Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Beati BernardiSer. VII

nec ⁊ ab ipſo corꝑe ſolueret̉. Un̄ ⁊ cupiebatdiſſolui ⁊ cū xp̄o eē: ſciēs ꝙ pctm̄ ſeꝑans inter nos ⁊ deū penitꝰ auferri nō poterit: donec liberemur a corꝑe. Audiſtis d̓ qͦdā quēdn̄s curauit a demonio: qm̄ collidēs ⁊ multū diſcerpēs eū demon exiuit ab illo. Itaqꝫdico vob̓ genꝰ illud pctī qd̓ totiens ꝯturbatnos: ꝯcupiſcētias loqͦr ⁊ deſideria mala repͥmi qͥdē debet ⁊ pōt ꝑ gr̄am dei vt nō regnetin nob̓: Nec demꝰ mēbra nr̄a arma iniqͥtatiſet ſic nulla dānatio ē his qͥ ſūt in xp̄o ieſu: ſꝫnō eijcit̉ niſi in morte: qn̄ ſic diſcerpimur vtaīa ſeparet̉ a corꝑe: Habes ad quid veneritxp̄s: ⁊ cui intende̓ debeat xp̄ianꝰ. Propterea noli o corpus: noli p̄riꝑe tꝑa: potes eniꝫimpedire aīe tue ſalutē: tuaꝫ ipſiꝰ oꝑari nonpotes: Oīa tp̄s hn̄t: pate̓ vt nūc aīa ꝓ ſe laboret: magis aūt etiā collabora ei: qm̄ ſi cōpateris ⁊ ꝯregͣbis. Quātū eiꝰ impedis reꝑationē: tm̄ impedis tuā: ꝙ nimirū an̄ reꝑarinpoteris: donec ſuā in ea deꝰ imaginē videatreformatā. Nobilē hoſpitē habes nobilemvalde ⁊ tota ſalus tua pēdet d̓ eiꝰ ſalute. Dahonorē hoſpiti tāto. Tu qͥdem habitas ī regione tua: aīa ꝟo ꝑegrina ⁊ exul apud te ēhoſpitata. Queſo te: qͥs ruſticꝰ: ſi forte nobilis ⁊ p̄potēs quiſpiā apud eū voluerit hoſpitari: nō libent̓ in angulo domꝰ ſue aut ſb̓gradibꝰ ſuis vel ī ipſis cineribꝰ accubabit:cedēs hoſpiti ſuo locū ſicut dignū eſt potiorem Et tu gͦ fac ſil̓iter. Iniurias vel moleſtias tuas ne reputauerꝭ: tm̄ vt hoſpes tuꝰ honorifice poſſit apud te demorari. Honor tibieſt vt ꝓ eo īterim te exhibeas inhonoꝝ. Acne forte deſpicias aūt ꝑuipēdas hoſpitē tuum ꝓ eo ꝙ ꝑegrinꝰ tibi videt̉ ⁊ aduena: diligent̓ attēde qͥd hoſpitis huiꝰ tibi pn̄tia largiat̉. Ip̄e enī eſt qͥ retribuit oculis viſuꝫ: auditū auribꝰ p̄ſtat: ip̄e eſt qͥ lingue vocē: palato guſtū: motū mēbris oībꝰ ſubmīſtrat. Siqͥd vite: ſi qͥd ſenſus: ſi qͥd in te decoris ē: huius hoſpitis bn̄ficiū recogͦſce. Deniqꝫ diſceſſus eiꝰ ꝓbat: qͥd pn̄tia ꝯferebat. Protinꝰ eīaīa diſcedēte lingua ſilebit: oculi nihil videbūt: obſurdeſcēt aures: corpꝰ oē rigebit: facies expaleſcet. In breui qͦꝫ totum cadauerputreſcet ⁊ putridū fiet: ⁊ decor oīs in ſaniēꝯuertet̉. Vt qͥd gͦ ꝓ tꝑali qͣlibet delectatiōeꝯtriſtas ⁊ ledis hoſpitē iſtū: quā nec ſentireqͥdem vllo mō poteras niſi ꝑ ip̄m. Ad hec ſitm̄ tibi ꝯfert exul: ⁊ īimicitiarū cā a facie dn̄iſui eiectꝰ: qͣꝫtū tibi p̄ſtabit recōciliatꝰ? Nolicorpꝰ noli impedire recōciliationē illā: grandis tibi exinde gloria parat̉. Patient̓ immolibent̓ temetip̄m expone ad oīa: nihil diſſi-

