R

pn̄tia alterius. no. Ro. cō. cclxxv. Sꝫ. d. antho. ſimpl̓r dicit ꝙ valet renūciatio in. c. qͥntauallis. ꝟ. decim a dn̄tia. de iur̄iur̄. Rō eſtquia iudex eligitur a ſuꝑiore et iurat. ⁊ ꝓ eopreſumitur. vt ipſe no. e. c. ver. venio ad ſeptimū. Bar. dicit ꝙ ꝑ pactū nō valet. ī. l. cūanterioribus. §. fi. C. de tem. app. ſine pactonō valet niſi in iudicio fiat: vt idē bar. no. inl. j. ff. a qͥ. app. nō li. ⁊ idē dicit do. anth. d̓ appel. paſtoralis. in prin. iij. col. in fine. vide inno. ī. c. veniēs. de renūci.Renūciare iuri ſuo cuilibet licitū eſt. d̓ regu.iur̄. ad apl̓icā. ⁊ .j. q. vij. qͣꝫꝑiculoſum. Excipiunt̉ tamē multi caſus ī quibus nō pōt qͥsiuri ſuo renūciare. quos exprimit io. an. ī. d.c. ad apl̓icaꝫ. Et adde qd̓ no. do. anth. ī. c. ſidiligenti. de fo. cōpe.Renūciare nō pn̄t ꝑtes ordini ſubſtātiali iudicij. ſicut eſt litis ꝯteſ. in caſibus ī quibꝰ ſeruandus eſt ordo iuris. no. Ro. ꝯclu. lxxxv.vide io. an. in. c. fi. in. v. gl. d̓ re iudi. li. vj. incle. ſepe. in glo. fina. de ver. ſig. et do. anth. īilla glo. ꝯtradicentē. ī. c. d̓ cauſis. d̓ of. dele.Renūciare nō pōt quis priuilegio ne cōueniatur niſi inqͣꝫtum facere pōt. ſi illud priuilegiū cōpetit rōne ꝑſone. ſecus ſi ratione contractꝰ. no. io. an. de ſolu. odardꝰ clericꝰ. ī fi.Renūciatio tacita priuilegij an inducat̉ ꝑ cōtrariū vſum et quāto tēpore: vide. sͣ. verbopriuilegiū. §. priuilegiū ꝑditur.Renūciare nō intelligit̉ exceptiōi reclinatorie qui petit copiā reſcripti vel libelli. vel qͥdedit cautionē de ſtādo iuri. no. do. anth. d̓re iudi. c. inter mōaſteriū. ꝟ. oppono ꝙ poſt⁊ ē caſus in. l. nō videt̉ in iudicē. ff. de iudi.⁊ vide. sͣ. verbo exceptio. §. exceptio declīatoria iuriſdictiōis nō tollit̉.Renūciare nō intelligit̉ iuri ſuo ille qui vt ꝓcurator alterius litigat ⁊ obtinuit rem ī quaipſe ꝓcurator ius habere p̄tendit. not. Ro.ꝯclu. cccxcviij. Quod intellige qn̄ ꝓcuratortunc ignorabat ius ſibi ꝯpetere: vt ex eadeꝫꝯcluſione colligit̉. ſecus gͦ ſi ſciēter. Et ideꝫin aduocato qui ſi ſciēter ꝓ alio aduocat ſuper re ī qua ius habet: iuri ſuo renūciaſſe videt̉. vt no. anth. de trāſac. ex lr̄is.Renūciare videt̉ teſtis iuri ſibi ꝯpetēti in reſuꝑ qua inter alios ꝯtrahitur. ⁊ ipſe vt teſtꝭadhibet̉: quod ꝓcedit qn̄ nō ſolum ē teſtisſed etiā actor p̄ſtans ſciēter aucͣtē ꝯtractui.vide anth. de trāſac. ex lr̄is.Renūtians iuri. liti. ⁊ cauſe: licet nō ſit audiēdus ſuꝑ re de qua principaliter agebat̉. tamen qꝛ pōt eius intereſſe rōne fructuū ⁊ expēſaꝝ ſuꝑ illis audiendus eſt. nō. Io. an. deſymo. ꝑ tuas. ibi ſuꝑ vl. glo. ſed Io. an. loqͥ-

