Ser.ati BernardiXI X

4 4 4L

Beatiſatiōis. Peribit facile: facile ꝯtabeſcet niſicrebris irrigatiōibus adiuuet̉: vt merito inoratione dn̄ica huiuſmodi gratiā ſub quotidiani panis noīe quotidie poſtulemꝰ impinguare. Quā enim timendū nobis ne forte cadat ſuper nos terribilis illa maledictioꝓphetice imp̄cationis: Fiant ſicut fenū tectoꝝ qd̓ priuſqͣꝫ euellat̉ exaruit. Fons ꝟoemulationis no ꝯuenit ſpecialit̓: quia maxime prelatos decet hic zelus. Quattuoritaqꝫ fontes iſtos adhuc in carne viuentibꝰnobis in ſemetipſo chriſtꝰ exhibet: qͥntuꝫ qͥeſt fons vite poſt hoc ſeculū repromittens1. ad quem ſitiebat ꝓpheta cum diceret: Sitiuit anima mea ad deū fontem viuū. Fortaſſis etiam ꝓpter hos quattuor fontes qͣttuor in locis vulneratꝰ eſt chriſtꝰ adhuc viuens in cruce: ꝓpter qͥntum cum iam tradidiſſet ſpiritū: tranſforatꝰ eſt in latere. Viuebat adhuc quādo foderūt ei manus ⁊ pedes vt nobis adhuc viuentibꝰ quattur fontes ex ſeipſo ꝓferret. Quintū ꝑtulit vulnꝰcuꝫ iam expiraſſet: vt in ſe nihilominꝰ qͥntūnobis fontem poſt obitū aperiret. Sed ecce dum loqͥmur de myſterijs natiuitatis adſcrutanda repente deuenimꝰ ſacramēta dominice paſſionis. Nec mirū tamen ſi querimus in paſſione: quid in natiuitate ſua chriſtus attulerit. Tunc enī ꝯciſſo ſacco pecuniam que latebat in preciū noſtre redemptionis effudit.¶ Sermo I vnde ſupraIgna oꝑa domini ait ꝓpheta: Magna qͥdeꝫ0oīa opera eius fratres ſiqͥdē maLgnus ⁊ ipſe: ſed ad nos maxime ſpectant q̄in eis maxime eſſe vident̉. Hinc eſt qd̓ pſallit idem ꝓpheta dicens: Magnificauit dominus facere nobiſcū. Deniqꝫ qͣꝫ magnifice nobiſcū agat ſpecialit̓ tria quedam eiusopera clamant: pͥme noſtre creatiōis: p̄ſentis redemptiōis: future glorificatiōiſ. Quāmagnificata ſunt in ſingulis opera tua dn̄eTuū eſt virtutē operū tuoꝝ annūciare populo tuo: nos ipſa ſaltem opera non ſilemꝰTriplicē fratres cōmixtionē in his tribusꝯſiderare eſt: celeſtis plane operis ⁊ diuine virtutis. Nam in pͥmo opere ꝯditionisnoſtre de limo terre plaſmauit hominē deet inſpirauit in facieꝫ eius ſpiritū vite. Qualis artifex: qualis vnitor rerum: ad cuiꝰ nutum ſic ꝯglutinant̉ ſibi limus terre ⁊ ſpūsvite. Limus quidē iam ante creatus erat:qn̄ in pͥncipio creauit deus cęlū ⁊ terram.

At ſpiritꝰ ſane non cōmunē ſed ꝓpriam habet ꝯditionē: nec in maſſa creatur: ſed ſingulari quadam excellentia inſpirat̉. Agnoſce o homo dignitatē tuam: agnoſce gloriāꝯditionis humane. Eſt enī tibi cū mundocorpus: ſic enī decet euꝫ qui ꝯſtitutꝰ eſt ſuꝑvniuerſam huius creature corporee moleꝫaliqua ei ſimulari ex parte: ſed eſt tibi etiaꝫſublimiꝰ aliquid nec oīno comꝑandus esceteris creaturis. Compacta ⁊ ꝯfederataſunt in te caro ⁊ anima illa plaſmata: hec inſpirata. Sed cuius intereſt hec cōmixtio:Cui ve hec vnio preſtat̉. Etenī iuxta ſapiētiam filioꝝ huius ſeculi vbi ſociant̉ ſūmisinferiora p̄ualent qui poteſtatē habent: ethumilioribꝰ vtunt̉ ꝓ libitu ſuo. Conculcatfortior minus fortem: irridet ſapiens indoctum: ſimplicem fallit aſtutus: potens deſpicit imbecillem. Non ſic in opere tuo deus: non ſic in tua cōmixtione: nō ad hoc ſociaſti ſpiritū limo: ſūblimē humili: dignamet excellentē creaturā abiecte ⁊ inutili maſſe. Quis non videat fratres qͣꝫtū corpori p̄ſtet anima? Nunqͥd non truncus eſſꝫ inſenſibilis caro inanimata? Ab anima enī pulchritudo: ab anima incrementū: ab animaclaritas viſus ⁊ ſonus vocis. Deniqꝫ ſenſus oīs ab anima eſt. Charitatē mihi ꝯiunctio iſta cōmendat: charitatē in hac ipſa cōditionis ꝓprie pagina lego. Charitateꝫ inipſo ſtatim principio non ſolum predicat: ſꝫingerit mihi manus benigniſſima creatorꝭEt quidem magna hec ꝯiūctio dilectiſſimiſed ſi ſtabilis ꝑmanſiſſet. Nūc autem licetdiuino fuerit munita ſigillo: ad imaginemquippe ⁊ ſil̓itudinē ſuā creauit deꝰ hoīem:heu dirutū eſt ſigillū ⁊ vnitas diſſipata accedēs peſſimꝰ ille latro recēs adhuc ſigillūfregit: ⁊ ſic mutata ſil̓itudīe dīna cōꝑatꝰ eſtmiſer hō iumētis inſipiētibꝰ ⁊ ſil̓is factꝰ eſtillis. Rectū quippe fecit deꝰ hoīem: atqꝫ hͦſil̓itudo eiꝰ de qͦ ſcpͥtuꝫ eſt: Quia rectꝰ dn̄s ẜsdeꝰ nr̄: ⁊ nō eſt iniqͥtas in eo. Veracē qͦꝫ etiuſtū fecit eū: ſicut ⁊c ipſe veritas ⁊ iuſticia ēnec vnitas ip̄a poſſet diſiūgi: dū ſigilli huiꝰintegritas ꝑmaneret. Verū ſuꝑuenit falſariꝰ qͥ indoctis ſigillū ꝓmittēs meliꝰ: ve vefregit qd̓ erat manu dīnitatis imp̄ſſuꝫ. Eritis inqͥt ſicut dij: ſciētes bonū ⁊ malum. Omaliuole: o maliuole maligne: ad qͥd eis ſimilitudo ſcīe? Sint certe ſicut dij: recti: iuſti: veraces ſint: ſic̄ deꝰ in quē pctm̄ nō cadit. Hoc qͥppe ſigillo ſtāte: ſtabit vnitaſ illaIā exꝑimur miſeri: qͥd nobis ꝑſuaſerit verſutia diabolicę fraudiſ. Fracto nāqꝫ ſigillo

psͣ. 125.

ps. jj.

psͣ. i38

psͣ. 41.

Gū 3.

osͣ. 91.