6x

uocari ꝑ ordinarium ſine ꝯſenſu ſuꝑioris: vlde ſub ꝟbo mandatum. §. iij.Iudex an poſſit partes litigantes compelle̓ adconcordiam faciendam. vide anth. de mu. peti. c. j. vlti. colum.Iudex ſi datur vnus in pͥmis litteris poſtea detur alter in ſecūdis litteris ⁊ vterqꝫ in cā ꝓcedat habita noticia ambarū litterarū. cuius ꝓceſſus valebit pͥmi vel ſecūdi: vide antho. inc. cum. m. de conſti. xxxix. colum. ꝟ. ſecunduſcaſus. Sed hunc paſſum egregie tangit inno.in duobus locis. in pͥmo dicit ꝙ aut papa ī ſecundis litteris directe reuocat pͥmas. vt quiadicit reuoco iuriſdictōnem pͥmi iudicis vel reuoco cōmiſſionem quam ſibi feci. aut reuocatiudicem. puta quia dicit cognoſcas de tali cānon obſtantibus litteris ad talem iudiceꝫ impetratis. vel quia in ſecundis litteris facit expreſſam mentōnem de pͥmis. pͥmo caſu finalit̓tenet ꝙ licet quidam diſtinguant inter reuocatōnem factam motu ꝓprio ⁊ factam ad inſtantiam partis. tn̄ ſibi magis placet ꝙ vtroqꝫ caſu ꝑ talem directam reuocatōnem reuocatur iuriſdictio a pͥmo iudice ip̄o iure. nec eſtopus excipere. quinimo nec partes poſſunt īeum conſentire. ideo non valet ꝓceſſus eiꝰ poſtqͣꝫ ſciuit ſe reuocatum. ſed ꝓceſſus ante ſcientiam reuocatiōis factus. valet. quia an̄ ſcientiam nō deſinit eſſe iudex. ſecundo caſu qn̄reuocatio eſt indirecta. non reuocatur iuriſdictio ip̄o iure ſed ope exceptōnis. Ideo niſi excipiatur. valet ꝓceſſus pͥmi iudicis. ⁊ ita concludit inno. in. c. cum contingat. de reſcriptisSed poſtea hunc paſſum latius examinās inc. j. de excep. li. vj. ſic concludit ꝙ vbi directareuocatio fit motu proprio. nullo caſu valꝫ ꝓceſſus pͥmi iudicis factus poſt noticiam reuocatōnis. niſi de intentōne reuocantis alid̓ appareat. ⁊ hoc firmat in. d. c. j. in glo. Hoc intelligunt qͥdam verum ſi hoc fiat ad nullius petitōnem. vbi ꝟo fit reuocatio ad inſtantiā partis. tunc diſtinguit duos caſus vnus quandoreuocatio eſt indirecta. alius quādo directa.tamen in fine cōcludit idem eſſe in vtroqꝫ caſu. dicit ergo ꝙ pͥmo caſu tres ſunt opinionesPrima ꝙ valet ꝓceſſus pͥmi iudicis ſi fiat ꝯͣp̄ſentem. ſecus ſi fiat contra abſentem. Ratiodifferentie eſt. quia p̄ſens tacendo videt̉ litteris ſuis renunciaſſe. ⁊ hoc ponit. in. d. glo. ꝟ.idem videtur in litteris iuriſdictōnalis. Secūda opinio eſt ꝙ etiam contra abſentem valetꝓceſſus pͥmi iudicis ſi infra decem dies a tempore quo ꝓceſſum ſciuit non appellauit. ſecusſi appellauit. ⁊ hoc dicit in. d. glo. ꝟ. quidā tamen dixerunt. Tertia eſt opinio ⁊ hec magisſibi placet. ꝙ aut ante ꝓceſſum pͥmi iudicꝭ cō

