6I

Et idē dicit ibi archi. ꝙ nō pōt deponere regem francorū. vide io. an. in. c. ad apoſtolicede re iudi. li. vj. in. j. glo. ⁊ ſuꝑ ea noͣ. vbi dic̄qͥs poſſit d̓ponere imꝑatorē ⁊ ex qͣ cā. Imꝑator aūt pōt papā deponere ſi ad hͦ ſe illi ſubijciat de cōſenſu cardinaliū. vt no. glo. lxiij. diſtin. in ſynodo. ſuꝑ qͦ vide qd̓ no. archi. ij. q.vij. nos. ſuper. j. glo. xxv. q. j. que dicit pro ⁊contra.Papa pōt cōtra apl̓m diſpenſare. vt no. glo.xxv. q. j. ſunt quidā. alij tn̄ dicūt ꝯͣriū. vt no.ibi archi. ſuꝑ. j. glo. vbi dic̄. quoſdam dicereſtultū eē ꝙ dicat̉ papā cōtra apl̓m vel ꝯͣ doctrinā cuiuſcūqꝫ libri canonis diſpēſare. vid̓sͣ. §. papa maior eſt apl̓o.Papa ſine cōcilio generali n̄ pōt tollere pͥuilegium canonis ſi qͥs ſuadēte qͦ ad oēs clericoſẜm abbatē. vt no. io. an. de ſen. excōi. c. nulliPapa ſolꝰ vel eiꝰ legatꝰ ⁊ nullꝰ aliꝰ pōt generale cōciliū cōuocare. xvij. diſt. c. j. ⁊. ij. ⁊. §.huic etiā. ⁊. iij. di. §. porro. ⁊. iij. q. vj. duduꝫniſi papa reqͥſitus vt cōuocaret ⁊ negligeretconuocare. ⁊ cauſe legitime adeſſent ꝓpt̓ qͣscōuocari deberet. qꝛ tūc cardinales. ⁊ eis negligentibus. imꝑator ⁊ vltimo alij p̄lati conuocare poſſent. vt no. fran. de za. in. c. licet. d̓electio.Papa nō pōt ligare ſucceſſorē nec ſibi legeꝫ īponere. de elec. c. innotuit. ⁊ no. d̓ reſcrip. li.vj. c. fi. in gloſa vltima. ⁊. C. de legi. l. dignavox.Papa in terris imperij habet iuriſdictionemtꝑaleꝫ habitū. ſꝫ exercitiū iuriſdictiōis habꝫimꝑator a papa qͥ eū coronat. In terris autēeccl̓ie habet papa iuriſdictionē tꝑalem habitu ⁊ exercitio. no. anth. qͥ fi. ſunt legit. c. ꝑ venerabilē. ix. colū.Papa an poſſit in terris eccleſie legitimare baſtardos quo ad tꝑalia qꝛ de ſpūalibꝰ non eſtdubiū ꝙ ſic. hoſti. dicit ꝙ pōt etiā qͦ ad tēporalia. cuiꝰ opinionē ſequit̉ io. cal. ī. c. ꝑ venerabileꝫ. qui. fi. ſunt legiti. Inno. ibi diſtīguitꝙ in his que ſunt adheſibilia ꝑſonis puta ꝙpōt eſſe teſtꝭ ⁊ iudex ⁊ ꝙ ad honores ⁊ dignitates admittat̉ pōt papa legitimare. qꝛ ꝑ hͦ n̄ſit alteri p̄iudiciū. ſꝫ qͦ ad alios effectꝰ ꝑſonenō adheſibiles ⁊ alteri p̄iudiciales non pōt.vt in ſucceſſione hereditatis. Io. an. ibidemaliter diſtinguit ſuꝑ glo. ij. dicēs ꝙ aut proles fuit genita ex effectu nō cōiugali (qꝛ nō fuit cōſenſus matrimoniuꝫ cōtrahendi) ⁊ tuncpapa nō pōt legitimare niſi qͦ ad forū ſuū. niſi in t̓rꝭ eccl̓ie ſubiectis. qꝛ papa nō pōt ſupplere ꝯſenſum qͥ nō fuit. Aut ꝓles fuit genita excoītu ⁊ effectu cōiugali (qꝛ mr̄imoniū fuit cōtractū licet de facto obſtāte aliqͦ īpedimēto-

