VIr

tionis. Et quod dictū eſt reſcriptū cōtra iuscōmune valere etiam ſine clauſula nō obſtāte: intellige quando illud ius cōmune eſt notoriū ⁊ vulgare. Secus ſi eſt ſingulare: maxime qn̄ de iure nō apparet caſus exp̄ſſus vl̓ſi apparet eſt ſingularis et cōtra oēs regulasvel qn̄ de iuris intellectu ſunt opiniones velꝯſtitutio eſt extrauagans. quibus caſibꝰ nōvalet reſcriptum ſine clauſula nō obſtante. ⁊in his caſibus ſaluat̉ glo. ſingularis in d. c. j.de cōſti. li. vj. que dicit ꝙ reſcripta ꝯtra iuscommune non valent niſi fiat mentio de illoiure: qꝛ indelibertate talia reſcripta fiūt: itano. do. antho. in d. c. j. d̓ ꝯſti. li. vj. Inno. autem tenet et confirmat reſcriptuꝫ ꝑtinens extoto ius alteriꝰ nō valere niſi adijciatur clauſula nō obſtante aliqua. l. In. c. que in eccleſiarū de cōſti. et idē dicit cōpoſ. ibidē. Sꝫ hoſti. ⁊ Io. an. poſt eū in. c. j. in fi. de reſcrip. dicunt ꝙ reſcriptū cōtra ius cōmune conceſſūdebet p̄ſumi ſuſpectū: ⁊ ꝓpterea principemconſulendū an iliud cōceſſerit: et ſic expectabit̉ ſcd̓a iuſſio. ꝑ tex. in aut̓. vt nul. ind̓. §. ethoc vere iubemus. Sed bar. in. l. fi. C. ſi contra ius vel vti. pu. dicit ꝙ priuilegiū conceſſum cōtra ius cōmune ſi grauiter ledit ius alterius nō valet: niſi habeat clauſulā non obſtante: vide tex. in. c. ij. de reſcrip. li. vj. et qd̓ibi no. in glo. penul. et vide omnino inno. etdo. antho. in. c. veniens. de p̄ſcri. ꝟ. opponoꝙ ẜm priuilegium.Priuilegiū conceſſum adinſtar alterius priuilegij non ꝓbat niſi illud ad cuius inſtar ſitꝓducatur etiam ſi in priuilegio dicat̉. Itemadijcimus qꝛ omnia intelligunt̉ ad inſtar cōceſſa: vt no. inno. in addi. et io. an. d̓ fi. inſtr.inter dilectos. ſuꝑ verbo. et alia. In ꝯtrariūfacit tex. ⁊ quod no. io. an. in ſumma in. c. abbate: de ꝟ. ſig. vbi loquit̉ d̓ verbo iuxta: qd̓idem importat quod verbū ad inſtar. In cōtrariū facit quod no. Bar. de ꝟ. ſig. in. l. admonendi. ff. de iur̄iur. et. l. euꝫ qui. §. iulianꝰde ꝯſti. pecu. et quod no. bal. in. l. j. in fi. C. d̓ep̄i. et cle. et in ti. qͥ olim po. feu. alie. c. j. §. deillo. vide tex. qui loquit̉ de hoc ꝟ̓bo adīſtarin. l. oīa priuilegia. C. de ep̄i. et cle.Priuilegiatus an poſſit vti priuilegio contrapriuilegiatū. dic vt no. Bar. in aut̓. quas actiones. C. de ſa. ſan. ec. et antho. in. c. auditꝭ.de reſti. in inte. ad fi.Priuilegiū ſi eximit eccleſiam: intelligunt̉ etiam canonici clerici et conuerſi et ꝑpetuo oblati eſſe exempti. nō aūt p̄ſbyter qui eiuſdemeccleſie curā hꝫ: nec parochiani intelligūturexempti. ſed exemptis canonicis: ipſi ſoli nōaūt eccl̓ia nec alij clerici ſunt exēpti. Sꝫ econ

uerſo exemptis clericis: etiā canonici ſunt exempti ſed nō eccleſia: vt in. c. ꝑ exemptioneꝫde priuile. li. vj. Itē ſi ꝑ priuilegiū eximit̉ ciuitas: intelligunt̉ exempti habitantes in ea:vt patet ex his que no. ꝑ io. an. de ſen. excōi.ſi ciuitas. li. vj. et archi. d̓ reſcrip. ſtatutū. §.ſed nec. e. li. ⁊ qd̓ no. bar. in. l. ſi finita. §. ex hͦedicto. in fi. de dam. infec.Priuilegiū ꝑ qd̓ papa aliquā eccleſiam ſb̓ ꝓtectione beati Petri recepit: an exemptionēinducat. Et ꝑ que alia verba exemptio inducat̉. vide de priuile. ſi papa. li. vj.Priuilegiū in quo papa dicit eximimus oēseccl̓ias veſtras que ꝑ nos ſumpſerunt regulam ſancti Auguſtini quas his duximus vocabulis exprimendas: nullā exemptionē ī eccleſijs exp̄ſſis inducit: niſi aliter ꝓbet̉ ꝙ pereos regulā ſancti Auguſtini aſſumpſerit: qͥaverba narratiua in priuilegio poſita non ꝓbant aſſumptionē: no. Io. an. et archi. de pͥuile. ſi papa. li. vj. in nouella. ꝑ que videt̉ ꝙidem eſſet ſi papa eximerꝫ omnia bona alicuius eccl̓ie ea exprimendo: qꝛ ꝑ talē narrationem nō ꝓbaretur bona expreſſa eſſe eccleſieſed oꝑtet hͦ aliūde ꝓbare.Priuilegijs vniuerſitatis an gaudeāt qͥ arteꝫvel ꝓfeſſionē vniuerſitatis actu nō exercēt.vide ſub verbo vniuerſitas. §. vniuerſitatispriuilegio.Priuilegia differunt a beneficijs. et latius interp̄tantur bn̄ficia qͣꝫ priuilegia. no. io. an. d̓ꝟ. ſig. olim: ſuꝑ glo. fi. de ſen. excō. ſi ciuitas:li. vj. in. j. glo. ad finē in nouella. ⁊ no. bar. inl. ſi finita. §. ex hoc edicto. in fi. de dā. infec. etde ꝯſti. prin. l. fi.Priuilegij appellatione an cōprehendant̉ dūtaxat priuilegia extra corpus iuris conceſſaetiaꝫ illa que in corꝑe iuris includūt̉ vides.ꝟbo clauſula. §. clauſula generalis n̄ obſtanPriuilegium impetratum ſuꝑ decimis nō ſoluendis eſt ſurreptitiū ſi impetrans tacuit alium eſſe in poſſeſſione percipiendi illas decimas. de priuile. dudum. quod eſt verum in.decimis noualium d̓ quibus loqͥtur ille tex.ſecus in decimis antiquis. vt ibi no. Io. an.Et ratio eſt: quia decime antique communiter reputantur ꝑ aliquem poſſeſſe: et ſic in illis nō poteſt dici papa circumuentus ex taditurnitate poſſeſſionis: quod ſecus eſt in noualibus quas veriſimiliter credit ꝑ neminepoſſideri.Priuilegiū ſuꝑ decimis terraꝝ qͣs īpetrāsprijs manibꝰ coleret nō ſoluēdis: īpetratū anlateranenſe ꝯſiliū nō valet. et ei derogatuꝫ ēquo ad terras poſt dictū ꝯſilium acquiſitasSed quo ad acqͥſitas an̄: remanet validū: d̓