſui veſcat̉ adā pane ſuo. Obſecro vos dilectiſſimi ꝯſiderate diligentiꝰ qͣꝫtū fecerit deꝓ vr̄a exhortatiōe ⁊ ſalutē: nec infructuoſusinueniat̉ in vob̓ ſermo tam viuꝰ ⁊ efficax: ſermo fidelis ⁊ oī acceptiōe dignꝰ: ſermo nō tamoris qͣꝫ oꝑis. Putatis frēs paꝝ mihi moleſtūeſſe: ſi hocipſum verbū qd̓ nūc loquor ad voſvacuū ⁊ ſine aliqͣ vtilitate deꝑire in cordibusvr̄is noſſem: Et qͥs ſum ego: aut qͥs eſt h̓ ſermomeꝰ: Si hūc tantillū vocis laborē inutilēeſſe doleret hō puſillus: īmo eſt nihili: qͣꝫ iuſtius indigͣbit̉ dn̄s maieſtatis: ſi tantā eiꝰ oꝑamnr̄a aūt duricia: aut negligētia ꝯtīgat euacuari. Auertat hͦ a ſeruulis ſuis: qui ꝓ eoꝝ ſalute induere dignatꝰ ē formā ſerui vnigenitꝰ deipr̄is: qͥ eſt ſuꝑ oīa deꝰ bn̄dictꝰ in ſecula.Sermo. iiij. vnde ſuprGnoſcite fres

dilectiſſimi: qͣꝫta ſit ſolēnitas hodierna: cui etdies breuis: ⁊ terre anguſta eſt latitudo: locoparit̓ ⁊ tꝑe dilatat̉. Noctē preoccupat: celuꝫreplet anteqͣꝫ terrā. Nox enī vt dies illumīa/ta ē: cū in tempeſte noctis hora paſtores circūfulſit lux noua de cęlo. Et vt noueritis qͦ inloco ſolēnitatis huiꝰ ceperīt gaudia celebrariqd̓ iam angelis erat: futurū oī ppl̓o gaudiumeuangelizat̉: ſed ⁊ ꝯfeſtim ad eſt dīnis ꝑſonāſlaudibꝰ celeſtis exercitꝰ multitudo. Hinc eſtꝙ ſolēnis ducit̉ nox iſta p̄ ceteris: in pſalmishymnis ⁊ canticis ſpūalibꝰ: ⁊ his potiſſimuꝫin vigilijs ſine vlla heſitatiōe credendū eſt celeſtes illos pͥncipes p̄uenire ꝯiūctos pſallētibus: in medio iuuēcularū tympaniſtriarum.Sed qͣꝫ multa hodie gēmis ⁊ auro fulgēt altaria: qͣꝫti vbiqꝫ pallijs parietes adornantur.Putas ad hec diuertēt angeli: ⁊ pānoſos homines declinabūt? Si ita ē: cur paſtoribꝰ ouiūmagis apparuere qͣꝫ terre regibꝰ: qͣꝫ ſacerdo.tibꝰ templi? Cur ⁊ ipſe ſaluator cuiꝰ eſt auruꝫparit̓ ⁊ argētū: ſacrā in corꝑe ſuo dedicat paupertatē. Aut certe cur pauꝑtas ipſa tam ſollicite enarrat̉ ab āgelo? Neqꝫ eī ſine certi rōnemyſterij pānis ſaluator obuoluit̉ ⁊ ponit̉ inp̄ſepio: qn̄ id manifeſte in ſignū nob̓ cōmendat̉ ab angelo: hoc inqͥt vob̓ ſignū: Inuenietis infantem pānis inuolutū. In ſignū poſitiſunt pāni tui dn̄e ieſū: ſed in ſignū cui a multiſvſqꝫ hodie ꝯtradicit̉. Multi quippe vocati:ſed nō multi electi: ⁊ ideo nec ſignati. Agnoſco certe agnoſco ieſum magnū ſacerdote: ſordidis oꝑtū veſtibꝰ dū altercaret̉ cū diabolo.Scientibꝰ ſcripturas loquor: ⁊ qͥbꝰ nō ignota eſt ꝓphetica viſio zacharie. Ubi ꝟo exaltatū eſt caput nr̄m ſuꝑ inimicos nr̄os: ex hocplane mutauit veſtē: decorē induit amictꝰ lumine ſicut veſtimēto. Exemplū dedit nobis:vt ⁊ nos eadē fac̓iamꝰ. Vtilior ſiqͥdem in cōflictu lorica ferrea: qͣꝫ ſtola linea: licet oneri ſitilla: hec honori. Erit cū ⁊ mēbra ſequent̉ caput vt corpꝰ iam vniu̓ſum vno pſallat ſpū: etdicat: Cōcidiſti ſaccū meuꝫ: ⁊ circūdediſti meleticia. Inuenietꝭ inquit infantē pānis inuolutū ⁊ poſitū in p̄ſepio. Et poſt pauca: Uenerūt ait euāgeliſta feſtinātes: ⁊ inuenerūt mariam ⁊ ioſeph: ⁊ infantē poſitū in p̄ſepio. Quideſt ꝙ ſola ab angelo cōmendari videt̉ humilitas nec tn̄ ſola a paſtoribꝰ inueniri. Forte ſpecialius cōmēdat angelus hūilitatē: qꝛ ruentibus ceteris ꝑ ſuꝑbia: ipſe in hūilitate ſtetiſſetAut ꝓpterea certe celitꝰ annūciat̉ hūilitas:ꝙ hͨ qͣſi ꝓpria virtꝰ dīne exhibēda ſit maieſtati. Sola tn̄ non potuit inueniri: qꝛ ſꝑ gr̄a dat̉humilibꝰ. Inuenerūt gͦ mariā ⁊ ioſeph: ⁊ indij

dij

Sen̄. 3.

pͣs. 29

Ln. 2

Cu.

Lu. 2