ſimiles qd̓ huic videat̉ recōciliationi poſſeꝓdeſſe. Dic hoſpiti tuo: qꝛ recordabit̉ dn̄stui: ⁊ reſtituet te in gradū priſtinū: ⁊ tūc memento mei. Oīno enī memor erit tui in bonū ſi bene ſeruieris illi: ⁊ cū ꝑuenerit ad dn̄ꝫſuū ſuggeret ei de te: ⁊ loquet̉ bonū ꝓ bonohoſpite dicens: Cū in vltionē culpe ſue exularet ſeruꝰ tuus pauꝑ quidā apud quē hoſpitatꝰ ſum fecit mecū miſcd̓iaꝫ: ⁊ vtinam retribuat ꝓ me dn̄s meus. Primo ſiqͥdeꝫ oīaſua dehīc etiā ſemetip̄m expoſuit vtilitatibꝰmeis: non parcēs ſibi ꝓpter me: in ieiunijsmultis: in laboribꝰ freq̄nt̓: in vigilijs ſupramodū: in fame ⁊ ſiti: etiā in frigore ⁊ nuditate. Quid igit̉: Profecto non mentiet̉ ſcpͥtura q̄ dicit: Volūtatē timētiū ſe faciet: ⁊ dep̄cationem eoꝝ exaudiet. O ſi forte guſtaredulcedinē hanc: ſi forte gloriā iſtam valeaseſtimare. Mira enī dicturꝰ ſum: ſed tn̄ ꝟa:et oīno indubitata fidelibꝰ. Ipſe dn̄s ſabaoth dn̄s virtutū: ⁊ rex glorie: ipſe deſcendetad reformāda corꝑa nr̄a: ⁊ ꝯfigurāda corpiclaritatis ſue. Quata erit illa gloria qͣꝫ ineffabilis exultatio: qn̄ creator vniu̓ſitatis qͥ proaīabus iuſtificādis humil̓ante venerat ⁊ occultus: ꝓ te glorificāda o miſera caro: ſublimis veniet ⁊ manifeſtꝰ: non iam in infirmitate: ſed in gloria ⁊ maieſtate ſua. Quis cogitabit diē aduētꝰ illiꝰ qn̄ deſcēdet cū plenitudine lumīs: p̄currētibꝰ angelis ⁊ tube ꝯcentu: excitantibꝰ de pulue̓ corpꝰ inops: ⁊ rapientibꝰ illud obuiā chriſto in aera? Quouſqꝫigit̉ caro miſera: inſipiēs: ceca: demēs. ⁊ ꝓrſus inſana caro: trāſitorias ⁊ caducas querit ꝯſolatiōes īmo deſolatiōes: ſi forte ꝯtingat repelli: ⁊ indignam iudicari hac gloria:magis autē nihilominꝰ ineffabili in eternuꝫexcruciari pena? Non ſic obſecro frēs mei n̄ſic: qͥnimo delectet̉ in huiuſmodi meditationibꝰ aīa nr̄a: qͥnetiam caro noſtra reqͥeſcat īſpe: ſaluatorē expectās dn̄m nr̄m ieſuꝫ xp̄mqͥ reformabit ⁊ ꝯfigurabit illaꝫ corꝑi claritatis ſue. Sicut enī ait ꝓph̓a. Sitiuit in te aīamea: qͣꝫ multiplicit̓ tibi caro mea. Deſiderabat qͥdē aīa ꝓphetalis aduētū pͥorē: qͦ ſe nouerat redimēdā: ſꝫ multo ampliꝰ caro deſiderabat aduentū poſteriorē glorificationē ſuāTūc enī implebūt̉ deſideria nr̄a: ⁊ plēa eritmaieſtate dn̄i oīs terra. Ad quā gloriam: adquā btītudinē: ad quā deniqꝫ pacē q̄ exuperat oēm ſenſum ipſe ſua noſ mīa ꝑducat: necꝯfundat nos ab expectatiōe nr̄a: ſaluator ieſus chriſtꝰ dn̄s noſter: qui eſt ſuper oīa benedictus in ſecula.Sermo VI vnde ſupra

Roma. 6

.2. Thi. 2

Ecc̄s .3.

Mar. 9.

Phil̓. 1

psͣ. 62.

psͣ. .144.

Gen̄. 4o.