tur de tertio cuiꝰ interſit. nō de renūciante.Renūciare pōt p̄latus iuri ex p̄ſcpͥtiōe q̄ſito.de reſcpͥ. veniēs. ⁊ ibi no. anth. in. xv. noͣbi.qd̓ limita ⁊ declara vt no. ibi ꝑ eū ī vlti. colū. dic ꝙ ibi interceſſit aucͣtas ſuꝑioris a qͦfuit priuilegiū impetratū. ꝑ qd̓ inducit̉ tacita renūciatio iuris ex p̄ſcpͥtione queſiti. ⁊ vide. jͣ. .§. renūciare an poſſit.Renūciare videt̉ qͥs iuri ſibi ꝯpetēti ex p̄ſcriptiōe vel aliūde: qn̄ illud ius quod habet ꝑpriuilegiū impetrauit. no. io. au. de p̄ſcrip.veniēs. in glo. vlti. quod limita niſi illd̓ iusqueſitū eſſet dubiū. vel niſi ꝑ priuilegiū vberius ⁊ amplius ꝓuideat̉. vt no. io. an. de pͥuile. cū ꝑſone. ſuꝑ glo. vlti. li. vj. in nouella.Aduerte ꝙ io. an. in. d. c. veniēs. nō dicit ꝙrenūciare videt̉: ſed ꝙ impetrās priuilegiūfateri ⁊ credere videt̉ rem ad ſe nō ꝑtinere.Sed dic ꝙ illud fateri includit tacita renūciationē. An aūt ꝑ talē ꝯfeſſionē dn̄ium perdat̉: vide bal. C. de iur̄. ⁊ fac. igno. l. cū falſa. v̓. vlterius q̄ro. Ꝙ autē qͥs nō videat̉ renūciare pͥmo iuri ⁊ titulo ex impetratiōe ſecūdi. facit qd̓ no. ꝑ doc. ī. c. poſt electionē. d̓ꝯceſ. p̄ben. vbi dicunt ⁊ tex. probat ꝙ quispōt vti duplici titulo ꝑ quē p̄tēdat ei ius inbn̄ficio ꝯpetere. Et idē dicit ia. de caſtel. ī alleg. vl. et cal. ī ꝯſilijs ſub ti. de elec. ꝯſil̓. vij.Rn̄deri pōt ꝙ videt̉ nō copulatiue ſꝫ diſiūctiue: vt ſi ex pͥmo iuuari nō pōt: iuuet̉ ſcd̓oEt ſic cū hoc ꝯſtat ꝙ videat̉ renūciatū primo ex impetratōe ſcd̓i ⁊ iuuabit̉ ex ſcd̓o. qd̓ꝓcedit qn̄ pͥmū erat inualidū. ſed ſi validuꝫerat: tūc an ex īpetratiōe noua ſimpl̓r factavideat̉ pͥmo iuri renūciatū: dubiū ē. Credoꝙ ſic ꝑ tex. in. d. c. veniens. vbi videt̉ caſusqd̓ ē veꝝ ſi ſciuit. ſecꝰ ſi ignorauerit primuꝫius ſibi ꝯpete̓. ꝑ. l. mr̄ decedēs. C. de inof. teſta. Sit gͦ cautus allegās tacitā renūciatiōꝫvt deducat ſnīaꝫ. Sꝫ huic cōtradicit dictuꝫc. poſt electiōꝫ. vbi ſciēs pͥmā collatiōeꝫ ſibifactā: nō cenſet̉ illi renūciaſſe acceptādo ſecundū. ſed poteſt vtrāqꝫ ſimul ⁊ ſimpliciterdeducere. ⁊ ita intelligit io. an: illū tex. in. c.nullus pluribus. d̓ re. iur̄. li. vj. ꝓ quo facitl. ꝯtra maiores. C. de inof. teſta. licet ibi loquat̉ in medijs cōtrarijs nō ſimul ſed in diuerſis inſtantijs ꝓpoſitis. tn̄ illa lex ꝓbat ꝙelectio vnius nō inducit tacitā renuciatiōꝫalteriꝰ. qꝛ tendūt ambo ad eundē finē: vt qͥsreddat̉ inteſtatꝰ et ei ſuccedat̉ ab inteſtatō⁊ illā. l. alleget ad hoc io. an. ī. c. vt qͥs duatde elec. li. vj. in nouel. ī ꝟ. ſuffragio. ſuꝑ gloſi em̄: ⁊ vide. sͣ. verbo actio. in prin. et. sͣ. ꝟ.priuilegiū. §. priuilegiū ⁊ p̄ſcriptio.Renūciari an poſſit exceptiōi ſiml̓atiōis? vi-