ſtat partem que ſecundas litteras impetrauitvoluiſſe illis vti. aut ꝙ non voluit. aut dubitatur. pͥmo caſu non valet ꝓceſſus pͥmi iudicꝭſecūdo caſu ſecus. tertio caſu valet proceſſuscontra p̄ſentem ſed non contra abſentem Ratio differentie eſt quia p̄ſens exquo comparuit ⁊ non excepit. videt̉ litteris ſuis renūciaſſequia vna p̄ſumptio tollit aliam. ⁊ hoc caſu ſaluatur quod dixit in. c. cum contingat. vbi dic̄exceptōnem eſſe neceſſariam quādo reuocatōfuit indirecta. ſed in abſenti p̄ſumitur ꝙ litteris ſuis vti voluerit. ⁊ credēdum eſt ei poſteavenienti ⁊ dicenti ꝙ vti voluit. quia nō debꝫp̄ſumi ꝙ fruſtra laborare voluerit ad litterasimpetrandas. ⁊ hoc ponit in. d. glo. ꝟ. alij dicunt ⁊ forte melius. ſecūdo caſu pͥncipali quādo reuocatio eſt directa dicit idem eſſe quod ītertia opinione pͥmi membri. ⁊ ita cōcludit indicta glo. ꝟ. item videt̉ ſi expreſſe Ex his patet ꝙ concluſio Innocen. reducit̉ ad duos caſus. pͥmus eſt quādo reuocatio fuit ꝓpͥo motu⁊ tunc ſiue ſit directa ſiue indirecta non valetꝓceſſus pͥmi iudicis poſt noticiam reuocatōnis factus. quia tunc deſinit eſſe iudex. aliternon. Secundꝰ caſus eſt quādo reuocatio fuitad inſtantiā partis. ⁊ tunc etiam ſiue ſit directa ſiue indirecta non valet ꝓceſſus pͥmi iudicis ſi conſtat ꝙ impetrans ſecūdas litteras illis vti voluit. ſecus ſi conſtat ꝙ illis vti nonvoluit. vbi autem dubitatur. tunc valet contra p̄ſentem ſed nō contra abſentem. ⁊ ſic in effectu patet nō eſſe differentiam an reuocatioſit directa vel indirecta. ſed ſolum an ſit motuꝓprio vel non. ⁊ ſemꝑ intellige de proceſſu facto poſt noticiam reuocatōnis. quia factꝰ ātevalet omni caſu. Sed io. an. in. d. c. cum cōtingat. ſuꝑ glo. ſed qualiter. intellexit ꝙ inno. voluit facere differentiā inter reuocatōnem directam ⁊ indirectam. vt pͥmo caſu iuriſdictio ſitip̄o iure a pͥmo iudice reuocata. ita ꝙ nō ſit neceſſaria exceptio. ſecūdo caſu ſecus. ⁊ ita ītellexit anth. dicta inno. in. c. ceterū. de reſcrip.Ip̄e tamē antho. in. d. c. ceterū tenet ꝙ ī vtroqꝫ caſu ſiue reuocatio ſit directa ſiue īdirecta.reuocatur iuriſdictio ꝑ litteras ſecundas ip̄oiure. ſiue ꝓprio motu ſiue ad inſtantiam partis ſint conceſſe. in hoc tamē eſt differētia ẜmeum. quia ſi motu ꝓprio. ſufficit ꝙ intimēturpͥmo iudici a quocunqꝫ. vbi autem ad inſtantiam partis. requirit̉ ꝙ ꝑ partem intimenturſed Io. an. in. di. c. ceterū tenet ꝙ etiam ſi ſecunde littere reuocent pͥmas. tenet proceſſushabitus ꝑ pͥmas ip̄o iure. ⁊ hoc ſolum differtquia vbi ip̄o iure reuocat. non valet ꝓceſſuscoram pͥmo niſi partes expreſſe conſentiant.vbi autem ope exceptōnis. tunc ſufficit ꝙ non