⁊ tunc ſi matrimoniū nō potuit eē īpediēte lege diuina. idem qd̓. sͣ. Si ꝟo nō potuit eſſe īpediēte lege canonica. ⁊ tūc aut papa vtiturverbo legitimationis legitimādo matrimoniū ⁊ ꝓlem. tūc valet legitimatio qͦ ad vtrū.qꝫ forum ⁊ trahit̉ retro. ſꝫ ſi vtit̉ ꝟbo diſpenſationis. tunc ſolum ad illa ꝓhibita admittitur ꝓles in quibus eſt diſpenſatum. quia diſpenſationes ſunt odioſe ⁊ reſtringēde. ⁊ ſicſentire videt̉ io. an. ꝙ talis diſpēſatio n̄ oꝑet̉quo ad ſubditos imperij. Anth. aūt in. d. c.ꝑ venerabilē. xij. colū. ꝟ. his viſis. alit̓ diſtīguit dicēs ꝙ aut papa vult legitimare diſponendo in radicem matrimonij. In oībus iſtꝭcaſibus legitimare pōt qͦ ad terras ſuas ſꝫ n̄imperij. ⁊ tunc dicit̉ poſſe diſpenſare diſponendo in radicem matrimonij qn̄ dubium ēde iure canonico an matrimoniū valeat. ſecꝰſi cōſtet matrimoniū eſſe nullum impedientelege diuina vel canonica. quia tunc nō pōt diſponere in radicem matrimonij vt ex recto.licet io. an. in hoc cōtradicat qn̄ impedimentum ꝓcedit a lege canonica. ⁊ iſto caſu n̄ pōtpapa legitimare legitimatiōe re integratiua.ſed legitimatione de nouo collatiua ſic. ⁊ antalem legitimationē collatiuā poſſit papa facere in terris imperij. dicit idē dicendum eēqd̓ dicit̉ qn̄ papa legitimat nō diſponendoīradicem matrimonij qꝛ nō pōt vel qꝛ n̄ vultquo caſu qn̄ nō diſponit ī radicē matrimonijdicit diſtinguendū eē. ꝙ aut vult legitimarein terris eccl̓ie. ⁊ indubitant̓ pōt. Aut in terris imperij. ⁊ tūc aut vult legitimare ſibi ſuꝑpoſitū vel de ꝓximo ſupponēdum ratiōe clericatus. ⁊ idem qꝛ eo legitimato ⁊ ſecuto clericatu. legitimꝰ ē quo ad ſpūalia ⁊ qͦ ad temporalia ⁊ qͦ ad om̄ia ⁊ vbiqꝫ. Aut vult legitimare nō ſuppoſitū nec de ꝓximo ſupponēduꝫ⁊ nō pōt niſi de cōſenſu eiꝰ cui ē ſuppoſitus ſiſuꝑiorē nō recognoſcat. vel de cōſenſu ſuꝑioris ſi ſuꝑiorem recognoſcat. Si qͥs tn̄ tenerevellet ꝙ etiā ſine cōſenſu ſuꝑioris poſſit papa legitimare in terris imperij ex iuriſdictione ꝓrogata ꝑ petentē ſe legitimari. talis legitimatio nō valeret niſi cōſentirent oēs illi qͥbꝰ ex ea p̄iudiciū fieret. qꝛ talis iuriſdictio licet voluntaria nō poſſet ad aliorū p̄iudiciuꝫꝓrogari. An āt illi ſoli poſſint cōtradicere qͥbus erat ius queſitū in re ex hereditate iamdelata. an etiā illi qͥ habēt ſolā ſpem in hereditate deferēda. dicit ꝙ papa poſſet ꝑ talē legitimationē p̄iudicare illis qͥ habe̓t ſolā ſpeꝫſꝫ nō debet. ideo in dubio p̄ſumēdū ē ꝙ ꝑ dictam legitimationē non voluit eis p̄iudicareniſi alit̓ expͥmat. Bar. tenet ī diſtincte ꝙ papa nō pōt legittimare in terrꝭ imꝑij. in. l. j. L.